The Wrestler ή Δε μας χέζεις ρε Αρανόφκσι!

Μπαίνω κατευθείαν ψητό. Ο Παλαιστής (The Wrestler) δεν μου άρεσε. Ο Mickey Rourke θεός, η Marisa Tomei επίσης καλή. Σκηνοθεσία; Μπερδεμένη. Η ταινία; Μια μεγάλη συλλογή από κλισέ. Η πουτάνα που μιλάει για τη ζωή του Χριστού ημών, ενόσω κουνάει τον κώλο της στον πελάτη. Το δράμα της παρατημένης από πατέρα κόρης , όπου το casting πρωτοτυπεί βάζοντας ακόμα μια Jennifer Connelly– λευκό δέρμα, μαύρο μαλλί, γαλάζιο βλέμμα - και ο σκηνοθέτης πρωτοτυπεί με τα ανάλογα κοντινά αλά Jenifer – τρεμάμενο χείλι και οργή στο υγρό μάτι. Προβλέψιμο; Όσο δε πάει. Το καταλάβαμε ρε Αρανόφσκι με τόσα κοντινά στη μηχανή του ζαμπόν, θα το κόψει το χέρι του ο ήρωας . Ο χορός δε στο εγκαταλελειμμένο κτίριο, βρωμιά στο πάτωμα, γκράφιτι στους τοίχους, στιγμές πατέρα-κόρης αξία ανεκτίμητη, συγκρίνονται μόνο με Παπακαλιάτη (στα άσχημά του).

Το θέμα, ωραίο δε λέω. Ο πάλαι πότε μύθος του wrestling, αυτό ξέρει να κάνει στη ζωή του και να το αλλάξει τώρα είναι αργά. Οκ, καλά μέχρι εδώ. Γιατί αυτό είναι ένα από τα θέματα που θα ήθελε να θίξει ο αγαπητός μας σεναριογράφος. Το άλλο είναι η ζωή του wrestler γενικότερα. Τα αναβολικά, το στήσιμο του αγώνα, οι σχέσεις μεταξύ των παλαιστών. Ένα τρίτο θέμα είναι "καταραμένη Αμερική που δέρνεις τα παιδιά σου". Φτώχια, τροχόσπιτα για σπίτια, μπαλωμένα μπουφάν με κολλητική ταινία. Ένα τέταρτο, οι ανθρώπινες σχέσεις. Και ξαναλέω, όλα αυτά καλά. Αποφάσισε όμως ρε άνθρωπα τι θέλεις να μας πεις. Όλα μαζί δε γίνεται. Κάπου θα το χάσεις. Ο πάμφτωχος πρωταγωνιστής παθαίνει καρδιακή προσβολή και στην Αμερική του no money no honey, νοσηλεύεται σε μια χαρά νοσοκομείο. Και φυσικά με τη σκηνοθεσία το χάνει επίσης. Η κάμερα κουνιέται ακολουθώντας τον πρωταγωνιστή (βλέπε εδώ το κάνω ντοκυμαντερίστικο), μας γαμεί τα μάτια, μετά σταματά να τον ακολουθεί και αρχίζει τα ανφάς. Το «δε ξέρω μάνα μου από φωτογραφία» παρουσιάζεται ως «σας δείχνω την ωμή αλήθεια». Ρε σκηνοθέτα, το καταλάβαμε ότι κακοπερνά ο ήρωας μας, άμα του χώσεις και τη λάμπα μες τη μούρη δε το κάνεις κουλτουριάρικο το έργο. Μαλακία το κάνεις. Και το πόσο μαλάκας είναι ο τύπος το καταλαβαίνει κανείς και μόνο με την πρώτη του επιλογή για τον 1ο ανδρικό. Nicolas Cage. Ξεράσω τώρα;

Σε γενικές γραμμές το σενάριο και σκηνοθεσία υπογράφουν οι ίδιοι του Requiem for a dream. Αυτό σημαίνει standard πουτάνα στο σενάριο. Ο σεναριογράφος άλλωστε το συνηθίζει να βάζει πουτάνες που ερωτεύονται τους πελάτες τους (βλ. Last exit to Brooklyn). Προς θεού δεν έχω τίποτα με τις πουτάνες αλλά έπρεπε να μου κόψει ότι η ταινία είναι Ξανθόπουλος.

