Δουλειά δεν είχε ο διαολός...

Τα τελευταία χρόνια, με έχει πιάσει ένα θέμα με τα κηπευτικά. Βαρέθηκα τα λευκά πλακάκια του μπαλκονιού, τα μέτρησα, τα ξαναμέτρησα, τα ίδια βγήκαν, είπα να σπάσω τη μονοτονία και να βάλω λίγη πρασινάδα στη ζωή μου.

 Δηλαδή να κάνω πλούσιο το Praktiker.

Τα φυτά όμως δεν είναι παίξε γέλασε, πήραμε εκεί ένα φτυάρι, λίγο χώμα, γλάστρες και 2 ψωροπετούνιες και την είδαμε ο Μαμαλάκης της κηπουρικής! Όοοοοχι κυρία μου. Θέλει δουλειά το θέμα. 

Καταρχάς θέλουν πότισμα. Έχουν αυτό το κακό συνήθειο. Άμα δε σου έχουν χαρίσει Μπρουγκμάνσια, φυλάς σκοπιές με το ποτιστήρι. 

Δεύτερο κακό μαζεύουν ζωύφια. Ψείρες, τετράνυχος, κοκκοειδή και κάμπιες, μπλιάχ θέε μου, κάμπιες. Γιατί τα έντομα παίρνεις μια χαρτοπετσέτα, τα σκοτώνεις και ούτε που νιώθεις κάτι. Τις κάμπιες τι να τις κάνεις; Θα κάνουν κλατς και θα γίνουν μια αηδία πράσινη βιοχλαπάτσα.

Τρίτο κακό. Αρρώστιες. Αν έχεις παιδί παθαίνει σκολίωση, αν έχεις γαρυφαλλιά σκωρίαση.

Με τα πολλά, εκείνος ο μύθος περι κηπουρικής και ζεν χάθηκε. Το άχγος μου εκτοξεύτηκε στο διάστημα. Γιατί ξεράθηκε η μολόχα; Γιατί δεν ανθίζει το μπούζι; Τι έχουν και ψοφάν τα έρμα; 

Κάπου εκεί λοιπόν, απόγνωσης και απελπισίας γωνία, ανακάλυψα το Κηπολόγιο. Χαρά, ευτυχία, καθησυχασμός. Δεν είμαι η μόνη με προβληματικά φυτά. Έχουν και άλλοι ψευδόκοκκο. Και υποφέρουν και αυτοί όπως και εγώ. Και υπάρχει ένας άνθρωπος που θα σου πει με απλά λόγια τι να κάνεις. 

Διάβασα και εγώ όλο το Κηπολόγιο και ενημερώθηκα. Έλυσα τα κηποπροβλήματά μου (εντάξει αυτό με το νερό και τη Μπρουγκ θα λυθεί μόνο όταν να πληρώνω την ΕΥΔΑΠ με δόσεις) και ησύχασα.

Χα! Έτσι νόμιζα... Γιατί εμένα με τρώει ο διάολος. Ωραία όλα αυτά που γράφει η σελίδα αλλά γιατί έχει βάλει τέτοια κεφαλίδα; Τα χρώματα ποιος τα διάλεξε; Και γιατί δεν έχει ένα μπανεράκι βρε αδερφε; Και επειδή δε θα ησύχαζα ούτε τώρα αποφάσισα να βάλω το χέρι μου στο Κηπολόγιο. 

Η ιδιοκτήτρια του blog είναι ευτυχώς ένα πολύ πολύ υπομονετικό κορίτσι και έτσι, μετά από 3,5 μήνες το νέο Κηπολόγιο, πήρε νέα μορφή. Δεντράκια, κουμπάκια, λαμπάκια, τέλειο σου λέω!

Εγώ δεν έχω άλλα κηποπροβλήματα να λύσω και ευτυχώς η "πρασινάδα" του Κηπολογίου είναι αειθαλής.

Και το κυριότερο. Δε χρειάζεται πότισμα!

Ιδού το νέο Κηπολόγιο!

Άφραγκο αγόρι

Όταν το 2003 κατέβηκα Αθήνα, έψαχνα απεγνωσμένα κοινά σημεία με τη ζωή μου στη Θεσσαλονίκη. Τους ανθρώπους που βλέπεις κάθε μέρα στο δρόμο όταν πας στη δουλειά, τη ραδιοφωνική εκπομπή που ακούς γιατί ξέρεις προσωπικά τον παραγωγό, το μαγαζί που θα βρεις σίγουρα κάποιον δικό σου να έχει ξεκινήσει ήδη να πίνει.

Κατά καιρούς, και για λίγο χρονικό διάστημα, τα βρήκα όλα αυτά. Με πολύ κόπο βέβαια.

Η Αθήνα μου μοιάζει με πόλή πνιγμένη στην ομίχλη. Κάπου κάπου ξεθολώνει και τα βλέπεις όλα καθαρά, γυαλιστερά, νομίζεις ότι έχεις φίλους, το μπαρ είναι πάντα εκεί και σε περιμένει. Για λίγο. Αργά αλλά σταθερά βυθίζεσαι πάλι στους καπνούς και τα χάνεις όλα.

Ήταν νομίζω το 2004, όταν άκουσα πρώτη φορά Spy F. Εν λευκώ, εκπομπή Χωμενίδη. "Άφραγκο αγόρι" Έχω ξαναγράψει γι'αυτό. Στο αυτοκίνητο, πρωί στο λιμάνι του Πειραιά, πηγαίνοντας στη δουλειά. Είχε εκπληκτικό ήλιο και στο loop "πα πα, πα πα τα πα πα..." μα τι γαμάτη μέρα! Είναι αυτό που σου έλεγα πιο πάνω. Καθαρά όλα ρε παιδί μου! Και μετά πάλι βούρκος.

Πρίν κάτι μήνες είδα τον Spy F. Και πριν κάτι μέρες γνώρισα καλύτερα το άφραγκο αγόρι. Και έμαθα πως είναι να ζεις, όχι μέσα στη μουσική αλλά μέσα από τη μουσική.

Τελικά σε ένα δωμάτιο με κλειστά πατζούρια μπορεί να έχει γαμάτο ήλιο.

best time ever

μετά απο 4 τζιν με τονικ
ψαχνοντας το enter στο pliktrologio
και το ελληνικά αγγλικά επίσης

το Saturday night  πρέπει να  έχει χορό (να'σαι καλά βρε Νίκο)
ποτό
πολύ ποτό
ok το κατάλαβα πρέπει να κάνω click και μετά enter για να πάει στην απο κάτω γραμμή

ωχ νομίζω ότι νυστάζω τώρα

γάμησέ τα, πληκτρολογώ ότι να'ναι

Καφέ; Τσιγάρο;

-Θέλεις ένα καφεδάκι;
-Όχι, ευχαριστώ πολυ.
-Σίγουρα;
-Ναι, σίγουρα, ευχαριστώ, δεν πίνω καφέ.

-Τσιγάρο;
-Όχι ευχαριστώ, δεν καπνίζω.
-Δε πίνεις καφέ, δεν καπνίζεις, μα τι άνθρωπος είσαι εσύ!

