Αποτύπωση

Θα ήθελα τα μάτια μου να ήταν φωτογραφικές μηχανές. Με ένα κλείσιμο τους να αποθηκεύουν στο μυαλό την εικόνα που θέλω και με κάποιο μαγικο τρόπο να μπορώ να τις μεταφέρω σε χαρτί. Είναι τόσα που θέλω να θυμάμαι, που και πάλι κάτι θα έχανα.
Η ψηφιακή μου μηχανή με εκνευρίζει. Προτιμώ την παλιά μου pentax. Που γύριζα τους τροχούς της και άκουγα τα γραναζάκια να γυρνάν. Δεν μου αρέσουν οι φωτογραφίες που βγάζει η νέα μηχανή. Και έτσι κρατάω τις εικόνες μόνο στο μυαλό μου. Κρατάω όμως και πράγματα που δεν θέλω, υπερφορτώνω το δίσκο και μετά ξεχνάω αυτά που θέλω.
Αν μπορούσα να κάνω διαγραφή των άχρηστων εικόνων για αυτό το καλοκαίρι, θα επέλεγα να κρατήσω μόνο τα παρακάτω.

Τον Tony, να κάνει πως μαλώνει κουνώντας το δάχτυλο του μια φανταστική κατσαρίδα, που αν την πατήσει θα γεμίσει τον τόπο με αυγά, λέγοντας «δε θα σε σκοτώσω, να φύγεις όμως από το σπίτι. Ειναι πράματα αυτά να πρέπει να σε πατήσω και να με γεμίσεις κατσαριδάκια. Άντε φύγε γρήγορα καλα;»
Για να θυμάμαι πως το χιούμορ ξεπερνά κάθε δυσκολία.

Το βράδυ και η βόλτα με το Lada, έξω από την εκκλησία του Αγιου Φραγκίσκου. «Εγώ την πριγκίπισσα Diana μου την έχω στο διπλανό κάθισμα» από τον Tony για την γυναίκα του Diana.
Για να θυμάμαι πόσο όμορφο είναι συνεχίζεις να αγαπάς τον σύντροφό σου ακόμα και αν είναι 60 ετών.

Δύο παιδιά έντεκα χρονών με τεράστιους σταυρούς στο στήθος και επίσης τεράστιες αλυσίδες στους ευτραφείς λαιμούς τους. Δυό παιδιά «σαρωτές» που από όπου περνάν καταστρέφουν τα πάντα, ρίχνουν καρέκλες, κλωτσάν γατιά, φωνάζουν και κλαίνε όσο οι γονείς κοιτούν απαθείς την μπουγάτσα τους.
Για να θυμάμαι πως είναι τα γαιδούρια όταν είναι μικροί και ποιος φταίει γι’αυτο.

Τον πατέρα μου να πίνει ρετσίνα στην ταβέρνα. Η μαμά μου να κλείνει πονηρά το μάτι.
Για να θυμάμαι, να θυμάμαι.

Μια παρέα πέντε ατόμων κάτω απο 2 ομπρέλες. Πόδια στον ήλιο, πετσέτες βρεμμένες με κολλημένη άμμο, νύστα και πείνα. Ο αέρας γυρνάει τις ομπρέλες και τις κάνει χωνιά. Η άλλη Βάσω που προσπαθεί απεγνωσμένα να μαυρίσει το λευκό κορμί της. Ο άλλος Θανάσης έχει κάποιες τούφες με μακρυά μαλλιά και κάποιες με κοντά. Ο Στέφανος έχει τη δική του ηλιοπροστασία.
Για να θυμάμαι τι είναι καλοκαιρινή παρέα.

Τα μαύρα μου πόδια από το ξύλινο μπαράκι αφού αρνούμαι να πατήσω σε beach bar με παντόφλα.
Για να μου θυμίζει πόσο ελεύθερη ήμουν μικρή.

Το πρόσωπο του όταν θύμωσε. Και ας με κάνει να χάνω το κόσμο κάτω από τα πόδια μου.
Για να θυμάμαι πως δεν γίνεται χώρια.

Η πλατεία Αριστοτέλους τα βράδυα του Ιούλη. Αφόρητη ζέστη. Όμορφα φώτα.
Για να θυμάμαι να γυρίσω.