Μάθημα πιάνου

Ειχε πάει εφτά. Ετοιμάσου. Τα πήρες όλα? Αντε πιο γρήγορα. Πάμε. Κλείδωμα πόρτας. Σκάλες, μία, δύο, τρείς. Πάρκο και να παίρνει να σκοτεινιάζει. Κρύο. Στον τοίχο της εργατικής έγραφε ΠΣΙΠΑΣ. Γέλουσα. Ο Τσίπας ήταν το κλεφτρόνι της περιοχής και κάποιος μαγάρισε το όνομα του. Μια γραμμή και ΠΣΙΠΑΣ. Πιο γρήγορα, θα αργήσουμε. Το χέρι σου ήταν λείο και ζεστό. Και έβλεπα τις μωβ φλέβες σου όσο περπατούσαμε. Πάμε με τα πόδια καλύτερα. Δεν ρώτησες. Επέβαλλες. Πιο γρήγορα. Το φως χάθηκε και ο Βαρδάρης άναβε φώτα. Στο τζάμι καθόταν οι κοπέλες, μαύρο μπούστο, τιραντάκι, ασημί μίνι και κόκκινο κραγιόν. Είχαν βλέμμα μαύρο όμορφο. Η πλαστική τσάντα μου πονάει το χέρι και με χτυπά σε κάθε βήμα. Στοά με μικρό καφενείο. Και μυρωδιά από ούρα. Δεν θυμάμαι αν και τότε λεγόταν Τιτάνια. Είχε πάντα αφίσες και άνοιγα τεράστια τα μάτια μου όσο διαρκούσε ένα βήμα σου. Και ο ταμίας ήταν γέρος σε μια βελούδινη κόκκινη πολυθρόνα και είχε σαρδόνιο χαμόγελο όπως όλοι οι ταμίες στους τσοντοσινεμάδες. Μετά η πλατεία, να φυσάει παγωμένα μέχρι να φτάσουμε στου Φελέκη. Εκεί γλύτωναμε το κρύο και άρχιζε το άγχος. Θα έπαιζα καλά; Θα τα θυμόμουν όλα. Ρωτούσες. Το κτίριο ήταν κάποτε ξενοδοχείο. Μπορεί να το έλεγαν Βιέννη, δεν θυμάμαι. Μικρά δωμάτια ενός ξεπεσμένου κόσμου που τώρα έβγαζαν μουσική. Εσύ απ’έξω. Φρουρός. Ανακούφιση. Και στο τέλος χαιρετούσες το Θανάση τον κλητήρα, με ρωτούσες αν τα πήρα όλα και φεύγαμε. Βράδυ, κρύο, εγνατία, το πάρκο με τις εργατικές. Σκάλες, μια δυό τρεις. Ξεκλείδωμα. Σπίτι, πορτοκαλάδα Φλώρινα και σοκοφρέτα. Μαζί σου έμαθα να με κρατάν από το χέρι. Και να περπατάω στα σκοτεινά της πόλης. Και μου λειπει πολύ που δεν περπατάμε πια μαζί.

13 comments:

  1. zadorezadore
    na,parte kati sevi pou de petaxa ston exwnakatageillw.
    tha ferw kialla

    zevgaristizwi&stopliktrologio
    diapistwnw

    ReplyDelete
  2. Καλησπέρα Tomboy.Πολύ ωραίο κείμενο.

    ReplyDelete
  3. επίσης έχετε μεηλ.
    αυτά τραβάει όποιος είναι οργανωτική επιτροπή.
    ενας μικροδιεκπεραιωτής του ανέφικτου (blog) που έγραφε και ο Λειβαδίτης

    ReplyDelete
  4. tx for your comments

    jean εχω να καταγγείλω την οργανωτική μου μέσα καθώς
    α. αν έστειλες στον Motor (@mnec.gr) δεν θα το δει παρα αύριο που θα πάει στο γραφείο και μέχρι τότε εγώ πώς θα ξέρω τι ψουψουράτε.
    β. αν έστειλες σε αυτό που σου έδωσα στο yahoo το μόνο που έλαβα ήταν από κάποια κόρη του Jean Kablan που ήθελε να την κάνω πλούσια. Σε λένε Kablan? Jean Kablan και τα κουκιά μπαγλάν?

    ReplyDelete
  5. όχι δεν με λένε Καμπλάν
    αν και δεν με χαλάει και πολύ η ιδέα.
    ούτε πλούσιο θέλω να με κάνεις.

    δεν ξέρω απο αυτά...εγώ απλά άκουσα ένα μπαμ και βγήκα στο μπαλκόνι.

    απλά o motor μου έδωσε ένα mail που τελειώνει σε @hol.gr
    και δεν έχω το γιαχού το δικό σου.
    εκτός αν δεν το θυμάμαι.

    τα μπέρδεψα μάλλον.
    ένηγουεη.
    διαβάστε το μεηλ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!

    (τώρα θα με πάρουν απο την ΝASA)

    ReplyDelete
  6. A long lost friend, tomboy?

    Πολύ νοσταλγικό και μελαγχολικό...

    ReplyDelete
  7. απλά ο παππους μου nada

    το είχε πετύχει καθόλου το ΣΩΘ στο παλιό κτίριο?

    ReplyDelete
  8. διόρθωση "το είχες"

    ReplyDelete
  9. Ωραιο και μοντο κειμενο

    ReplyDelete
  10. λιτό. με κινηματογραφική ακρίβεια κείμενο. μπράβο.

    ReplyDelete

I absolutely love to read your comments even though I don't get to respond to all of them. Still, I promise to hop over for a visit...