Στη παλιά μου δουλειά ο διάλογος αυτός επαναλαμβάνονταν γύρω στις 4-5 φορές την ημέρα. Στο χώρο των πωλήσεων, ο καφές και το τσιγάρο είναι στανταράκι. Δεν υπάρχει πωλητής (στη κίνηση τουλάχιστον) που να μην πίνει καφέ ή να μην καπνίζει. Κάτι που σε κερνάει ο πελάτης, κάτι οι ώρες στο αυτοκίνητο στην κίνηση, κάπως πρέπει να περάσει η μέρα. Το τσιγάρο δεν κατάφερα ποτέ να το αρχίσω. Τα τσιγάρα της Μ. τα είχα πάντα στη τσάντα μου (για ξαφνική έφοδο μαμάς), τα Camel και τα PRINCE ήταν πάντα σε κάποιο τραπέζι και οι άνθρωποι που πάντα γούσταρα (φίλοι, ο πατέρας μου, οι φίλοι του πατέρα μου, οι κατά καιρούς γκόμενοι) όλοι κάπνιζαν μανιωδώς. Ειλικρινά προσπάθησα πολύ. Βασικά πάντα τα ρούχα μου μύριζαν τσιγάρο και ήμουν μόνιμη στα καπνιστήρια. Τίποτα, τζίφος. Έλα καλό μου, θα τα καταφέρεις, τόσοι καπνίζουν! Στην απόπειρα κατεβάσματος καπνού, πνιγόμουν στο κάψιμο και το βήχα. Γαμώτο δηλαδή! Πως να βγάλεις φωτογραφία με το τσιγάρο στο χέρι και τον καπνό να μπερδεύεται στα μάτια σου, αν δεν καπνίζεις; Δεν θα είναι αυθεντικό.

Με τον καφέ πάντως, είχα καλύτερα αποτελέσματα. Καλά μη φανταστείς τίποτα, φραπέδες σκέτους απανωτούς. Μισό γάλα, μισό καφέ και φουλ της ζάχαρης! Θα μου πεις είναι καφές αυτός; ε κάτι έχει από καφεϊνη. Ξεκίνησα δειλά δειλά στο μαγαζί του πατέρα μου. Η μαμά ήθελε παρέα στον καφέ και μου έκανε και εμένα. Έτσι έγινε για κάποιο διάστημα συνήθεια, το μεσημεράκι να πίνουμε καφέ. Και πάλι, τους καφέδες απ'έξω δεν μπορούσα να τους πιω. Μου πέφταν δυνατοί. Μετά έφυγα από την πόλη μου, ήρθα στο γκάντεμ σίτυ και έμπλεξα με άλλα. Για καφέ δεν υπήρχε χρόνος. Δε μου'λειπε βέβαια. Ούτε καν στο διάστημα που έκανα την πωλήτρια τραπεζικών προϊόντων στην αγορά αυτοκινήτων και έτρεχα στους δρόμους όλη μέρα (ψέμματα, λίγο έτρεχα). Τη δουλειά την έκανα με μισή καρδιά, ποτέ δε γούσταρα τις τράπεζες (βλ παλαιότερα post) και την έκανα ευτυχώς για καλύτερα.

Στη νέα δουλειά (που πάει να πει 3 χρόνια κοντά, κοίτα να δεις) αρχικά επανήλθα στα κανονικά μου. Έναν καφέ την εβδομάδα. Και άμα. Τους τελευταίους μήνες βέβαια έχω πήξει στα γραφιστικά και στα λογικά διαγράμματα. Πήξιμο μιλάμε κανονικότατο. Καλό πήξιμο μεν αλλά το μυαλό χυλός. Λένε ότι ο καφές σε τσιτώνει. Μήπως να έπινα έναν το πρωί μπας και ανήξει το μάτι; Και να σου η καλή μου που αν δεν έχω καφέ δίπλα στο πληκτρολόγιο δεν μπορώ να συντονιστώ!Και το χειρότερο; Αν αδειάσει η κούπα, δε γεμίζει μόνη της ρε γαμώτο!

Εθισμός γραφείου, 1/2.
Ποσοστό επιτυχίας 50%
Τι σου είναι ο άνθρωπος άμα βάζει στόχους ε!

Εκεί έξω

Θάμνος, βραχάκι, θάμνος.
Θάμνος με κίτρινα λουλούδια, χωράφι, βράχος, θάμνος σκέτος. Πράσινος.
Ταμπέλα μικρή, 256 χιλιόμετρα.

Προσπαθώ να βγάλω το θερμός από τη βάση καφέ αλλά το γαμήδι έχει τρέξει και κολλάει. Πρέπει να έχει γύρω στους 1750 βαθμούς κελσίου εκεί έξω και κάτι παραπάνω εδώ μέσα. Το air condition δε δουλεύει, όχι δε δουλεύει, δεν υπάρχει. Το αμάξι δεν έχει.
Από τους αεραγωγούς βγαίνει ένα μείγμα σκόνης, νεκρών εντόμων και ζέστης. Σφυρίζει κιόλας. Μα το Θεό σου λέω, η ζέστη σφυρίζει.

Αυτός συνεχίζει να οδηγεί, κοιτώντας μπροστά. Δε μιλάει ποτέ. Έχει ιδρώσει και τα μαλλιά του κολλάνε στον λαιμό του. Δεν έχει και πολλά, έτσι μούσκεμα όπως είναι, το κρανίο διαγράφεται σε διάφορα σημεία. Αηδία.

-Δε μπορώ να το βγάλω ρε συ. Έχει πέσει καφές και δε ξεκολλάει με τίποτα.
-Νερό έχει μείνει;
-Μπα…

Κοιτάω πάλι έξω. Θάμνος, βραχάκι, θάμνος. Από κάποια στιγμή και μετά, σταματάω να βλέπω τι έχει εκεί πέρα, το τοπίο αλλάζει αλλά δεν το αντιλαμβάνομαι.
Όλα είναι κατάξερα.
Καταπίνω με δυσκολία.

Επανάληψη

Όλα θα πάνε καλά. Προσπαθώ να το λέω κάθε μέρα.

Το έβαλα στο τηλέφωνό μου, να το βλέπω όταν θυμάμαι να το ανοίξω. Το επαναλαμβάνω από μέσα μου, όταν αγχώνομαι στη δουλειά. Όταν νευριάζεις. Όταν νιώθω την θλίψη να κινείται κάτω από τα βλέφαρα, έτοιμη να ξεσπάσει σε γοερό κλάμα.

Όλα θα πάνε καλά.
Σε επανάληψη, γύρω γύρω, σαν τους Ινδιάνους που καλούν την βροχή.

Stand by me

Όταν παίρνω το μετρό κάθομαι πάντα δίπλα σε παράθυρο. Μετράω τις σήραγγες με τα φώτα. Αγιος Ιωάννης – Συγγρού, δεκαέξι λαμπτήρες. Οι τρεις είναι κίτρινοι. Ψέμματα. Δεν θυμάμαι πόσοι είναι. Κάθε φορά τους μετράω και κάθε φορά υπνωτίζομαι. Και λεω να μια άχρηστη πληροφορία, ίσως πρέπει να μπει σε κάποιο από αυτά τα παιχνίδια με ερωτήσεις, πόσες λάμπες έχει η σήραγγα Άγιος Δημήτριος – Δάφνη; 23; Και μετά το ξεχνάω, γιατί το κούνημα του συρμού, ο ήχος που κάνει τρέχοντας στις ράγες και η εναλλαγή λάμπα – σκοτάδι – λάμπα – σκοτάδι – λάμπα… κάνουν το μυαλό μου να χάνει εστιάση. Άραγε μετράει κανείς άλλος τέτοια πράγματα;

Αυτές τις μέρες μου λείπει η επαφή. Τελικά τι είναι πιο σημαντικό; Να σε θυμούνται σε γιορτές ή να σε ρωτήσει κάποιος αν είσαι καλά; Πόσες φορές κάλεσα κάποιον, απλά για να μάθω τι κάνει; Λυπάμαι που δεν είμαι καλή στα τυπικά, δε θυμάμαι γενέθλια αλλά θα έρθω να σε βοηθήσω όποτε το έχεις ανάγκη. Μπορείς να με καλέσεις τα ξημερώματα, θα είμαι εκεί . Μη παρεξηγηθείς αν δε σου ευχηθώ για το πρώτο σου παιδί. Μετράω αλλιώς.

