Δευτέρα, ακόμα μια μέρα.

Δευτέρα. Ακόμα μία εβδομάδα. Ψάχνω τρόπους να την κάνω λειψή. Οι εκλογές μου εξασφάλισαν δύο εργάσιμες εβδομάδες μικρότερες κατα μία μέρα η κάθε μία. Και σχεδόν φάγαμε τον Σεπτέμβη. Και μετά ακόμα μία εβδομάδα άδειας. Κάθε μέρα ανοίγω τη σελίδα με τα μαθήματα φωτογραφίας. Πρέπει να τους στείλω ένα mail. Κάθε μέρα το αποφεύγω με τη δικαιολογία ότι ίσως σήμερα κάτι αλλάξει και δεν χρειαστεί να κάνω τα μαθήματα. Γιατί ξαφνικά θα παρουσιαστεί μια τέλεια ευκαιρία. Γιατί μπορεί να με πάρουν τηλέφωνο για κάποια συνέντευξη. Γιατί μια ο Γιάννης δε μπορεί, μια ο κώλος του πονεί. Δικαιολογίες. Το ξανάπα. Είμαι τόσο γαμημένα τεμπέλα. Αγχώδης και αναποφάσιστη. Με το σύνδρομο του ΚΚΕ. Μη και πετύχω και δεν ξέρω μετά τι να κάνω.
Μεγαλώνω και παθαίνω αυπνίες. Ξαπλώνω το βράδυ προσπαθώντας να κοιμηθώ. Κλείνω τα μάτια και μου λέω κοιμήσου τώρα. Τα ανοίγω ξανά, σιγά σιγά και βλέπω τις σκιές. Η καρέκλα μεγάλωσε. Είναι κάποιος έξω. Τα ρούχα σχηματίζουν ένα πελώριο στόμα. Είναι σίγουρο.
Τουλάχιστον έχει αυτή την ευχάριστη δροσιά έξω. Ιδιαίτερα το βράδυ που πέφτω για ύπνο και τυλίγομαι με το σεντόνι (από χθες και με πικέ κουβερτούλα) και αφήνω λίγο πόδια έξω να δροσίζονται. Ξύπνησα το πρωι και όταν πήγα να πάρω το αυτοκίνητο, μύριζε αυτή την υγρασία και με κάνει να κοτοπουλιάζω. Το φχαριστιέμαι με το παραπάνω.
Τώρα στο γραφείο περιμένω τη σειρά μου για την εβδομαδιαία αναφορά. Βαριέμαι αφόρητα. Θα πω πάλι ένα σωρό μπούρδες για τα ραντεβού που υποτίθεται ότι έκανα. Αλλά στην πραγματικότητα έκατσα σπίτι και έπαιζα ένα παμπάλαιο παιχνίδι στο pc. Τα σχεδόν 5 χρόνια έντιμης προϋπηρεσίας μου εξασφαλίζουν ένα είδος ασυλίας. Που φυσικά δε θα συνεχιστεί για πολύ ακόμα. Αλλά και να με απολύσουν δε με νοιάζει. Θα μου πληρώσουν μια γερότατη αποζημίωση και το πολύ πολύ να γίνω πωλήτρια. Δε θα με χάλαγε καθόλου. Δε θα είχα και άγχος.Είναι ακόμα μια εβδομάδα. Υπομονή και θα περάσει και αυτή.

Wake me up when September ends.

Ο Σεπτέμβρης έρχεται πάντα κάνοντας απολογισμούς και υπολογισμούς. Κολλημένη με τα χρόνια που ο μήνας αυτός σήμαινε περπάτημα 2 χιλιομέτρων και κουδούνι στις 08.15. Φέτος τι; Η «σχολική χρονιά 2006-2007» ήταν από τις δυσκολότερες. Βρίσκομαι να είμαι κολλημένη με μια ηλίθια δουλειά και δε βλέπω τρόπο να ξεπερνάω τον σκόπελo αυτό. Τα ψυχολογικά μου είχαν επίσης την τιμητική τους. Ανα δίμηνο χτυπούσα τιλτ. Μπορώ να ανακυρηχτώ Miss Γκαντέμω διακοπών αφού την πρώτη εβδομάδα ήμουν σε ονειρικό μέρος για μπάνια, αλλά είχα περίοδο. Τη β’ εβδομάδα το μέρος ήταν οκ αλλά για μπάνιο ούτε συζήτηση αφού ο καιρός είχε διαολιαστεί. Τη γ’ εβδομάδα διακοπών την πέρασα μόνη μου, Αθήνα, ασχολούμενη με... ας μη πω καλύτερα, οι φίλοι ξέρουν. Ούτε καν το πιστοποιητικό γέννησης που ήθελα δεν κατάφερα να βγάλω. Συνολικός αριθμός βουτιών, δεν ξεπερνά τις 4! Αλλά δεν είναι μόνο το καλοκαίρι. Είχαμε ξεκινήσει μια γαμημένη προσπάθεια με τα ισπανικά τον Οκτώβρη, η οποία όμως μετατράπηκε σε ασύδωτη κατάπωση μπυρών Πειραϊκής. Το σχολικό έτος τελειώνει με το στόμα ξερό από το αλκοόλ και την αίσθηση αυπνίας.

Δεν ξέρω. Μπορεί να με έχει πιάσει απλώς η γκρίνια γκρίνια γκρίνια. Το γραφείο μου δεν είναι μέρος με καλά vibes. Μια συνάδελφος μιλάει για την ευτυχία να έχεις παιδιά. Ένας άλλος λέει με καμάρι (!!!) ότι παντρεύτηκε αναγκαστικά τη γυναίκα του αφού αλλιώς τον εκβίαζε ότι θα χωρίσουν. Μια Τρίτη μιλάει 1 ώρα στο τηλέφωνο με την νονά της για το χρώμα των πλακακίων του μπάνιου της. Είμαι αντικοινωνικός τύπος γραφείου. Θέλω ένα γραφείο από αυτά με τα μονωτικά χωρίσματα να χώσω κεφάλι και να μη μιλήσω με κανένα.

Θα ψηφίσω για τις 2 μέρες άδεια που μου δίνει ο νόμος. Και για άλλους λόγους αλλά η άδεια είναι ομίζω ο σημαντικότερος .

