Αποφάσισα ότι ζω σε ένα παράλληλο σύμπαν.

Αποφάσισα ότι ζω σε ένα παράλληλο σύμπαν, σαφώς διαφορετικό από αυτό των ειδήσεων, των exit poll, του μέσου νεοέλληνα.

Βασικά νιώθω εγκλωβισμένη σε μια χώρα με την οποία το μόνο που με δένει είναι, εκτός από κάποιους φίλους και συγγενείς ,ο ήλιος, η θάλασσα, η χωριάτικη σαλάτα και τα γλυκά του Χατζή. Δηλαδή, ότι δένει με την Ελλάδα ένα σουηδό τουρίστα.

Η Μ. και ο Γ. πρέπει να κουβαλάν την ταυτότητα τους πάντα μαζί τους λόγω των συχνών «απλών αναγνωρίσεων» στις οποίες υποβάλλονται λόγω της εμφάνισης τους. Ο Δ. τολμά να δηλώνει την σεξουαλική του ταυτότητα με ρίσκα που κυμαίνονται από αποδοκιμασία έως ξυλοφόρτωμα. Χαρακτηρίζομαι ως πουτάνα γιατί παντρεύτηκα έναν άντρα που χώρισε όταν με γνώρισε και έχει ήδη ένα παιδί από τον πρώτο του γάμο και δουλεύω σε ένα μέρος που κοπέλες στα 24 τους μιλούν με εκφράσεις του τύπου «…η εκκλησία μας λέει ότι η ομοφυλοφιλία είναι ανεπίτρεπτη…». Η R. μια γυναίκα που είχε το θάρρος να αφήσει ένα σύζυγο που την κακοποιούσε και να ξεκινήσει μια νέα ζωή στη χώρα μας, υπομένει τον χλευασμό από υπαλλήλους της εφορίας για το ξένο επίθετο της και βάζει τα κλάματα μόνη της στο σπίτι. Η Ντ. παρακολουθεί την διευθύντρια του νέου δημοτικού της σχολείου να εξαιρεί τους άντρες από την κλήρωση για την ανάληψη της τάξης της Α’ δημοτικού με το πρόσχημα ότι μια γυναίκα θα ήταν καλύτερη για αυτή τη θέση λόγω «μητρικού φίλτρου». Αυτοί είμαστε εγώ και κάποιοι φίλοι ή συγγενείς μου. Και πραγματικά αδυνατώ να κατανοήσω τι γίνεται.

Παρακολουθώντας τη χθεσινή νίκη της παράταξης της Νέας Δημοκρατίας και την είσοδο ενός έκδηλα φασιστικού κόμματος στη βουλή σκέφτομαι όλους τους παραπάνω. Πως θα συνεχίσουμε τις επόμενες μέρες. Ήθελα πραγματικά να γράψω ένα χαρούμενο post να φύγει αυτή η μαυρίλα, μπας και σκάσει λίγο γέλιο το χειλάκι μας. Αλλά δε μου βγαίνει ρε γαμώτο. Δε μου βγαίνει όταν ξέρω ότι θα έχω φασιστάκια στη βουλή. Δε μου βγαίνει όταν ζω σε μια χώρα που νόμιζε ότι τα τελευταία 3,5 χρόνια κυβερνούσε η αντιπολίτευση. Δε μου βγαίνει που ο αριστερός χώρος πανηγυρίζει όταν η αύξηση των ποσοστών του ελάχιστα έχει επηρεάσει τον δεξιό και ακροδεξιό χώρο ο οποίος παραμένει το ίδιο, ίσως περισσότερο δυνατός.

Δε θέλω να γίνω απαισιόδοξη, αλλά τι μπορεί να πει κανείς όταν ξέρει ότι το μόνο που του μένει είναι το αίσθημα απελπισίας;

τουλάχιστον σήμερα μου κάθεται το photoshop :)