Λέγαμε χθες για εκείνον που κλείστηκε σπίτι του, που βαρέθηκε τις προσποιήσεις φιλίας, την έλλειψη βάθους, τον τρόμο στα μάτια αυτών που βλέπουν ότι εννοείς κάτι περισσότερο από το κοινό και εξαφανίζονται. Τελικά υπάρχουν ελάχιστοι δικοί μας. Και δε μου φτάνουν. Ξόδεμα. Επενδύεις πολλά μου λες. Και περιμένεις πολλά. Και οι άλλοι είναι απλά άνθρωποι. Είναι τόσο δύσκολο τελικά; Γιατί εξακολουθώ να χρειάζομαι κάποιον στο πλάι μου.

The Wrestler ή Δε μας χέζεις ρε Αρανόφκσι!

Μπαίνω κατευθείαν ψητό. Ο Παλαιστής (The Wrestler) δεν μου άρεσε. Ο Mickey Rourke θεός, η Marisa Tomei επίσης καλή. Σκηνοθεσία; Μπερδεμένη. Η ταινία; Μια μεγάλη συλλογή από κλισέ. Η πουτάνα που μιλάει για τη ζωή του Χριστού ημών, ενόσω κουνάει τον κώλο της στον πελάτη. Το δράμα της παρατημένης από πατέρα κόρης , όπου το casting πρωτοτυπεί βάζοντας ακόμα μια Jennifer Connelly– λευκό δέρμα, μαύρο μαλλί, γαλάζιο βλέμμα - και ο σκηνοθέτης πρωτοτυπεί με τα ανάλογα κοντινά αλά Jenifer – τρεμάμενο χείλι και οργή στο υγρό μάτι. Προβλέψιμο; Όσο δε πάει. Το καταλάβαμε ρε Αρανόφσκι με τόσα κοντινά στη μηχανή του ζαμπόν, θα το κόψει το χέρι του ο ήρωας . Ο χορός δε στο εγκαταλελειμμένο κτίριο, βρωμιά στο πάτωμα, γκράφιτι στους τοίχους, στιγμές πατέρα-κόρης αξία ανεκτίμητη, συγκρίνονται μόνο με Παπακαλιάτη (στα άσχημά του).

Το θέμα, ωραίο δε λέω. Ο πάλαι πότε μύθος του wrestling, αυτό ξέρει να κάνει στη ζωή του και να το αλλάξει τώρα είναι αργά. Οκ, καλά μέχρι εδώ. Γιατί αυτό είναι ένα από τα θέματα που θα ήθελε να θίξει ο αγαπητός μας σεναριογράφος. Το άλλο είναι η ζωή του wrestler γενικότερα. Τα αναβολικά, το στήσιμο του αγώνα, οι σχέσεις μεταξύ των παλαιστών. Ένα τρίτο θέμα είναι "καταραμένη Αμερική που δέρνεις τα παιδιά σου". Φτώχια, τροχόσπιτα για σπίτια, μπαλωμένα μπουφάν με κολλητική ταινία. Ένα τέταρτο, οι ανθρώπινες σχέσεις. Και ξαναλέω, όλα αυτά καλά. Αποφάσισε όμως ρε άνθρωπα τι θέλεις να μας πεις. Όλα μαζί δε γίνεται. Κάπου θα το χάσεις. Ο πάμφτωχος πρωταγωνιστής παθαίνει καρδιακή προσβολή και στην Αμερική του no money no honey, νοσηλεύεται σε μια χαρά νοσοκομείο. Και φυσικά με τη σκηνοθεσία το χάνει επίσης. Η κάμερα κουνιέται ακολουθώντας τον πρωταγωνιστή (βλέπε εδώ το κάνω ντοκυμαντερίστικο), μας γαμεί τα μάτια, μετά σταματά να τον ακολουθεί και αρχίζει τα ανφάς. Το «δε ξέρω μάνα μου από φωτογραφία» παρουσιάζεται ως «σας δείχνω την ωμή αλήθεια». Ρε σκηνοθέτα, το καταλάβαμε ότι κακοπερνά ο ήρωας μας, άμα του χώσεις και τη λάμπα μες τη μούρη δε το κάνεις κουλτουριάρικο το έργο. Μαλακία το κάνεις. Και το πόσο μαλάκας είναι ο τύπος το καταλαβαίνει κανείς και μόνο με την πρώτη του επιλογή για τον 1ο ανδρικό. Nicolas Cage. Ξεράσω τώρα;

Σε γενικές γραμμές το σενάριο και σκηνοθεσία υπογράφουν οι ίδιοι του Requiem for a dream. Αυτό σημαίνει standard πουτάνα στο σενάριο. Ο σεναριογράφος άλλωστε το συνηθίζει να βάζει πουτάνες που ερωτεύονται τους πελάτες τους (βλ. Last exit to Brooklyn). Προς θεού δεν έχω τίποτα με τις πουτάνες αλλά έπρεπε να μου κόψει ότι η ταινία είναι Ξανθόπουλος.

Πραγματικά, το μόνο πράγμα που αξίζει είναι ο Mickey Rourke, ο οποίος βάζοντας τα δικά του βιώματα φτιάχνει τον ρόλο και του δίνει ότι δεν μπορεί σενάριο και σκηνοθέτης. Οποιοσδήποτε άλλος ηθοποιός θα το έκανε γελοίο.

Αφού λοιπόν έβρισα με την ησυχία μου, θα σας παραθέσω κάποια highlights που βρήκα στο internet.

[…Ας μην παρασυρθούμε από τη γνωστή νοσταλγία: ο Ρουρκ ποτέ δεν υπήρξε σπουδαίος ηθοποιός. Ένας ποζέρ ήταν, που πούλαγε τις λάγνες ματιές και τη μωρουδίστικη μαγκιά του και έπειθε τον κόσμο που είδε στο πρόσωπό του τον νέο Μπράντο πως ήταν ηθοποιός κλάσης και απαιτήσεων. Είχε την τύχη να παίξει δίπλα σε μεγάλους ηθοποιούς και να ταυτιστεί με καλούς σκηνοθέτες όπως ο Κόπολα, αν και όχι στην πιο δημιουργική τους φάση. Η φούσκα έσκασε γρήγορα, κατά σύμπτωση μετά την πιο καλή του ερμηνεία, στο Δαιμονισμένο Άγγελο - οι υπόλοιπες ήταν στο The Pope of Greenwich Village και στην Έξαψη…] […Ο Ρουρκ είναι επιτέλους ξύπνιος και πονάει ή τουλάχιστον βρήκε τα αποθέματα ηθοποιίας που έκρυβε τόσα χρόνια. ..] […Μια θλιβερή ιστορία τελειώνει αμφίσημα…] Θ.Κουτσογιαννόπουλος

Αυτά θυμάται ο Κουτσογιαννόπουλος. Rumble Fish ίσως; Johnny Handsome; Francesco; Barfly; Μπα όχι, τα 5 λεπτά της Έξαψης του έμειναν του Θοδωρή. Μετά βέβαια, του Rourke του ήρθε η επιφοίτηση και έγινε στα 56 του ηθοποιός. Όσο για το αμφίσημα, yes sure man. Τελειώνει ή νεκρός ή πεθαμένος. Πιο από τα 2 απλά δεν ξέρουμε.

[…Κάποια στιγμή μάλιστα, όταν έπειτα από μεταμόσχευση καρδιάς…] Ν.Φενέκ Μικελίδης

Για ποια ταινία μιλάμε; Α ναι, τότε που μετά ήρθαν και οι εξωγήινοι.

Και το κορυφαίο!