Πραγματικά, το μόνο πράγμα που αξίζει είναι ο Mickey Rourke, ο οποίος βάζοντας τα δικά του βιώματα φτιάχνει τον ρόλο και του δίνει ότι δεν μπορεί σενάριο και σκηνοθέτης. Οποιοσδήποτε άλλος ηθοποιός θα το έκανε γελοίο.

Αφού λοιπόν έβρισα με την ησυχία μου, θα σας παραθέσω κάποια highlights που βρήκα στο internet.

[…Ας μην παρασυρθούμε από τη γνωστή νοσταλγία: ο Ρουρκ ποτέ δεν υπήρξε σπουδαίος ηθοποιός. Ένας ποζέρ ήταν, που πούλαγε τις λάγνες ματιές και τη μωρουδίστικη μαγκιά του και έπειθε τον κόσμο που είδε στο πρόσωπό του τον νέο Μπράντο πως ήταν ηθοποιός κλάσης και απαιτήσεων. Είχε την τύχη να παίξει δίπλα σε μεγάλους ηθοποιούς και να ταυτιστεί με καλούς σκηνοθέτες όπως ο Κόπολα, αν και όχι στην πιο δημιουργική τους φάση. Η φούσκα έσκασε γρήγορα, κατά σύμπτωση μετά την πιο καλή του ερμηνεία, στο Δαιμονισμένο Άγγελο - οι υπόλοιπες ήταν στο The Pope of Greenwich Village και στην Έξαψη…] […Ο Ρουρκ είναι επιτέλους ξύπνιος και πονάει ή τουλάχιστον βρήκε τα αποθέματα ηθοποιίας που έκρυβε τόσα χρόνια. ..] […Μια θλιβερή ιστορία τελειώνει αμφίσημα…] Θ.Κουτσογιαννόπουλος

Αυτά θυμάται ο Κουτσογιαννόπουλος. Rumble Fish ίσως; Johnny Handsome; Francesco; Barfly; Μπα όχι, τα 5 λεπτά της Έξαψης του έμειναν του Θοδωρή. Μετά βέβαια, του Rourke του ήρθε η επιφοίτηση και έγινε στα 56 του ηθοποιός. Όσο για το αμφίσημα, yes sure man. Τελειώνει ή νεκρός ή πεθαμένος. Πιο από τα 2 απλά δεν ξέρουμε.

[…Κάποια στιγμή μάλιστα, όταν έπειτα από μεταμόσχευση καρδιάς…] Ν.Φενέκ Μικελίδης

Για ποια ταινία μιλάμε; Α ναι, τότε που μετά ήρθαν και οι εξωγήινοι.

Και το κορυφαίο!

[…Τον παίρνει από πίσω καθώς εκτελεί τα καθημερινά του καθήκοντα, χωρίς ποτέ να δείχνει το πρόσωπο του...] Δέσποινα Παυλάκη

Φτού σου κοπέλα μου, γράφεις και κριτικές!

Burn after reading

Ο Harry Pfarrer υποψιάζεται ότι τον παρακολουθούν. Ό,τι κι αν κάνει , ένα αυτοκίνητο βρίσκεται στο κατόπι του. Όταν είναι σε σπίτι, το αυτοκίνητο είναι παρκαρισμένο στο δρόμο. Όταν κάνει jogging, το αυτοκίνητο φαίνεται να τον ακολουθεί. Δεν είναι όμως 99% σίγουρος. Όταν βρίσκει τον Chad Feldheimer, ένα κουστουμαρισμένο νέο, μέσα στη ντουλάπα του υπνοδωματίου της ερωμένης του να του χαμογελάει, η εικόνα τον σοκάρει και χωρίς δισταγμό τον στέλνει στον άλλο κόσμο με μια σφαίρα στο κεφάλι. Δεν έχει καταλάβει τι έχει γίνει, πανικόβλητος κατεβαίνει στη κουζίνα, αρπάζει ένα μαχαίρι και ανεβαίνει σιγά σιγά στο υπνοδωμάτιο για να βρει τον εισβολέα. Είναι τρομοκρατημένος, δεν ξέρει ποιος είναι ο άντρας της ντουλάπας, ούτε τι μπορεί να θέλει. Όταν φτάνει κοντά του, με διστακτικές κινήσεις (και πάντα με το μαχαίρι ανά χείρας) κινεί το πτώμα, συνειδητοποιεί ότι ο νέος είναι νεκρός και ψάχνει για στοιχεία. Δεν υπάρχει τίποτα. Το πορτοφόλι δεν έχει κανένα αναγνωριστικό στοιχείο και όλες οι ετικέτες του κοστουμιού είναι ξηλωμένες. Ο Harry Pfarrer είναι σίγουρος ότι μόλις σκότωσε έναν πράκτορα.