Αθήνα - Παρίσι (Το ταξίδι)

Αθήνα
Μόνη μέσα στο ταξί για το αεροδρόμιο. Όχι ακριβώς μόνη. Έχω και ένα Ιταλό (δωράκι από τον F. ) με απορίες του τύπου γιατί στα Βλάχικα έχει τόσες πολλές ταβέρνες αφού το μέρος είναι άσχημο και δεν έχει θάλασσα; Γιατί είναι ντυμένοι τσολιάδες; Γιατί έχει τόση κίνηση; Τι να του πω; Να του χαλάσωτο στερεότυπο Ήλιος-Θάλασσα-Ταβέρνα-Μουσακάς; Καλός άνθρωπος πάντως ο Ιταλός, πλήρωσε και το ταξί.
Στο Βενιζέλος έκοβα βόλτες πάνω κάτω σαν την άδικη κατάρα ( είναι επιβεβαιωμένο αυτό ότι οι κατάρες πάνω κάτω; και μόνο οι άδικες το κάνουν αυτό ή γενικά;) αφού από το άγχος μου είχα ξεκινήσει πολύ νωρίτερα από ότι θα έπρεπε. Διαπίστωσα ότι το αεροδρόμιο σε περίοδο πενταήμερων δεν είναι καλό πράγμα. Παντού δεκαεξάχρονα να μιλάνε στο κινητό σε μια άγνωστη γλώσσα με πολλά φωνήεντα και πολλά ζζζζ. Δε βρίσκω να καθίσω πουθενά. Τα παπούτσια μου με πεθαίνουν. Ζεσταίνομαι. Αισθάνομαι ξένη μες τα ρούχα μου. Νομίζω ότι έχω μια κάμερα σταθερά πάνω από το κεφάλι μου. Ναι ξέχασα. Έχω.
Μετά από ώρα, περνάω από έλεγχο και μπαίνουμε στο σκάφος. Προσεύχομαι να μην έχω κανένα τέρας δίπλα μου, ο θεός με λυπάται και μου στέλνει μια γιαγιούλα αμερικάνα. Έχουμε καθυστέρηση. Ένας τύπος έκανε check in, έδωσε βαλίτσες και μετά έγινε άφαντος. Πρέπει να βρουν την βαλίτσα του και να την βγάλουν από το αεροπλάνο. Κοιτάω πάλι τις σημειώσεις μου και στην παρουσιάσή μου. Ο τύπος το μετάνιωσε, δε θα πετάξει. Ένας αεροσυνοδός μιλάει με την γιαγιά η οποία προτείνει να υπάρχει πρόστιμο για αυτούς που το μετανιώνουν και μας καθυστερούν. Θέλω να σηκωθώ όρθια και να φωνάξω ότι θέλω να κατέβω από ΤΩΡΑ! Τι θα γινόταν άραγε αν γύρναγα σπίτι μου; Θα με απέλυαν; Αποκλείεται. Με έχουν τρελή ανάγκη.


Παρίσι
Το Charles de Gaulle παραμένει άσχημο. Οι φροντιστές εδάφους έχουν απεργία. Μια ιδιότυπη απεργία. Θα είναι λέει λίγο πιο αργοί από άλλες φορές. Μετά από μια ώρα όρθιοι περιμένοντας να μάθουμε που σκατά θα βρούμε τις αποσκευές μας, τυχαία ένας επιβάτης μας λέει ότι είναι παρατημένες σε κάποια γωνια του terminal. Τις βρίσκουμε όντως παρατημένες, θα μπορούσαν άνετα να μας τις έχουν κλέψει. Φορτώνομαι και πάω να βρω τον οδηγό μου. Ένας χοντρούλης με μουστάκι κρατά την καρτέλα με το όνομά μου. Αν δεν ήταν ταξιτζής θα ήταν τυροκόμος. Δε μιλάει αγγλικά ή δεν είναι πρόθυμος. Πάντως είναι χαμογελαστός. To Chantilly είναι μισή ώρα δρόμος. Μένω σε ένα σατώ στη μέση ενός μικρού δάσους. Το Chantilly έχει να περηφανεύεται όχι για την σαντιγύ του αλλά για το μεγαλύτερο εκπαιδευτήριο αλόγων του κόσμου. Πλησιάζοντας διακρίνω στάβλους, πολλούς στάβλους και πόρτες από ιππικούς ομίλους. Έχει πέσει νύχτα. Χωνόμαστε σε ένα μικρό δρόμο μέσα στα δέντρα και κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου εμφανίζονται εικόνες από αστυνομικό θρίλερ. "Πτώμα νεαρής ελληνίδας βρέθηκε ποδοπατημένο από άλογα στο μικρό χωριό Chantilly 180 χλμ έξω από το Παρίσι". Τελικά ό γάλλος τυροκόμος δεν ήταν ψυχάκιας και έφτασα σώα σε ένα μέρος αυτό. Φωτογραφίες δεν έβγαλα, ντρεπόμουν.
Πήγα στο δωματιό μου όμως και έβγαλά αυτή.

Κατέβηκα για φαγητό και πληροφορίες για την αυριανή ημέρα, όπου με υποδέχτηκε ο Jean-Louis και μου σύστησε την Marie-Christine. Μετά έρχεται ο Jean-Batiste! Έλεος! Τι μανία αυτή με τα δύο ονόματα! Έρχεται και με αγκαλιάζει ένας Robert. Είχε έρθει πριν 2 χρόνια στην Έλλαδα και με θυμόταν. Εγώ πάλι όχι. Τουλάχιστον έχει φυσιολογικό όνομα. Αργότερα μαθαίνω ότι είναι ερωτευμένος με την Ελλάδα και έρχεται κάθε χρόνο διακοπές. Έχει πλάσει αυτόν τον ιδανικό Έλληνα στο μυαλό του, τον φιλόξενο (ε?) τον ανοιχτόκαρδο (πώς;) με τα υψηλά ιδανικά (ελά;) και με συμπαθεί και μόνο που είμαι ελληνίδα. Πάω πάσο mister, ό,τι πεις. Τελικά δε τρώω τίποτα, πάω στο δωμάτιο μου και ξεραίνομαι στον ύπνο.