[…Τον παίρνει από πίσω καθώς εκτελεί τα καθημερινά του καθήκοντα, χωρίς ποτέ να δείχνει το πρόσωπο του...] Δέσποινα Παυλάκη

Φτού σου κοπέλα μου, γράφεις και κριτικές!

Martini

Έπεσα για ύπνο έχοντας πιει 2 ή 3 martini με πάγο. Η γλυκερή γεύση που αφήνει στο στόμα μου θυμίζει εκείνο το χειμωνιάτικο βράδυ που οδηγώντας μέχρι τις Σέρρες, (μεθυσμένη, νυσταγμένη, σε ένα δρόμο γεμάτο ομίχλη με κατεβασμένα τα παράθυρα) η Μ. μου μιλούσε συνέχεια και μου έβρεχε το πρόσωπο.

Τελικά φτάσαμε σπίτι της, ξεκαρδισμένες στα γέλια στην ιδέα ότι είμαστε η μοναδική παρέα που έφυγε από Θεσσαλονίκη το Σάββατο το πρωί, έφαγε μεσημεριανό τοστ στην άδεια κεντρική πλατεία των Σερρών και όλα αυτά για να βγει το βράδυ στην Θεσσαλονίκη και να γυρίσει πάλι πίσω στις Σέρρες. Και αν υπήρχαν τα πατρικά μας σε απόσταση 15 λεπτών από το μαγαζί που ξενυχτάγαμε, δεν είχε σημασία. Έπρεπε να κοιμηθούμε στο φοιτητόσπιτο. Και να ξοδέψουμε τζάμπα τόση βενζίνη.

Θυμάμαι επίσης την Αγγελάκη άδεια, το κινητό της Μ. να χτυπά για SMS, ήταν πάλι ο άγνωστος που τώρα της ζητούσε συγνώμη και αν μπορούν να βρεθούν. Εγώ της φώναζα "πες του μαλάκα τώρα" η Μ. έλεγε να αδιαφορήσει και εγώ επέμενα "πάμε τώρα να τον βρούμε, τι θα μας κάνει; αλλά μάλλον χέστης θα είναι, να δεις που αμα του πεις θα λακίσει με τη μία".

Όλα αυτά τα σκεφτόμουν ανάσκελα χθες το βράδυ στο κρεβάτι μου, με το στομάχι χάλια. Και ήθελα να σηκωθώ και να τα γράψω, έτσι όπως κατέβαιναν οι λέξεις σταγόνα - σταγόνα από το μυαλό στον οισοφάγο.

Αλλά ήταν πολύ αργά και έπρεπε σήμερα να ξυπνήσω πολύ πρωί. Και έτσι οι λέξεις ξεθύμαναν σαν να άφησα ανοιχτό το μπουκάλι του ποτού και τώρα δεν θυμάμαι τίποτα.

It takes more than milk...

...to get rid of the taste.

Αυτό είναι το τελευταίο post του έτους.
Ίσως όχι μόνο του έτους.
Αλλά αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να πω με σιγουριά ακόμα.
Ναι, δεν είναι και much of a post που θα έλεγα αν ήμουνα αγγλίδα.
Αλλά δεν το λέω.
Δεν είναι καν post.
Απλά δεν θέλω να μείνει αυτό με την σαχλή ταινία των Κοέν.
Έχω πάθει κάτι σαν νεύρα, κάτι σαν μούχλα, κάτι σαν.
Κάτι σαν Cutty Shark με στρέβλωση στα 2 τελευταία γράμματα.
Αυτά.

Άντε και καλή χρονιά.

Burn after reading

Ο Harry Pfarrer υποψιάζεται ότι τον παρακολουθούν. Ό,τι κι αν κάνει , ένα αυτοκίνητο βρίσκεται στο κατόπι του. Όταν είναι σε σπίτι, το αυτοκίνητο είναι παρκαρισμένο στο δρόμο. Όταν κάνει jogging, το αυτοκίνητο φαίνεται να τον ακολουθεί. Δεν είναι όμως 99% σίγουρος. Όταν βρίσκει τον Chad Feldheimer, ένα κουστουμαρισμένο νέο, μέσα στη ντουλάπα του υπνοδωματίου της ερωμένης του να του χαμογελάει, η εικόνα τον σοκάρει και χωρίς δισταγμό τον στέλνει στον άλλο κόσμο με μια σφαίρα στο κεφάλι. Δεν έχει καταλάβει τι έχει γίνει, πανικόβλητος κατεβαίνει στη κουζίνα, αρπάζει ένα μαχαίρι και ανεβαίνει σιγά σιγά στο υπνοδωμάτιο για να βρει τον εισβολέα. Είναι τρομοκρατημένος, δεν ξέρει ποιος είναι ο άντρας της ντουλάπας, ούτε τι μπορεί να θέλει. Όταν φτάνει κοντά του, με διστακτικές κινήσεις (και πάντα με το μαχαίρι ανά χείρας) κινεί το πτώμα, συνειδητοποιεί ότι ο νέος είναι νεκρός και ψάχνει για στοιχεία. Δεν υπάρχει τίποτα. Το πορτοφόλι δεν έχει κανένα αναγνωριστικό στοιχείο και όλες οι ετικέτες του κοστουμιού είναι ξηλωμένες. Ο Harry Pfarrer είναι σίγουρος ότι μόλις σκότωσε έναν πράκτορα.

Harry Pfarrer: [after shooting Chad] What the fuck? I just killed a fucking spook!

Ο George Clooney, που υποδύεται τον Harry Pfarrer, στην ταινία των αδελφών Κοέν, πασχίζει να φανεί ηθοποιός. Και η συγκεκριμένη στιγμή είναι η καλύτερη. Πρέπει να αποτυπώσει αγωνία, πανικό, φόβο. Δε τα καταφέρνει καλά. Και σαν επιβράβευση, οι Κοέν τον βάζουν να επιβεβαιώσει και λεκτικά τους φόβους που μόλις έγιναν πραγματικότητα.

Το κοινό ξέρει ότι ο Chad Feldheimer είναι απλά ένας χαρούμενος, γεμάτος ενέργεια γυμναστής που έχει εισβάλει στο συγκεκριμένο σπίτι ψάχνοντας να υποκλέψει περισσότερες απόρρητες πληροφορίες από τον πρώην πράκτορα της CIA ιδιοκτήτη του σπιτιού. Αυτό όμως δε μειώνει καθόλου τη σοβαρότητα της σκηνής αφού όλοι θα έπρεπε βλέπουν την αγωνία που διακατέχει τον Harry.

Η τελευταία ταινία των Κοέν, Burn after reading, είναι… ανέκφραστη. Οι Κοέν είχαν μια καλή ιδέα που φάνηκε να βαριόταν απελπιστικά να την υλοποιήσουν. Διαβάζοντας ότι έγραψαν τον ρόλο του πρώην πράκτορα Osbourne Cox έχοντας στο μυαλό τους τον John Malkovich καταλαβαίνεις ότι η επιλογή τους είναι σκέτη αποτυχία. Ο Malkovich υστεριάζει με τον ίδιο τρόπο που το κάνει σε όλες του τις ταινίες και έχει μονίμως πόζα συνέντευξης. O Clooney παίζει ακόμα μια φορά τον «ό,τι βρω το πηδάω». Και στις στιγμές που ο ρόλος απαιτεί κάτι πιο βαθύ, ο Clooney είναι ανύπαρκτος. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που το κοινό γελάει σε όλη τη διάρκεια της παραπάνω σκηνής. Από την άλλη η Frances McDormand ως Linda Litzke αποτυπώνει καταπληκτικά την εμμονή μιας γυναίκας που θα κάνει τα πάντα για να πετύχει την είσπραξη του επιθυμητού ποσού, που θα της εξασφαλίσει τις πλαστικές που ονειρεύεται. Από ρομαντική σαραντάρα σε αναζήτηση αρσενικού, μεταμορφώνεται από τη μια στιγμή στην άλλη σε απαιτητική εμπόρισσα top secret υλικού και το αντίθετο. Ο Brad Pitt επίσης εκτελεί τον ρόλο του άψογα. Ίσως η ηλικία του πια ξενίζει, καθώς ο Chad Feldheimer είναι ένας super active, super positive, ποδηλάτης γυμναστής με βαμμένο μαλλάκι, που μάλλον ο ρόλος ανταποκρίνεται σε κάποιον αρκετά νεότερο. Οι Κοέν υποστηρίζουν ότι και αυτόν τον ρόλο τον έγραψαν πάνω στον Pitt, πράγμα εκ διαμέτρου αντίθετο με την εικόνα του συγκεκριμένου ηθοποιού. Highlight, η σκηνή που ξεφεύγει των Κοέν με τον Pitt να έχει ξεμείνει στo φυσικό του στήσιμο. Ικανοποιητική πάντως ήταν και η Tilda Swinton.

