Δευτέρα, ακόμα μια μέρα.

Δευτέρα. Ακόμα μία εβδομάδα. Ψάχνω τρόπους να την κάνω λειψή. Οι εκλογές μου εξασφάλισαν δύο εργάσιμες εβδομάδες μικρότερες κατα μία μέρα η κάθε μία. Και σχεδόν φάγαμε τον Σεπτέμβη. Και μετά ακόμα μία εβδομάδα άδειας. Κάθε μέρα ανοίγω τη σελίδα με τα μαθήματα φωτογραφίας. Πρέπει να τους στείλω ένα mail. Κάθε μέρα το αποφεύγω με τη δικαιολογία ότι ίσως σήμερα κάτι αλλάξει και δεν χρειαστεί να κάνω τα μαθήματα. Γιατί ξαφνικά θα παρουσιαστεί μια τέλεια ευκαιρία. Γιατί μπορεί να με πάρουν τηλέφωνο για κάποια συνέντευξη. Γιατί μια ο Γιάννης δε μπορεί, μια ο κώλος του πονεί. Δικαιολογίες. Το ξανάπα. Είμαι τόσο γαμημένα τεμπέλα. Αγχώδης και αναποφάσιστη. Με το σύνδρομο του ΚΚΕ. Μη και πετύχω και δεν ξέρω μετά τι να κάνω.
Μεγαλώνω και παθαίνω αυπνίες. Ξαπλώνω το βράδυ προσπαθώντας να κοιμηθώ. Κλείνω τα μάτια και μου λέω κοιμήσου τώρα. Τα ανοίγω ξανά, σιγά σιγά και βλέπω τις σκιές. Η καρέκλα μεγάλωσε. Είναι κάποιος έξω. Τα ρούχα σχηματίζουν ένα πελώριο στόμα. Είναι σίγουρο.
Τουλάχιστον έχει αυτή την ευχάριστη δροσιά έξω. Ιδιαίτερα το βράδυ που πέφτω για ύπνο και τυλίγομαι με το σεντόνι (από χθες και με πικέ κουβερτούλα) και αφήνω λίγο πόδια έξω να δροσίζονται. Ξύπνησα το πρωι και όταν πήγα να πάρω το αυτοκίνητο, μύριζε αυτή την υγρασία και με κάνει να κοτοπουλιάζω. Το φχαριστιέμαι με το παραπάνω.
Τώρα στο γραφείο περιμένω τη σειρά μου για την εβδομαδιαία αναφορά. Βαριέμαι αφόρητα. Θα πω πάλι ένα σωρό μπούρδες για τα ραντεβού που υποτίθεται ότι έκανα. Αλλά στην πραγματικότητα έκατσα σπίτι και έπαιζα ένα παμπάλαιο παιχνίδι στο pc. Τα σχεδόν 5 χρόνια έντιμης προϋπηρεσίας μου εξασφαλίζουν ένα είδος ασυλίας. Που φυσικά δε θα συνεχιστεί για πολύ ακόμα. Αλλά και να με απολύσουν δε με νοιάζει. Θα μου πληρώσουν μια γερότατη αποζημίωση και το πολύ πολύ να γίνω πωλήτρια. Δε θα με χάλαγε καθόλου. Δε θα είχα και άγχος.Είναι ακόμα μια εβδομάδα. Υπομονή και θα περάσει και αυτή.