28 Μαρτίου 2007

Την μέρα εκείνη, ούτε μια εβδομάδα πριν, πήγα στην Ελένη(βλ. διευθύντριά μου) και της είπα πως το σκέφτηκα καλά και τελικά θέλω να αλλάξω θέση. Η αλήθεια είναι πως δε το σκέφτηκα καθόλου καλά. Απλά ένιωσα πως πρέπει να πάρω μια απόφαση και πως όλες οι σπουδαίες αποφάσεις είναι συνήθως θέμα τύχης και πως αν έκανα ένα κάρο υπολογισμούς τότε σίγουρα δεν θα ήταν σωστό. Κάτι σαν το λόττο δηλαδή. Με συστήματα και μαλακίες δε βγαίνει τίποτα. Κάτι άσχετοι είναι που κερδίζουν, με δελτία των 20 ευρώ. Βέβαια η αλλαγή θέσης δεν είναι κάτι παίξε γέλασε. Και η συγκεκριμένη που διάλεξα εγώ σήμαινε ένα σωρό αλλαγές. Θα πρέπει να αλλάξω ρούχα, θα έχω 2 κινητά και δικό μου αυτοκίνητο, και εκεί που έχω απαλλαχτεί από το σύνδρομο της κασετίνας, να σου πάλι σβήστρες ξύστρες μολύβια και χαρτιά να κατρακυλάν στη τσάντα. Το καλύτερο όμως το έμαθα την Δευτέρα το πρωί.

Ε. -Θα έρθεις το σαββατοκύριακο στην εκδρομή που οργανώνουμε (μαλακίες για να νιώθουν το φιλικό πρόσωπο της εταιρίας οι υπάλληλοι).
(εγώ) – Εεεε όχι, έχει προκύψει κάποια υποχρέωση που δε μπορώ να αναβάλω.
Ε. – Κρίμα.. Είναι ελάχιστες οι στιγμές που περνάμε όλοι μαζί χωρίς άγχος δουλειάς.
(εγώ) – Ναι το ξέρω αλλά..
Ε. – Δεν πειράζει.

Μετά από μισή ώρα, στο γραφείο του γενικού υποδιευθυντή.

F. – Μπορείς να πας Τετάρτη με Παρασκευή Παρίσι?
(εγώ) – Ναι. Μάλλον. Δηλαδή, δεν έχω ούτε διαβατήριο καινούριο, ούτε καινούρια ταυτότητα.
F. – It’s ok. Μπορείς να πετάξεις και με τα παλιά. Σε τρεις μέρες φεύγεις, Θα πας σε ένα σεμινάριο που διοργανώνεται για τους διευθυντές τμημάτων και θα παρουσιάσεις τα αποτελέσματα της Ελλάδας. Θα σου στείλω το πρόγραμμα.
(εγώ) – Ok. Κανένα πρόβλημα.

Αρχικά χάρηκα. Yes! Ταξίδι, Παρίσι, τέλεια. Μετά αγχώθηκα. Τι είπα ο άνθρωπας; Κανένα πρόβλημα; Ψέμα. Μεγάλο ψέμα. Πινόκιο σε φάγαμε. Δεν είμαι διευθύντρια κανενός τμήματος. Δεν έχω κάνει καμία παρουσίαση σε κοινό στη ζωή μου. Τι σκατά θα πάω να κάνω; Που θα πάω; Δεν έχω ταξιδέψει μόνη μου ξανά. Μιλάω αγγλικά; Είμαι σίγουρη; Fuck! Πρέπει να φοράω τακούνια. Πρέπει να χαμογελάω και να είμαι φιλική. Μαλακία. Έκανα μαλακία που είπα ok. Έκανα μαλακία που ζήτησα αλλαγή. Τώρα βλάκα, σκάσε και τρώγε.

(συνεχίζεται)

(και με φωτογραφικό υλικό)

Επιχειρήσεις Δέγλερη, παρακαλώ?

Γυρνούσα στο γραφείο μου όταν άκουσα το team μου* (εδώ οι γνώστες γελάνε) να μιλάει φανερά εκνευρισμένη με κάποιον κύριο αγνώστων λoιπών στοιχείων. Αφου βάζει το ηχείο στο mute μου λέει πως έχει κάποιον που ζητάει να συνεργαστεί με την εταιρία μας. Της λέω πως, όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση, πρέπει να κρατήσει τα στοιχεία του και θα τον καλέσουμε εμείς αργότερα. To team μου (ώρε γέλια), μου λέει πως ο συγκεκριμένος δεν είναι απλά έμπορος. Θέλει να μας ανοίξει συνεργασία με άλλα καταστήματα, έχει δικό του πελατολόγιο το όποιο θέλει να μας δώσει, με κάποιο αντάλλαγμα φυσικά. Επειδή τη μυρίζομαι τη δουλειά της λέω να μου περάσει τη γραμμή.

- Μπλα μπλα μπλα πως μπορώ να σας βοηθήσω?
- Κοίτα να δεις κοπέλα μου, ένα μήνα τώρα προσπαθώ να μιλήσω με κάποιον υπεύθυνο και με πασάρετε σε άλλα τηλέφωνα..
- Μιλάτε με το τμήμα μπλα μπλα μπλα. Δεν έχουμε μιλήσει ξανά. Πείτε μου για τι ακριβώς ενδιαφέρεστε.
- Θέλω να μιλήσω με τον ιδιοκτήτη της εταιρίας.
- Το όνομα σας?
- Ακου να σου πω κοπελιά.. Δε θα μου κάνεις ανάκριση εμένα..
- Δεν σας κάνω ανάκριση, αλλά για να προωθήσω όποιο τηλεφώνημα σας θα πρέπει να έχω ένα όνομα.
- Σημείωσε «Τάδε».
- Μάλιστα κύριε Τάδε. Η εταιρία μας είναι πολυεθνική και όπως καταλαβαίνετε οι μέτοχοι της είναι πολλοί. Θα μπορούσα να σας συνδέσω με την εμπορική διευθύντρια αλλά δυστυχώς βρίσκεται σε συνάντηση και δεν μπορώ να την διακόψω. Θα της προωθήσω όμως το μήνυμά σας.
- Meeting. Γιατί δε λέτε meeting τη συνάντηση και το λέτε με άλλα λόγια (+χαμογελάκι)?
- Γιατί είναι το ίδιο πράγμα. Μπορώ να βοηθήσω σε κάτι άλλο?