Η σκηνοθεσία των Κοέν δεν μας εκπλήσσει δεν έχει να πει κάτι διαφορετικό και οι σεναριακές αναφορές σε άλλες ταινίες είναι δοσμένες σαν αλεσμένη τροφή σε μωρό π.χ. ο Pitt συστήνεται στον πρώην πράκτορα της CIA με το ψευδώνυμο Joe Black.

Σαν αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, η ταινία με άφησε αδιάφορη και τα 7,5 ευρώ δεν άξιζαν με τίποτα. Το πολύ €2 για το video club της γειτονιάς.

Kalifornia (1993)

Από χθες έχει κολλήσει στο κεφάλι μου αυτή η ταινία.

Adele Corners: Will you tell me more about California?

Early Grayce: Yeah, I guess so. Let's see. One thing, people think faster out there on the account of all that warm weather. Cold weather makes people stupid. That's a fact.

Adele Corners: I guess that explains why there's so many stupid people around here.

Early Grayce: It sure does. You know what else? You never have to buy no fruit on account it's all on the trees everywhere you turn. And they ain't got no speed limits. I hear your first month's rent is free, state law. So I'm thinking till we get settled we'll just move around from month to month. How will that be with you, momma?

Adele Corners: What are we going to do out there, Early?

Early Grayce: By God the first thing we're going to do is get us! A couple of six-packs of Lucky Lager and we're going to climb up to that famous Hollywood sign. We're going to howl at the moon, goddamn it.

[howls]

Early Grayce: Yeah, just like that.

Adele Corners: I heard once that there ain't nothing on that old moon except some little golf balls the astronauts left behind.

Early Grayce: Nah, that ain't right. That's bullshit. The government be sending people there all the time. Just don't want us to know about it.

Early Grayce: What is that?

Adele Corners: That's Lucy. Hey, that's mine.

Early Grayce: Adele, what kind of cuckoo-brain carries a cactus in her purse? Huh?

Adele Corners: I don't know.

Early Grayce: Straighten up.

Adele Corners: Oh Jesus, Early, they look kinda weird.

Early Grayce: Will you just smile and let me do the talking.

Adele Corners: How many times are you going to tell me that?

Early Grayce: As many times it takes, Adele.

Brian Kessler: How many people have you killed, Early?

Early Grayce: Well, now, how many people have you seen me kill, Bri?

Brian Kessler: None.

Early Grayce: That's how many I killed. Brian

Kessler: If you say so.

Early Grayce: Damn right I do. Shut up! Eat your food. You ain't never killed no one, have you, Bri?

Brian Kessler: No.

Early Grayce: No. Ain't seen nobody killed either, have you?

Brian Kessler: No, I haven't.

Early Grayce: No. Tell me something, big time. How are you going to write a book about something you know nothing about?

Μυστήρια πράματα

Μου δημιουργήθηκε μια απορία σήμερα. Σε ένα όνειρο μπορείς να ζήσεις καταστάσεις που δεν έχεις βιώσει στον ξύπνιο σου. Ένα θάνατο συγγενικού σου προσώπου, που στην πραγματικότητα ζει ακόμα. Μια καταδίωξη με σκοπό το θάνατό σου -εκτός και αν είσαι στ’ αλήθεια ο James Bond. Όμως τα συναισθήματα που νιώθεις έχουν την ίδια ένταση με αυτά που θα είχες, αν πραγματικά ζούσες κάτι ανάλογο;

Ήμουν λέει σε ένα μέρος σαν εξοχή, δηλαδή το μέρος που πάντα βλέπω σαν τόπο διακοπών μάλλον γιατί πέρασα όλα μου τα καλοκαίρια από τα 10 μου μέχρι τα 18. Τώρα όμως ήμουν μεγάλη και είχα αγκαλιά τη Φ. που ήταν ξυπόλητη μη πατήσει κανένα αγκάθι. Έβλεπα από μακριά μια προβλήτα και έναν ουρανό γαλάζιο, καθαρό χωρίς σύρματα και κολώνες, όταν ξάφνου πέρασε χαμηλά ένα αεροπλάνο, μεγάλο, Jumbo Jet λέμε, πήρε ύψος και έκανε μια μεγαλειώδη τούμπα. Εντυπωσιάστηκα! Είπα στη Φ. κοίτα, κάνουν ασκήσεις επιδείξεων, αλλά η Φ. δεν μπορούσε να καταλάβει που της δείχνω. Μετά πέρασε ένα δεύτερο αεροπλάνο, πιο μακριά από το πρώτο. Μεγάλο επίσης, λευκό με κόκκινη ουρά. Θυμάμαι να αναρωτιέμαι πως θα ένιωθε ο κόσμος αν ήταν μέσα, ίσως σαν εκείνα να παιχνίδια που σε γυρίζουν ανάποδα στα Luna park. Το αεροπλάνο γύρισε ανάποδα και πήγε να εκτελέσει μια ακόμα πιο δύσκολη τούμπα, δεν τα κατάφερε και έσκασε στη γη. Θυμάμαι να βλέπω τις λάμψεις, κομμάτια να πετάγονται στον αέρα, δεν έχω ήχο, είναι μια έκρηξη βουβή. Κρύβω τη Φ. με το σώμα μου, είμαστε πολύ μακριά τελικά και δε μας φτάνει τίποτα, αλλά και πάλι φοβάμαι και είναι τρομερά απίστευτο κάτι τόσο τεράστιο να γίνεται κομμάτια.

Ξύπνησα νιώθοντας μια απέραντη θλίψη για τον πιλότο που σκοτώθηκε. Λες και τον ήξερα. Και ένα δέος για το μέγεθος του αεροπλάνου και το γεγονός της συντριβής του. Μυστήρια πράματα.

Όσο έλειπες

Άσε με κάτω ρε! - Παράνομες εξαγωγές ζώων

Στις 19 Δεκεμβρίου του 2007 είχε γίνει μια συντονισμένη προσπάθεια από bloggers ευαισθητοποίησης του κοινού για το θέμα της κατάφορης καταπάτησης του νόμου 3170/2003, ειδικά στο κομμάτι μετακινήσεων ζώων σε τρίτες χώρες, με όλες τις συνέπειες που αυτή έχει.





