Επιστροφή στη δουλειά και...

...η μέρα άρχισε εντυπωσιακά. Και ενδέχεται να κλείσει ανάλογα.
Έχουμε και λέμε λοιπόν. Η Ε. αποχωρεί. Φεύγει. Παραιτείται. Η Ε. που για ένα περίπου χρόνο εκτελούσε χρέη βοηθού μου. Έχω αναλύσει την κατάσταση σε παλαιότερα post.
H αποχώρησή της έχει δύο όψεις. Όπως όλα τα πράγματα στη ζωή.
Η κακή όψη είναι πως αν αργήσουν να μου φέρουν αντικαταστάτρια θα θυμηθώ τις παλιές καλές ημέρες όπου δούλευα 09.00- 19.00 Το οποίο αδυνατώ να πράξω, καθώς φέτος απέκτησα και άλλες υποχρεώσεις. Και εκεί θα πρέπει να σφαχτούμε με τον κατά τα άλλα νοστιμούλη αφεντικούλη μου.
Υπάρχει όμως και η καλή όψη. Μέχρι στιγμής συμβαίνουν τα εξής
Α. Την Ε. πάντα την βαριόμουν αφόρητα. Άρα καλύτερα μόνη.
Β. Το τελεύταιο τρίμηνο δούλευε τόσο πολύ όσο αρκούδα σε χειμερία νάρκη. Αρα είτε είναι εδώ είτε όχι, δεν έχει σημασία.
Γ. Όταν η αρκούδα ξυπνάει, αποκτά μια κάποια κινητικότητα. Όταν Η Ε. ξυπνάει παραμένει στην ίδια κατάσταση με πριν, μόνο που κάνει και απίστευτα λάθη.
Έχουμε και λέμε λοιπόν. Αν υπολογίσεις τα παραπάνω και προσθέσεις και ατέλειωτες ώρες στο τηλ με τον γκόμενό της (απολύμένο της ίδιας εταιρίας) καταλαβαίνεις ότι όλα κλίνουν προς την καλή όψη.
Θα μου λείψουν βέβαια οι δικαιολογίες για τις «από τη σημαία» απουσίες της, οι οποίες κυμαίνονταν από ηλίθιες (τελικά ήμουν πολύ άρρωστη, να καταλάβεις είχα 37 πυρετό!) έως απαράδεκτες (το σαββατοκύριακο πήγα για rafting ο διπλανός μου παραλίγο να πνιγεί και είμαι πολύ σοκαρισμένη για να έρθω στη δουλειά). Τι να κάνουμε όμως, θα αναγκαστώ να ζήσω χωρίς αυτές.

Στο μεταξύ το post ξεκίνησα να το γράφω το πρωι, αλλά έπιασα μεσημέρι με τη δουλειά και έτσι τα γεγονότα με πρόλαβαν. Το HR μας έχει κλείσει ήδη ραντεβού σε κολλητό για συνέντευξη για άλλη θέση του τμήματός μου και επιπλέον για αντικαταστάτρια της Ε. κατά 90% προορίζεται άλλη κολλητή μέσα από την εταιρία. Σωστοί?

Πάντως καλά το βλέπω να εξελίσεται μέχρι στιγμής... χε χε χε