Και τότε άρχισε η κατάδυση στην παράνοια. Ανήκω λέει με ομάδα υπαλλήλων που θέλουμε το κακό του, και δεν τον αφήνουμε να μιλήσει με τους ιδιοκτήτες γιατί όταν μιλήσει θα χάσουμε όλοι τις δουλειές μας. Γιατί αυτός έχει ένα πελατολόγιο 12.000 ατόμων και εγώ και οι συνάδελφοί μου θέλουμε από φόβο και μικροπρέπεια να μη τον στηρίξουμε. Όσο μου μιλούσε σκεφτόμουν ένα μικρό οικισμό με 12.000 κόσμο να φωνάζει το όνομα της εταιρίας που δουλεύω κρατώντας πλακάτ. Του είπα πως για να μην τον έχει καλέσει κάποιος ακόμα, πιθανόν και να μην ενδιαφέρει η πρότασή του (χε χε φυτίλια..) και μου είπε πως δεν τον καλέσαμε γιατί δεν είχε αφήσει τηλέφωνο. Είπα να κάνω τη συζήτηση πιο σουρεαλιστική και ρώτησα γιατί λέει πως προσπαθούμε να αποκρύψουμε τα στοιχεία του αφού ούτε ένα τηλέφωνο δεν άφησε.
Εκρηξη! Άρχισε να φωνάζει, δεν ξέρουμε με ποιον έχουμε να κάνουμε, αυτός έχει γιγαντιαίο πελατολόγιο και το αφήνουμε να χαθεί μέσα από τα χέρια μας.

Σιγά ρε Γιάγκο Δράκο και εσύ και η Giant! Βαρέθηκα. Του είπα ένα θα σας καλέσουμε άμεσα, μου είπε «καλάαα... καλό ξημέρωμα..» και κλείσαμε.

Δεν θα ξανακαλέσει, είμαι σίγουρη. Τέτοια δε γίνονται 2 φορές. Αυτα τα τηλεφωνήματα μοιάζει να έχουν βγει από άλλο χωροχρόνο, να έρχονται από ένα παράλληλο σύμπαν όπου χοντροί ιδρωμένοι διευθυντάδες μιλάνε φτύνωντας και 12.000 νάνοι φωνάζουν για πίστωση. Για κάποιο άγνωστο λόγο χαλάστηκα με τη τρέλα που κουβαλάει ο κόσμος εκεί έξω.

* στο team γελάμε, αφού είμαι team leader σε ένα team που απαρτίζεται από 1 άτομο. Καλό ε?

Επιστροφή στη δουλειά και...

...η μέρα άρχισε εντυπωσιακά. Και ενδέχεται να κλείσει ανάλογα.
Έχουμε και λέμε λοιπόν. Η Ε. αποχωρεί. Φεύγει. Παραιτείται. Η Ε. που για ένα περίπου χρόνο εκτελούσε χρέη βοηθού μου. Έχω αναλύσει την κατάσταση σε παλαιότερα post.
H αποχώρησή της έχει δύο όψεις. Όπως όλα τα πράγματα στη ζωή.
Η κακή όψη είναι πως αν αργήσουν να μου φέρουν αντικαταστάτρια θα θυμηθώ τις παλιές καλές ημέρες όπου δούλευα 09.00- 19.00 Το οποίο αδυνατώ να πράξω, καθώς φέτος απέκτησα και άλλες υποχρεώσεις. Και εκεί θα πρέπει να σφαχτούμε με τον κατά τα άλλα νοστιμούλη αφεντικούλη μου.
Υπάρχει όμως και η καλή όψη. Μέχρι στιγμής συμβαίνουν τα εξής
Α. Την Ε. πάντα την βαριόμουν αφόρητα. Άρα καλύτερα μόνη.
Β. Το τελεύταιο τρίμηνο δούλευε τόσο πολύ όσο αρκούδα σε χειμερία νάρκη. Αρα είτε είναι εδώ είτε όχι, δεν έχει σημασία.
Γ. Όταν η αρκούδα ξυπνάει, αποκτά μια κάποια κινητικότητα. Όταν Η Ε. ξυπνάει παραμένει στην ίδια κατάσταση με πριν, μόνο που κάνει και απίστευτα λάθη.
Έχουμε και λέμε λοιπόν. Αν υπολογίσεις τα παραπάνω και προσθέσεις και ατέλειωτες ώρες στο τηλ με τον γκόμενό της (απολύμένο της ίδιας εταιρίας) καταλαβαίνεις ότι όλα κλίνουν προς την καλή όψη.
Θα μου λείψουν βέβαια οι δικαιολογίες για τις «από τη σημαία» απουσίες της, οι οποίες κυμαίνονταν από ηλίθιες (τελικά ήμουν πολύ άρρωστη, να καταλάβεις είχα 37 πυρετό!) έως απαράδεκτες (το σαββατοκύριακο πήγα για rafting ο διπλανός μου παραλίγο να πνιγεί και είμαι πολύ σοκαρισμένη για να έρθω στη δουλειά). Τι να κάνουμε όμως, θα αναγκαστώ να ζήσω χωρίς αυτές.

Στο μεταξύ το post ξεκίνησα να το γράφω το πρωι, αλλά έπιασα μεσημέρι με τη δουλειά και έτσι τα γεγονότα με πρόλαβαν. Το HR μας έχει κλείσει ήδη ραντεβού σε κολλητό για συνέντευξη για άλλη θέση του τμήματός μου και επιπλέον για αντικαταστάτρια της Ε. κατά 90% προορίζεται άλλη κολλητή μέσα από την εταιρία. Σωστοί?

Πάντως καλά το βλέπω να εξελίσεται μέχρι στιγμής... χε χε χε

Πίκρα

Θα ήθελα αυτό να είναι το πρώτο μου post στο Κουσούρι.
Μια μέρα με ήλιο αλλά πολύ μαυρίλα μέσα.
Στο απέναντι γραφείο κάθεται μια συνάδελφος. Την ακούω να μιλάει στον φίλο της. Δεν κρυφακούω, ειλικρινά μιλάει πολύ δυνατα. Του λέει ότι ο νέος της δάσκαλος αγγλικών είναι "αδερφή". Και χαζογελάει. Και να μη φοβάται εκείνος, αυτή θα φόβάται μήπως η "αδερφάρα", συνεχίζει, του την πέσει. Και μιλάει με γελοίο τρόπο. Και επαναλαμβάνει τα ίδια συνέχεια.
Όταν έκλεισε το τηλέφωνο, την ρώτησα για τον νέο της δάσκαλο. Αν είναι καλός. Μου απάντησε ότι είναι "αδερφή".
Δεν είπα τίποτα. Και ντρέπομαι γι'αυτό. Ντρέπομαι που δεν είχα το θάρρος εκείνη τη στιγμή να την βάλω να φάει το τηλέφωνο. Ντρέπομαι που θα αισθάνομαι άσχημα που δε υποστήριξα τους φίλους μου.
Απλά θα ήθελα να έχω μιλήσει. Και τότε θα μπορούσε το post αυτό να μπει στο κουσουρι.
Δεν θέλω να εκφράσω κανένα μεγαλεπίβολο νόημα με όλα αυτά. Ηταν απλά η πίκρα της ημέρας.