Τα κύρια σημεία της κινητοποίησης ήταν τα παρακάτω

[…]
ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΙΛΟΖΩΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ:
-Να φροντίζουν
για την απαρέγκλιτη τήρηση της νομοθεσίας σχετικά με την εξαγωγή ζώων από τη
χώρα.
-Να φροντίζουν για τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών επιβίωσης των
αδέσποτων στην ίδια τους τη χώρα και να μην εξάγουν τα ζώα αφήνοντας αμετάβλητες
τις συνθήκες επιβίωσής τους στην Ελλάδα. Η εξαγωγή ενός προβλήματος, κάθε άλλο
παρά επιλύει το πρόβλημα.
-Να επενδύουν τους οικονομικούς τους πόρους στη
δημιουργία συνθηκών περίθαλψης των αδέσποτων και όχι σε αναποτελεσματικές
μηνύσεις.
ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ:
-Να καλύψει το νομικό κενό του ν.
3170/2003, προβλέποντας την τιμωρία όσων μεταφέρουν, παράνομα, αδέσποτα σε χώρες
του εξωτερικού και εφαρμόζοντας επιτέλους τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 998/2003
(βάσει του οποίου κατασχέθηκαν τα ζώα στην Αγκόνα και παραπέμφθηκαν οι παραβάτες
στη Δικαιοσύνη).
-Να εντατικοποιήσει τους ελέγχους του στις εξόδους της
χώρας, προκειμένου να αποτρέψει την παράνομη εξαγωγή αδέσποτων ζώων.
-Να
βοηθήσει έμπρακτα τους Δήμους στις προσπάθειές τους για περισυλλογή, πιστοποίηση
και απελευθέρωση των αδέσποτων ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον.

Έξι μήνες μετά, το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων ανακοινώνει εγκύκλιο που μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ & ΤΡΟΦΙΜΩΝ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥΑθήνα,

24/6/2008

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων κ. Κωνσταντίνος Κιλτίδης με αφορμή τεκμηριωμένες καταγγελίες και στοιχεία της Γενικής Διεύθυνσης Κτηνιατρικής και της Διεύθυνσης Υγείας των Ζώων του Υπουργείου για παράνομη διακίνηση αδέσποτων ζώων σε μεγάλη κλίμακα από πολλά αεροδρόμια, λιμάνια και χερσαίες εξόδους της χώρας απέστειλε εγγράφως ειδικές οδηγίες στις αρμόδιες Κτηνιατρικές Αρχές της χώρας στις οποίες εφιστά την αυξημένη προσοχή όλων των φορέων σε τέτοιου είδους φαινόμενα και τις καλεί να εφαρμόζουν πιστά την κείμενη κτηνιατρική νομοθεσία.

Το σχετικό έγγραφο κοινοποιείται και στα ΣΥΚΕ της χώρας, στο Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών – Διεύθυνση Τελωνειακών Διαδικασιών, στο Υπουργείο Εσωτερικών, στο Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας – Διεύθυνση Λιμενικής Αστυνομίας, στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας - Διεύθυνση Αερολιμένων, στη Διεύθυνση Αστυνομικών Συνοριακών Ελέγχων, στην ΚΕΔΚΕ και στον Πανελλήνιο Κτηνιατρικό Σύλλογο.

Σας επισυνάπτεται το έγγραφο του κ. Υφυπουργού προς τις Αρμόδιες Αρχές.

***ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ KAI TΡΟΦΙΜΩΝ ΓΕΝ. ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΥΓΕΙΑΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

ΤΜΗΜΑ:Υγειονομικού Κτηνιατρικού Ελέγχου

ΔΙΕΥΘ: Αχαρνών 2, 101 76

ΠΛΗΡΟΦ: Μ. ΦωτεινόπουλοςΤΗΛΕΦ: 0030.210.212 5713 ΦΑΞ: 0030.210.8252 673 ΗΛΕΚΤΡ.ΔI: ka6u047@minagric.gr

Αθήνα 24.06.07Αρ. Πρωτ: 258864

ΠΡΟΣ:Tους αποδέκτες του πίνακα διανομής

ΘΕΜΑ: Παράνομη διακίνηση αδέσποτων ζώων

Με βάση πληροφορίες και στοιχεία που διαθέτει η Υπηρεσία μας, γίνεται αντιληπτό ότι πραγματοποιούνται συντονισμένες προσπάθειες για την παράνομη αποστολή αδέσποτων ζώων προς άλλες χώρες της Κοινότητας, σε μεγάλη κλίμακα και από πολλά αεροδρόμια, λιμάνια και χερσαίες εξόδους της χώρας. Συνήθως, τα άτομα αυτά παρουσιάζονται σαν «φιλόζωοι» που αποστέλλουν τα ζώα «προς υιοθεσία για μια καλύτερη τύχη».Η χώρα μας έχει λάβει από καιρό πολλά πρωτοποριακά μέτρα προστασίας των αδέσποτων ζώων και σε συνδυασμό με την κοινοτική νομοθεσία, φροντίζει για την καλύτερη δυνατή διαβίωση τους.Εφιστούμε την προσοχή προς όλους τους φορείς, να μη δίνουν πίστη σε οποιεσδήποτε επικλήσεις φιλοζωικών αισθημάτων, ή απειλές για μηνύσεις λόγω «πρόκλησης κωλυμάτων» και να εφαρμόζουν πιστά την κείμενη νομοθεσία: Να έχετε υπόψη σας ότι ορισμένα από τα ζώα αυτά μπορεί να έχουν ενδεχομένως υπεξαιρεθεί από τους ιδιοκτήτες τους. Για τη βοήθεια των ελεγκτικών οργάνων που δεν είναι πολύ εξοικειωμένα με την κτηνιατρική νομοθεσία, σας παραθέτουμε εν ολίγοις τα κύρια σημεία των σχετικών διατάξεων:

- Κάθε Έλληνας πολίτης μπορεί να διατηρεί μέχρι 2 οικόσιτα ζώα συντροφιάς (σκύλους ή γάτες) (Νόμος 3170/2003 άρθρο 6).

- Κάθε ιδιόκτητο ζώο συντροφιάς πρέπει να φέρει ηλεκτρονική ταυτότητα αναγνώρισης, με την οποία ταυτίζεται με το ευρωπαϊκό διαβατήριό του που φέρει κωδικό ISO της Ελλάδας, εφόσον έχει εκδοθεί από Έλληνα κτηνίατρο. Το όνομα του ιδιοκτήτη αναγράφεται στο διαβατήριο. Οι δημόσιοι και ιδιώτες κτηνίατροι κάθε νομού, διαθέτουν τις συσκευές ανάγνωσης των ηλεκτρονικών αριθμών αναγνώρισης που αναφέρονται στο κάθε διαβατήριο, ώστε να ταυτίζεται το ζώο με το διαβατήριο.

- Ένας ταξιδιώτης μπορεί να ταξιδεύσει με τα δικά του 2 (το πολύ) ζώα συντροφιάς.

- Ιδιοκτήτης των ζώων δεν μπορεί να είναι φιλοζωικό σωματείο ή άλλο νομικό πρόσωπο παρά μόνο φυσικό πρόσωπο (Ν. 3170 άρθρο 7).

- Το ταξίδι αυτό δεν μπορεί να έχει σαν στόχο την αλλαγή ιδιοκτησίας των ζώων, είτε για δωρεά, είτε για πώληση (καν 998/2003/ΕΚ, άρθρο 3).Κατά τον έλεγχο του διαβατηρίου του ταξιδιώτη, εάν αυτός μεταφέρει κατοικίδιο, θα πρέπει να ελέγχεται και το διαβατήριο των ζώων που μεταφέρει και το όνομα του ιδιοκτήτη, που πρέπει να συμπίπτει με του ταξιδεύοντος.

- Ένας συνοδός – αναπληρωτής του ιδιοκτήτου, μπορεί να συνοδεύει ζώα που ανήκουν σε άλλον ιδιοκτήτη εφόσον έχει γραπτή εξουσιοδότηση για τη μεταφορά, που θα συμπίπτει με τα στοιχεία του ιδιοκτήτη από το διαβατήριο του ζώου.Η εξουσιοδότηση θα πρέπει να είναι επικυρωμένη από Αρμόδια Αρχή για το γνήσιο της υπογραφής. Εάν Έλληνας ταξιδιώτης ταξιδεύει προς το εξωτερικό θα πρέπει να υπογράφει υπεύθυνη δήλωση ότι θα επιστρέψει με τα ζώα του.