Θα μου πεις;

Ήρθε η ώρα μου. Καιρό είχα να τα ακούσω. Μάλλον θα έχει δίκιο. Τα είχα φορτώσει στον κόκορα τελευταίως. Αλλά τι σκατά λάθος έκανα, τα βλέπω, τα υπολογίζω αλλά δε μου πάει ο νους.
Προηγήθηκε αναγνωριστικό τηλεφώνημα.
-Για πες μου, ακολούθησες αυτή και αυτή τη διαδικασία;
-Μάλιστα.
- Χμμμ.. Τον Χ. τον ενημέρωσες;
- Μάλιστα και έχω στείλει και στην Λ. σχετικό mail.
- Χμμμ.. Καλά. Θα τον δω με τον ανώτερο(γκρουπ τηλεφώνου).
Μετά από ώρες μπήκαν συνάμενοι κουνάμενοι στο γραφείο. Να πάω μετά από το γραφείο τους γιατί θέλουν να συζητήσουμε ένα θέμα που προέκυψε. Με ύφος. Αυστηρό και α ν ώ τ ε ρ ο.
Τι μαλακία έχω κάνει; Μήπως δε ρώτησα το τάδε; Μήπως ξέχασα το δείνα;

Μετά από μισή ώρα.

-Να περάσω τώρα να μου πείτε;
-Οχι τώρα, έχει φύγει ο P. Θα σε πάρω εγώ να σου πω πότε(γκρουπ).

Μετά από 2 ώρες (αφού με έχει κόψει κρύος ιδρώτας από την αγωνία)

- Γύρισε ο P;
- Ναι αλλά δεν μπορεί τώρα, έχουμε κάποιες αναλύσεις να κάνουμε.
- Έχω κάνει κάτι λάθος;
- Μην αγχώνεσαι, θα το συζητήσουμε κατ’ιδίαν (γκρουπ).

Ο,τι χειρότερο μπορεί να μου κάνει κάποιος είναι να μην απαντά ξεκάθαρα. Ρωτάω ο μαλάκας αν έχω κάνει κάτι. Πες ναι, πες όχι. Δεν υπάρχει το «Μην αγχώνεσαι». Δεν υφίσταται απλά. Τελικά έφυγα χωρίς να έχω πάρει απάντηση.

Χαμένη ώρα

Νυστάζω, αλλά είμαι σε καλή διάθεση. Μέχρι που άνοιξα και ραδιόφωνο. Είχε ένα “shall never be apart” και μετά από δύο λεπτά το έκλεισα. Είπαμε, καλή διάθεση αλλά έχω και τις νύστες μου. Πάλι ξέχασα να ξεβαφτώ και το κάθε μάτι μου ζυγίζει τουλάχιστον 10 κιλά. Σπανίως βάφομαι.
Πριν 3 χρόνια δούλευα με την Έλενα. Καταπληκτικό κορίτσι. Σβέλτη, έξυπνη, στροφαδόρα. Και ομορφούλα. Κάθε πρωί όμως είχε επαγγελματικό μακιγιάζ. Σκιές, ρουζ, κραγιόν, νύχια στην εντέλεια. Μου άρεσε που την έβλεπα πάντα έτσι στην τρίχα. Συνήθεια έλεγα, που θα πάει θα την αποκτήσω και εγώ. Ειλικρινά προσπάθησα. Δεν τα κατάφερα. Αρχικά κάτι ξεχνούσα. Πότε το ρουζ και έμοιαζα νεκρή. Πότε το κραγιόν και έμοιαζα μισοτελειωμένος πίνακας. Μετά βέβαια βελτιώθηκα. Είχα πρόβλημα όμως με τα νύχια. Δεν έχω μάθει να έχω μεγάλα νύχια. Και δεν μπορώ να τακτοποιήσω τα πόδια μου. Πότε κάθομα πάνω στο πόδι μου, πότε το κοπανάω στη καρέκλα, μανικιούρ είναι αυτό, θα χαλάσει. Ετσι, μετά από ένα οχτάωρο, έβγαινα από το γραφείο σαν την αλλοπαρμένη. Μολύβια τρέχανε, κραγιον είχαν φύγει, νύχια είχαν στραπατσαριστεί. Και ένιωθα και το πρόσωπο μου λες και είχε κάτσει 3 ώρες πάνω από τηγανίλα.Τα παράτησα και κέρδισα 30 λεπτά ύπνου και αρκετά ευρώ. Κράτησα μόνο μια μαύρη σκια.
Καθώς περνάει η ώρα (και το κεφάλι επίσης), η συναισθηματική μου κατάσταση αλλάζει. Ίσως φταίει η έλλειψη δουλειάς. Είναι μόνο 10.45 δεν έχει προς το παρόν τίποτα να κάνω, και αν αυτό πάει μέχρι τις 16.00 θα έχω διαβάσει όλα τα blog που κυκλοφορούν. Δηλαδή απελπισία. Κατά διαστήματα χτυπάει το τηλέφωνο όπου ξέρω ότι είναι ο γνωστός μαλάκας. Ο άνθρωπος «τα έχω εξηγήσει 300 φορές, όλοι τα έχουν καταλάβει, μόνο ο μαλάκας δεν τα έχει καταλάβει». Ε λοιπόν τέτοιες μέρες αυτός είναι ο αγαπημένος μου. Καταναλώνει χρόνο.
Εκανα διάλλειμα διαβάζοντας godot. Πήγε και έφυγε ο βλάκας. Που πας ρε; Αιντε σηκώνεσαι και φεύγεις. Ούτε ένα χειμώνα δεν περάσαμε μαζί. Βλάκα έ βλάκα. Μας λείπεις πολύ να το ξέρεις, και χαιρόμαστε με τις φωτογραφίες σου. Δεν διευκρινίζω το εμείς, ξέρεις εσύ.
Ισως φίλε blogger (που λέει και ο zero) να μη βγάζουν νόημα αυτά που γράφω σήμερα. Εβαλα τον αυτόματο πιλότο και κατεβάζει ότι βρει το μηχάνημα. Φτύνει βίδες και μπουλόνια. Ακατέργαστα σε μεγάλες ποσότητες. Τελευταία απομακρύνομαι. Κουράστηκα. Θέλω 2-3 άτομα το πολύ γύρω μου, παραπάνω θολώνω. Δεν ξέρω που να πιαστώ. Νιώθω να’μαι μια μικρή μπάλα που απομακρύνεται από το κέντρο. Μάλλον φταίνε τα 32 (ψέμματα καμιά 15αριά ήταν) μαζεμένα επισόδια pink panther που είδα χτες με την μικρή.
Επρεπε να της μεταφράζω, είχε αφήγηση. Στο δεν θυμάμαι ποιο επεισόδιο ο pink panther ρωτάει με στην σφυριχτή φωνή του “why men can’t be more like animals?”.
Τι να του εξηγήσω τώρα του παιδιού;
Τελικά η νύστα δεν πέρασε (ούτε το κεφάλι).
Και έχει πλακώσει και δουλειά.

H γιατρός

Τι να κάνουμε, είμαστε και μεγάλη εταιρία. Όμιλος. Τι είπα; Όμιλος; Κολοσσός το λιγότερο! Καλά υπερβάλλω λιγάκι. Είμαστε πάντως από αυτές τις καλές δουλειές που έχουν γιατρό για τους υπαλληλους. Το κοινωνικό πρόσωπο βλεπετε..
Ακολουθεί διάλογος μεταξύ της νέας γιατρού και υπαλλήλου.
Ι. - Έχετε κάποια δερματοπάθεια ή κάποιο αφροδίσιο νόσημα?
Υ. - Ισως έχω την "χ" πάθηση. Έχω ήδη ραντεβού να το κοιτάξω.
Ι. - Και πώς μπορεί να το κολλήσατε αυτό?
Υ. - Από τον πρώην φίλο μου.
Ι. - Α το γουρούνι! Α το σκουλήκι! Σα δε ντρέπονται λίγο. Και σου το είπε ε?
Υ. - Ε.. έχουμε κρατήσει κάποια φιλική επαφή..
Ι. - Καμία επαφή. Κομμένη. Άσε που μπορεί να σου είπε ψέμματα και να το έχει κολλήσει από πουθενά αλλού. Καθίκια κορίτσι μου, μη εμπιστεύεσαι κανένα.. Τέλος πάντων. Κάποια άλλη πάθηση?
Υ. - Ναι έχω και την "ψ" δερματοπάθεια.
Ι. - Αυτό από που το κόλλησες?
Υ. - Από τον τωρινό φίλο μου. Μάλλον από κάποια βρεμμένη πετσέτα.
Ι. - Μήπως να μην κάνεις σχέσεις? Σε κακό σου βγαίνουν.

Απλά λιτά και επιστημονικά. Η ιατρός μίλησε. Ούτε χάπια, ούτε αγωγές, ούτε τίποτα! Κομμένη σου λέει. Μη πηδιέσαι. Κόφτο. Κάνε κάτι άλλο. Ζωγράφισε παπάκια να περνάνε.

Είχα κάποιες αμφιβολίες. Μήπως ο εργασιακός μου τομέας δεν είναι και τόσο σοβαρός?

Τελικά σιγουρεύτηκα. Δουλεύω σε μπουρδέλο.

Ο.Κ.