- Ιδιοκτήτες ζώων, οι οποίοι αναχωρούν με το 1 ή 2 ζώα του με την απλή χρήση του διαβατηρίου τους, για ταξίδι με τα ζώα συντροφιάς τους και επιστρέφουν χωρίς τα ζώα με τα οποία ξεκίνησαν, πρέπει να ελέγχονται για την παράνομη παραχώρηση του/των ζώων τους σε άλλον ιδιοκτήτη, εκτός εάν πιστοποιήσουν το θάνατο του ζώου τους.Ο έλεγχος γίνεται δειγματοληπτικά μετά από 10 ή 20 ημέρες από την αναχώρηση, με βάση τις υπεύθυνες δηλώσεις που συντάχθηκαν κατά την αναχώρηση.- Τα αδέσποτα ζώα επιτηρούνται από τους Δήμους, οι οποίοι χρηματοδοτούνται από το Υπ. Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων για την περισυλλογή τους, τη στείρωσή τους και την επανένταξη στο φυσικό τους περιβάλλον (Ν. 3170/03, Άρθρο 7).

- Η υιοθεσία ενός αδέσποτου ζώου πρέπει να αποδεικνύεται με έγγραφα των Δήμων. ΥΑ 280239/2003.Οι Δημοτικές ή Κοινοτικές Αρχές πρέπει να συμπληρώσουν με ευθύνη, προσοχή και υπευθυνότητα, έγγραφα παραχώρησης, εφιστάται δε η προσοχή των υπευθύνων ότι οι πράξεις μεταβίβασης σε ιδιώτες θα ελεγχθούν.

- Ένα άτομο (Έλληνας ή αλλοδαπός) μπορεί να υιοθετήσει μέχρι 2 το πολύ ζώα.

- Η υιοθεσία με σκοπό την περαιτέρω υιοθεσία, είναι πράξη που πρέπει να διερευνάται επισταμένως. Κατά την όποια μετακίνηση τα ζώα πρέπει να συνοδεύονται από το διαβατήριο που προβλέπεται από το άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΚ 998/2003)Σε διαφορετική περίπτωση η εν λόγω μετακίνηση χαρακτηρίζεται εμπορική μετακίνηση και θα πρέπει να τηρείται το άρθρο 10 του ΠΔ 184/1996 (ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ)

Εμπορικές αποστολές

- Έστω και 1 ζώο, εάν ταξιδεύει ασυνόδευτο, (cargo) αποτελεί εμπορική αποστολή και πρέπει να συνοδεύεται από το διαβατήριο και υγειονομικό πιστοποιητικό, εκδοθέν από την αρμόδια νομαρχιακή κτηνιατρική αρχή του νομού αποστολής του ζώου και μήνυμα TRACES (οδ 92/65/ΕΟΚ ΠΔ 184/96 Α 137).

- Αποστολές ζώων που συνοδεύονται από ιδιοκτήτη ή συνοδό, των οποίων ο αριθμός ξεπερνά τα 5, μπορούν να ταξιδεύσουν μόνο σαν εμπορικές αποστολές, οπότε απαιτείται υγειονομικό πιστοποιητικό από την ελληνική κτηνιατρική αρχή του τόπου αποστολής και έμπορο παραλήπτη.Εάν οι παραλήπτες εμπορικών αποστολών είναι περισσότεροι από έναν, τότε απαιτείται ένα πιστοποιητικό για κάθε ένα ξεχωριστό παραλήπτη.Σε περίπτωση που για τα ανωτέρω δημιουργούνται αμφιβολίες, ή εάν ο ελεγκτής υπάλληλος διαπιστώσει δυσκολία στη λήψη απόφασης, παρακαλείται να έρχεται σε επαφή με τις κτηνιατρικές αρχές του νομού, ή των συνοριακών σταθμών, σύμφωνα με το συνημμένο κατάλογο.Εάν η συμβουλή κτηνιάτρου δεν είναι δυνατή εκείνη τη στιγμή, τα ζώα θα πρέπει να κρατούνται μέχρι να διευκρινιστεί η ιδιοκτησία ή η προέλευση των ζώων αυτών και να γίνει δυνατή η παροχή υπεύθυνης γνώμης από κρατικό κτηνίατρο. Τα στοιχεία του φερόμενου ως ιδιοκτήτη πρέπει να φυλάσσονται στη διάθεση των αρχών μέχρι την τελική απόφαση. Οι παραβάτες της ανωτέρω νομοθεσίας, πρέπει να διώκονται με τους όρους του Ν. 2538/97Α΄ 242, άρθρο 13.

Ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και ΤροφίμωνΚωνσταντίνος Κιλτίδης

ΠΙΝΑΚΑΣ ΔΙΑΝΟΜΗΣ

- Διευθύνσεις Κτηνιατρικής της Ν.Α της χώρας.

- ΣΥΚΕ της χώρας.

- Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας Διευθ. Αερολιμένων 16610 Γλυφάδα ΤΘ 70360.

- Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας Διευθ. Λιμενικής Αστυνομίας Γρ. Λαμπράκη 150 18536 Πειραιάς.

- Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών, 19 Διεύθυνση Τελωνειακών Διαδικασιών Καραγεώργη Σερβίας 10.

- Υπουργείο Εσωτερικών, Σταδίου 27 10183.

- Διεύθυνση Αστυνομικών Συνοριακών Ελέγχων.

- ΚΕΔΚΕ

- Πανελλήνιος Κτηνιατρικός Σύλλογος, Χαλκοκονδύλη 15, Αθήνα.

Σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ την εγκύκλιο του Υπουργείου αποτέλεσμα της τότε κίνησης ούτε επιθυμώ να την συνδέσω με κάποιο άλλο τρόπο, πέρα του να πω ότι με τη νέα εγκύκλιο φαίνεται ότι ίσως κάποιοι αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα του θέματος. Δεν ξέρω κατά πόσο θα αλλάξει κάτι αλλά τουλάχιστον ας γίνει γνωστό ότι όταν δεν τηρείται η νομοθεσία κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για την τύχη που μπορεί να έχουν τα ζώα. Οι βιαστικοί θα πουν, μα καλά αυτό σε νοιάζει; Η τήρηση του νόμου; Και τι γίνεται με τα αδέσποτα που καθημερινά πεθαίνουν στο δρόμο;
Δεν λέω ότι η εγκύκλιος τα καλύπτει όλα αυτά. Αυτό που βασικά πρέπει να αλλάξει είναι η νοοτροπία μας σε σχέση με τα κατοικίδια ζώα και αυτό κανένας νόμος δεν μπορεί να το καταφέρει. Αυτό δε πάει να πει όμως ότι δε με ενδιαφέρει να υπάρχει και ένα πλαίσιο που θα προστατεύει τα άμοιρα αυτά ζώα από την ασυνειδησία κάποιων επιτηδείων που με την ταμπέλα του «φιλόζωου» τα εμπορεύονται με άγνωστη τύχη.

Fly away

Υπάρχουν άπειρα τέτοια στο δίκτυο, αυτό είναι το πρώτο δικό μου. Θα μπορούσε να γίνει πολύ καθαρότερο στις λεπτομέρειες αλλά το ρήμαξα από τη βιασύνη μου :(

Πάει κι'αυτό

Σκατά. Έπρεπε να πάω για αποτρίχωση. Κερί, κορδέλα, τράβηγμα, άουτς. Πολλές φορές. Πολλές τρίχες , πολλά άουτς. Ο μπαμπάς είναι ψηλός με πράσινα μάτια. Η μαμά κοντή αλλά με καλό σώμα. Αντί για αυτά, εγώ γιατί να πάρω τις τρίχες και των δύο?
Αισθάνομαι πολύ άβολα στα ινστιτούτα αισθητικής. Νομίζω ότι όλες οι κοπέλες εκεί μέσα με βλέπουν με σιχαμάρα. Νομίζω ότι υπάρχουν τεράστια βέλη που κρέμονται από το ταβάνι, οι μύτες τους σχεδόν ακουμπούν στο κεφάλι μου και λένε

"Ντροπή σου, πως είσαι έτσι!"