Δεν μπορώ άλλο να ασχολούμαι με τη μαλακία που κουβαλάς στο κεφάλι σου.
Δεν μπορώ/θέλω να σου εξηγήσω πόσο παράλογα είναι αυτά που λες.
Δεν φταίω εγώ που δεν έμαθες να εκφράζεσαι σωστά.
Θα μου μιλάς όσο ευγενικά σου μιλάω και εγώ.
Αν σηκώσεις τον τόνο της φωνής σου, θεώρησε ότι η συζήτηση έχει τελειώσει.
Προσπάθησε να βάλεις τον ηλίθιο εγκέφαλο σου να δουλέψει και μια φορά λίγο περισσότερο και άκου προσεκτικά τι θέλω να σου πω.
Έχω και άλλες δουλειές να κάνω.
Εεε φανταστικέ αφεντικέ?
Στο "αφεντικέ" μπορείτε να βάλετε το δικό σας μισητό χαρακτήρα.
Feedback
# re: O.K.
Ωραία τα έχωσες! Μάλλον όμως, ούτε εσύ, ούτε εγώ, ούτε κανένας άλλος δε θα μπορέσει ποτέ να τα πει όλα αυτά στα μούτρα κανενός αφεντικού. Τι να γίνει... Καλή είναι και η εκτόνωση. Από το τίποτα...
27/4/2006 3:46 μμ Mara
# re: O.K.
Θα χρειαζόμουν τρεις σελίδες για όλους τους μισητούς μου χαρακτήρες. Είναι ιδέα μου ή παραπληθύνανε οι μλκ γύρω μας; Γμτ, βαρέθηκα να ζω ανάμεσα σε βλάκες και τεμπέληδες, βαρέθηκα να τσαλαβουτάω στον παραλογισμό και την προχειρότητα! (Α ρε, tomboy, πάνω που πήγαινε να ηρεμήσω!)
27/4/2006 3:47 μμ Λίτσα
# re: O.K.
Εγω τον εβαλα ηδη. Sorry για τη μαλακια που ειχα πει τις προαλλες. Μπερδευομαι καμια φορα και νομιζω οτι μιλαω στον ΜΒ! Φιλια και μην τα παιρνεις με τους (οποιους) αφεντικους..
27/4/2006 3:49 μμ DCD
# re: O.K.
Λίτσα εμένα πάντως η ταμπέλα της ευέξαπτης μου φορέθηκε ήδη όπως θα είδες. Μara είσαι και στη Θεσσαλονίκη και με κάνεις και ζηλεύω (hometown oh hometown)
27/4/2006 3:49 μμ tomboy
# re: O.K.
dcd sorry αλλά δεν κατάλαβα ποια μαλακία " src="http://www.blogs.gr/plugins/smileys/icons/default/regular_smile.gif" /> συγχωρεμένος τι να πω!
27/4/2006 3:51 μμ tomboy
# re: O.K.
Φιλιά.Με κάλυψες.
27/4/2006 3:59 μμ reservoirdogs
# re: O.K.
Εσχάτως υποπτεύομαι ότι γεννήθηκα ευέξαπτη.
27/4/2006 4:00 μμ Λίτσα
# re: O.K.
" src="http://www.blogs.gr/plugins/smileys/icons/default/regular_smile.gif" />) kathws to keimeno einai empnefsmeno,den yparxei kati na symplirwsw=> parathetw ti metafrasi tou eis prosfilin idiolekton O.K. $#@%#%#^$#^&%$&%$#&%^$&^%# %$#@$^$#!^%$#$#$% #@$!%$%^fckT%$!EW%#~$!W$#@QW$#W$@E^$#^ #@$&%*%&^%$$#W^%#^$#E^%E#^%$#^%#^%^%GHRD&% scrwE^%$#$#&$&%$*&$*(&$#^#$@^$@$&%(&(*&$%EEWJNBG bend^%CX#*&^% VF&VBX IC%Y YT%$%#%$Y^R&^TRT(%$#V(*&damn*^R ass^$(^&%&#E@!$#@%$## EEE Y%T$%^#^%#%^# ?
27/4/2006 4:27 μμ mmg
# re: O.K.
νεύρα Ντένη μου, πολλά νεύρα (που θα έλεγε και ο γνωστός μας)
27/4/2006 4:32 μμ tomboy
# re: O.K.
i'll drink 2 that xrysomou
27/4/2006 4:40 μμ mmg
# re: O.K.
Έλα Νινέτα μου.... Ναι... έξαλλη σου λέω! Ούτε η original τετοια νεύρα.... .................................... Τί να γίνει χρυσό μου; Εγώ της είπα να της βγάλω μια απόσπαση στο πολιτικό γραφείο του Zouri αλλά αυτή τίποτα. Τέλος πάντων αυτά τα νέα παιδιά είναι ξεροκέφαλα Νινέτα μου! Α! Τώρα που είπα ξεροκέφαλα θυμήθηκα. Ξηρό κεφάλι! Θυμάσαι Νινέτα μου την εκδρομή στα Κιούρκα το 72 με εκείνον τον στρατηγό στην πανσιόν; .......... Ε, μάντεψε τί δικαιολογία βρήκε ο άχρηστος
27/4/2006 4:42 μμ Godot
# re: O.K.
kala einai na ta xwneis, mprosta omws oxi apo pisw... mono etsi adeiazeis...
27/4/2006 4:45 μμ gordon
# re: O.K.
....το γραφείο σου
27/4/2006 4:46 μμ Godot
# re: O.K.
Το έχω κάνει σε κάποιες περιπτώσεις. Άδικος κόπος. Αν κάποιος είναι κολλημένος δεν πρόκειται να αλλάξει εκτός και αν του ανοίξεις το κεφάλι στα δύο.
27/4/2006 4:47 μμ tomboy
# re: O.K.
gordon>etsi se adeiazoun kiolas.& ws gnwston den eimetha ergazomenoi apo kapoia diestrammeni apopsi tou xoumor. miaxara&toapopisw(me ti kali ennoia)
27/4/2006 4:48 μμ mmg
# re: O.K.
oops. taft-isi/oxrona/as
27/4/2006 4:50 μμ mmg
# re: O.K.
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ!!!
27/4/2006 6:09 μμ zouri
# re: O.K.
Δεξιά κι αριστερά (μέχρι να γίνουμε εμείς).
27/4/2006 6:39 μμ motorcycle boy
# re: O.K.
Μπράβο tomboy! Αντίδραση με ορθολογικά επιχειρήματα!
27/4/2006 7:30 μμ Nada

Οταν ο αφεντικός έχει κέφια

Τις τελευταίες μέρες η δουλειά πάει γαμιώντας. Το γρουζούσεψα βλέπεις, τι τα θες, 2 μέρες φώναζα δε δουλεύω. Και μου πέσαν όλα απανωτά. Και νέοι υπάλληλοι και φωνές και πελάτες και εκπαιδεύσεις, τα έφτυσα. Αν βάλεις και ένα ξενύχτι στη μέση της εβδομάδας, το έκαψα το μηχάνημα.
Μέσα σε όλα, στο γραφείο έχει έρθει εκείνη η περίοδος που όλοι έχουν να πουν κάτι για κάποιον. Τα γνωστά δηλαδή, ποιος με ποιά, ο έτσι πάει για κρέμασμα, η αλλιώς για προαγωγή. Κοινώς κουτσομπολιό, ή σε δουλειά να βρισκόμαστε. Τα τρέχοντα λοιπόν είναι ότι η Ε. είμαι με τον Δ. Ο Δ. πηδούσε ένα φεγγάρι την Θ. η οποία όμως τώρα τα έχει με το αφεντικόοοο! Τα έλεγε ο Κηλαηδόνης χρόνια τώρα. Και έφτασε η Δευτέρα και ο Δ. απολύθηκε. Οοοχι δεν τον παραιτήσαμε (βλ. γνωστή πολιτική μεγάλων εταιριών που σου λένε κοίτα βασικά η νέα σου θέση είναι καθαρίστρια σε τουαλέτες αφού τώρα τελευταία έκει έχουμε ανάγκη, έχει βλέπεις πέσει πολύ χέσιμο στο προσωπικό και μη νομίζεις, για την οικογένια μας το κάνεις. Loyalty δηλαδή). Και εκεί που οι φήμες οργιάζουν, μα τι πουτάνα αυτή η Θ. να βάλει τον αφεντικό να απολύσει τον Δ. μας, λες εσύ, μήπως πρέπει να το δω και εγώ το αφεντικό αλλιώς? Μήπως. Πλάκα πλάκα η Χ. που τα είχε αρχικά μαζί του, διευθύντρια marketing δεν έγινε? Πως? Ναι, δεν είχε βγάλει ούτε το λύκειο καλά καλά, αλλά τα λέει ο Πιλαλί. Τα πανεπιστήμια βγάζουν ειδικότητες και όχι προσωπικότητες.
Και έτσι περνά η εβδομάδα και φτάνει η Πέμπτη. Και ο αφεντικός σε κοιτά και χαμογελά. Και σου κάνει αστειάκια στον διάδρομο. Και λες εσύ, βρε μήπως? Και έρχεται η στιγμή που μπαίνει στο γραφείο και σου λέει "can you please come to my office for a moment?". Τουλάχιστον σκέφτεσαι θα είναι γρήγορος. Και πας. Και σου δίνει ένα φάκελο. Και πολύ απλά σου λέει "We are very pleased of your work so inside the envelope you will find your new amount" (συγχωράτε τον είναι λίγο μάπα τα αγγλικά του). Απλά λοιπόν είχα πάρει αύξηση. Και το παρεξήγησα το παιδί. Εκατό ευρώ! Αμ πως!
Τελικά είναι απλό, ο Δ. απολύθηκε και τα "έξοδα" του μοιράστηκαν εδώ και εκεί. Και δεν ξέρω αν πρέπει να χαρώ ή να λυπηθώ. Οκ θα χαρώ, τον Δ. δεν τον πήγαινα ποτέ.
Feedback
# re: Οταν ο αφεντικός έχει κέφια..
Πως το λέει το το παλιό καλό χαι κου ?"Το καλύτερο αφεντικό του κόσμου θέλει κρέμασμα"...Τώρα όσο για τον Δ...,ε θα πιούμε ένα στην υγειά του...
30/3/2006 9:28 μμ reservoir dogs
# re: Οταν ο αφεντικός έχει κέφια..
να ψαξω να βρω γιατι με απολυσανε απο την κλινικη;
31/3/2006 12:14 πμ trypokarydos
# re: Οταν ο αφεντικός έχει κέφια..
Συγχαρητήρια για την αύξηση.
31/3/2006 7:52 πμ gg
# re: Οταν ο αφεντικός έχει κέφια..
RA RA RA.eithe o misthos sou up'n'high(5) & oi X-D-F down by l-o-w.panta. (egw exakolouthw na exw tin E sto mati pantws)
31/3/2006 10:17 πμ mmg
# re: Οταν ο αφεντικός έχει κέφια..
Τι ουζα και μαλακιες! Σε κανα Roof Garden θα μας πας με θεα την Ακροπολη! " src="http://www.blogs.gr/plugins/smileys/icons/default/wink_smile.gif" /> Αντε βρε, συγχαρητηρια! ΥΓ: Τι ελεγε η ταινια??
31/3/2006 10:40 πμ DCD
# re: Οταν ο αφεντικός έχει κέφια..
1o μέρος ήθελα ένα τσακ για να κοιμηθώ. 2ο μέρος το έφτιαξε. Σε γενικές γραμμές καλό. Απίστευτο το κομμάτι αρχής και τέλους. Α Π Α Ι Χ Τ Ο. μουμουτζου μου που και να δεις το αφεντικό μου να βγαίνει από τη θάλασσα με tattoo σκορπιό σε επίμαχο σημείο.. dcd εσύ κοίτα να τη βγάζεις με surpise party, θες και roof garden! γυφτε..
31/3/2006 11:07 πμ tomboy
# re: Οταν ο αφεντικός έχει κέφια..
???poso epimaxo agapi mou???me tromazeis prepei mathoume whoz to musik score tis tainias.teloio indeed, isws o,ti kalytero eixe i tainia. dcd,mathainw pws imaste ena-&-to-afto proswpo. prepei na xekatharisoume who Ck-who sprM.7 epeidi tis paraskeves eimai dimokratiki,mporoume na moirasoume tis meres
31/3/2006 11:13 πμ mmg
# re: Οταν ο αφεντικός έχει κέφια..
mmg, απο τα συμφραζομενα (και λιγο πριν επελθει η τυφλωση) καταλαβα οτι καταλαβες οτι μας καταλαβαν. Superman και Κλαρκ Κεντ, ποτε μαζι! Θα κανονισουμε τις μερες συμφωνα με το δακτυλιο στο κεντρο. tomboy, πληγωθηκα...
31/3/2006 11:46 πμ DCD
# re: Οταν ο αφεντικός έχει κέφια..
& symfwna me ta repos mas sti daily plugnet " src="http://www.blogs.gr/plugins/smileys/icons/default/wink_smile.gif" />
31/3/2006 11:48 πμ mmg
# re: Οταν ο αφεντικός έχει κέφια..
Exactly!
31/3/2006 12:11 μμ DCD
# re: Οταν ο αφεντικός έχει κέφια..
DCD άσε τις σαχλαμάρες παιδάκι μου. Ουζάκι έχει για σήμερα; Στο γνωστό σημείο; Θα φέρω και κάτι κασσέτες της Linguaphone με ισπανικά για Αννανία.
31/3/2006 12:59 μμ Motorcycle boy
# re: Οταν ο αφεντικός έχει κέφια..
Ο annanias θα'ναι Ισπανικα. Εγω θα ειμαι στο γραφειο (οποτε με παραλαμβανεις). Η κληση θα ειναι αναμεσα στο γυαλοκαθαριστηρα και το παρμπριζ. Αυτα.
31/3/2006 1:15 μμ DCD
# re: Οταν ο αφεντικός έχει κέφια..
Ισπανικά; Τώρα αυτό το λέμε για σίγουρο; Τέλος πάντων -θα πάω τη μηχανή για σέρβις και θα σου χτυπήσω τηλέφωνο. Κατά τα άλλα ισχύει το ίδια ώρα -ίδιο μέρος.
31/3/2006 1:18 μμ Motorcycle boy
# re: Οταν ο αφεντικός έχει κέφια..
Δε θυμαμαι -φυσικα- την προηγουμενη ωρα (θυμαμαι το μερος ομως νομιζω), αλλα θα συμφωνησω!
31/3/2006 1:21 μμ DCD
# re: Οταν ο αφεντικός έχει κέφια..
Επειδή είσαι παιδί με ειδικές δυνατότητες θα σου τηλεφωνήσω κατά τις 3 για να σου τα εξηγήσω όλα με το σι και με το νίγμα.
31/3/2006 1:47 μμ Motorcycle boy
# re: Οταν ο αφεντικός έχει κέφια..
Χθες μια φιλη του annania (κι ερωμενη μου) μου ειπε οτι -δεν υπαρχει περιπτωση- πασχω απο συνδρομο up. Κανε τον κοπο να μου εξηγησεις κι αυτο οταν με παρεις. Με εκτιμηση...
31/3/2006 1:50 μμ DCD
# re: Οταν ο αφεντικός έχει κέφια..
Μάλλον up από το UPS. Χάνεις πακέτα στη μεταφορά κατά το κοινώς λεγόμενον. Τώρα αν ήταν αυτή που λέγαμε -μπορεί το up να είναι καλό. Μάλλον τον πριαπισμό εννοούσε αλλά δεν ήθελε να καρφωθεί
31/3/2006 1:57 μμ Motorcycle boy
# re: Οταν ο αφεντικός έχει κέφια..
και μετά λέτε γιατί τα post μου γίνονται chat! :?
31/3/2006 2:11 μμ tomboy