"Πότε έκανες μανικιούρ τελευταία φορά?"

"Α χα! Είμαστε σίγουροι ότι αγνοείς τη σπουδαιότητα του solarium. Φτου σου!"

Είναι βλακεία αλλά έχω την εντύπωση ότι σε τέτοια μέρη κανείς μπαίνει τέλειος για να βγει απλά καλύτερος από τέλειος. Όσο μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο.

Σχεδόν βλέπω ταμπέλες στην είσοδο

«Απαγορεύεται η είσοδος σε άτομα με κάτω από 15 ώρες περιποίησης την εβδομάδα».

Τα ινστιτούτα αισθητικής με καταπιέζουν αφάνταστα. Με κανένα δεν είμαι ευχαριστημένη, αλλάζω συνέχεια και αν πρέπει να πάω δεύτερη φορά μετά από διάστημα στο ίδιο, με ρωτάνε που χάθηκα και πρέπει να εφευρίσκω δικαιολογίες. Οι αισθητικοί είναι σαν τους γιατρούς. Αν πας σε άλλο προσβάλλονται. Και μου φτάνουν τα βέλη ενοχής του ταβανιού, δεν μπορώ και αισθητικό με μούτρα. Πόσο μάλλον όταν μπορεί να με πονέσει πολύ.

Αναγκαίο κακό. Κάνε ότι το ξεχνάς για τις επόμενες 15-20 μέρες.

Radio Casbah

Διονυσιακή Νύχτα

Yoo-hoo!!
Έχω τόσο καιρό να γράψω στο παλιοblog μου! Very long time indeed! Αλλά ρε γαμώτο δεν προλάβαινα. Η νέα δουλειά πάει ρολόι και ασχολούμαι με όλα αυτά τα καλούδια που μ’ αρέσουν, power point, Photoshop, χαρτάκια και έτσι ,που όταν πάω σπίτι δεν έχω άλλη όρεξη για υπολογιστή. Αλλά τρέχω και γενικά. Με καλά πράγματα. Άσε που μετά από πολύ πολύ καιρό χόρεψα! Ναι, ναι κάτι ροκεντρολάκια τέλεια. Βέβαια εξακολουθώ να πιστεύω ότι χορεύω αλά Κωνσταντάρας αλλά who cares. Εμείς και εμείς είμαστε, δε πάμε και για το u think u can dance.
Λοιπόν πήγα θέατρο και είδα το «Διονυσιακή Νύχτα». Μπέτυ Λιβανού, Κατερίνα Τσάβαλου και κάτι Γαβράς, δε θυμάμαι μικρό. Για να καταλάβεις το story, ήταν μια μάνα, μια κόρη με εγκεφαλική ανεπάρκεια και μια απρόσμενη γνωριμία με ένα clean cut νεαρό. Άλλα περιμένει η μαμά από το νεαρό, για άλλους λόγους τους έχει προσεγγίσει αυτός, πολύ λεπτό το σκοινί που ανά πάσα στιγμή μπορεί να σπάσει. Την κα Λιβανού δεν την είχα πολύ προσέξει. Την είχα ακούσει φυσικά και την θυμόμουν σαν εικόνα μόνο ίσως από κάτι παλιές ταινίες που μυρίζουν seventies και έχουν άσχημα χρώματα. Αλλά μπορεί και όχι. Ίσως να μου έχουν μείνει μόνο τα άσχημα χρώματα. Βγήκα εκτός θέματος. Ήταν εξαιρετική. Μια μάνα γοητευτική αλλά όχι ψεύτικη σαν ντίβα, με μια αισιοδοξία παράταιρη με το παιδί που μεγαλώνει. Η Κατερίνα Τσάβαλου, τι να πω! Δεν της το είχα. Ίσως λόγω τηλεόρασης να την έχουμε συνηθίσει σαν το νεαρό δροσερό κορίτσι με τα έξυπνα μάτια. Στο θέατρο κατάφερε να πείσει ότι είναι πολλά παραπάνω με το να γίνει ένα κουβάρι. Ένα σώμα τσακισμένο σε κομμάτια. Όταν ξεκίνησε το έργο, μου δημιούργησε την εντύπωση ότι δεν θα μπορούσα να το δω όλο. Δεν είμαι εξοικειωμένη με ανθρώπους που έχουν ειδικές ανάγκες. Ίσως επειδή δεν έτυχε να υπάρχει κοντά μου κάποιος. Μου προκαλούν αμηχανία, δεν ξέρω πώς να συμπεριφερθώ, φοβάμαι μήπως κάνω κάτι και τους ενοχλήσω. Στη πορεία το έργο όμως μου ανέτρεψε την αρχική μου εντύπωση αφού κατάφερε να πάρει την ένταση από την κοπέλα και να την μεταφέρει στην γενική κατάσταση. Στο τέλος πάντως δεν μπόρεσα να μην αναρωτηθώ πώς τα κατάφερε αυτό το κορίτσι να βγάλει όλο το έργο διπλωμένη στα δύο. Χαρά στο κουράγιο της. Έδειξε πάντως ότι το είχε μελετήσει γερά και μπράβο της. Ο Γαβράς ήταν επίσης καλός, άνετος, με ένα ρόλο που μάλλον πήγαινε πολύ και στο physique του. Αλλά η αλήθεια είναι ότι όταν έδειξε σώμα εγώ χαλάστηκα. Πολύ φούσκωμα ρε παιδί μου. Αφύσικό. Βέβαια αυτό είναι καθαρά προσωπικό κόλλημα και δεν επηρεάζει πουθενά το έργο. Βασικά αυτό που χάρηκα περισσότερο από όλα ήταν η σκηνοθεσία αφού we just love Παλούμπη. Ότι έχω δει δικό του μου άρεσε και για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσε το πόσο καλός σκηνοθέτης είναι. Και είναι και πιτσιρικάς. Και έχει πολύ γέλιο να κυκλοφορεί συνέχεια μέσα στο κόσμο πριν αρχίσει η παράσταση, με το καπελάκι του και τη ματιά του χαμηλωμένη. Το μόνο που δε μου άρεσε ήταν τα σκηνικά. Με χάλασαν πολύ τα χρώματα. Αλλά και πάλι ίσως να είναι καθαρά προσωπικό κόλλημα. Σιχαίνομαι το φιστικί. Και κάποια φιστίκια επίσης. Και έχω να πω ότι ένα κοινό που αποτελείται σε μεγάλο ποσοστό από ηθοποιούς που είναι γνωστοί, είναι απαίσιο. Γελάνε χωρίς λόγο σε άσχετα σημεία και κοιτάν συνέχεια γύρω τους, με κοιτάει κανείς πόσο τέλειος, όμορφος και ταλαντούχος είμαι; Τι ψωνάρες θεέ μου!
Τώρα όμως έπεσε δουλειά και πρέπει να την κάνω. Ελπίζω να ξαναγράψω γρήγορα.

Nick Cave, Tour Dates 2008 Released

Συγχρονίστε τα ρολόγια σας.

Nick Cave and the Bad Seeds

7 Ιουνίου 2008 στη Μονή Λαζαριστών, Θεσσαλονίκη
6 Ιουνίου 2008 στο Λυκαβηττό, Αθήνα