Harry Pfarrer: [after shooting Chad] What the fuck? I just killed a fucking spook!

Ο George Clooney, που υποδύεται τον Harry Pfarrer, στην ταινία των αδελφών Κοέν, πασχίζει να φανεί ηθοποιός. Και η συγκεκριμένη στιγμή είναι η καλύτερη. Πρέπει να αποτυπώσει αγωνία, πανικό, φόβο. Δε τα καταφέρνει καλά. Και σαν επιβράβευση, οι Κοέν τον βάζουν να επιβεβαιώσει και λεκτικά τους φόβους που μόλις έγιναν πραγματικότητα.

Το κοινό ξέρει ότι ο Chad Feldheimer είναι απλά ένας χαρούμενος, γεμάτος ενέργεια γυμναστής που έχει εισβάλει στο συγκεκριμένο σπίτι ψάχνοντας να υποκλέψει περισσότερες απόρρητες πληροφορίες από τον πρώην πράκτορα της CIA ιδιοκτήτη του σπιτιού. Αυτό όμως δε μειώνει καθόλου τη σοβαρότητα της σκηνής αφού όλοι θα έπρεπε βλέπουν την αγωνία που διακατέχει τον Harry.

Η τελευταία ταινία των Κοέν, Burn after reading, είναι… ανέκφραστη. Οι Κοέν είχαν μια καλή ιδέα που φάνηκε να βαριόταν απελπιστικά να την υλοποιήσουν. Διαβάζοντας ότι έγραψαν τον ρόλο του πρώην πράκτορα Osbourne Cox έχοντας στο μυαλό τους τον John Malkovich καταλαβαίνεις ότι η επιλογή τους είναι σκέτη αποτυχία. Ο Malkovich υστεριάζει με τον ίδιο τρόπο που το κάνει σε όλες του τις ταινίες και έχει μονίμως πόζα συνέντευξης. O Clooney παίζει ακόμα μια φορά τον «ό,τι βρω το πηδάω». Και στις στιγμές που ο ρόλος απαιτεί κάτι πιο βαθύ, ο Clooney είναι ανύπαρκτος. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που το κοινό γελάει σε όλη τη διάρκεια της παραπάνω σκηνής. Από την άλλη η Frances McDormand ως Linda Litzke αποτυπώνει καταπληκτικά την εμμονή μιας γυναίκας που θα κάνει τα πάντα για να πετύχει την είσπραξη του επιθυμητού ποσού, που θα της εξασφαλίσει τις πλαστικές που ονειρεύεται. Από ρομαντική σαραντάρα σε αναζήτηση αρσενικού, μεταμορφώνεται από τη μια στιγμή στην άλλη σε απαιτητική εμπόρισσα top secret υλικού και το αντίθετο. Ο Brad Pitt επίσης εκτελεί τον ρόλο του άψογα. Ίσως η ηλικία του πια ξενίζει, καθώς ο Chad Feldheimer είναι ένας super active, super positive, ποδηλάτης γυμναστής με βαμμένο μαλλάκι, που μάλλον ο ρόλος ανταποκρίνεται σε κάποιον αρκετά νεότερο. Οι Κοέν υποστηρίζουν ότι και αυτόν τον ρόλο τον έγραψαν πάνω στον Pitt, πράγμα εκ διαμέτρου αντίθετο με την εικόνα του συγκεκριμένου ηθοποιού. Highlight, η σκηνή που ξεφεύγει των Κοέν με τον Pitt να έχει ξεμείνει στo φυσικό του στήσιμο. Ικανοποιητική πάντως ήταν και η Tilda Swinton.

Η σκηνοθεσία των Κοέν δεν μας εκπλήσσει δεν έχει να πει κάτι διαφορετικό και οι σεναριακές αναφορές σε άλλες ταινίες είναι δοσμένες σαν αλεσμένη τροφή σε μωρό π.χ. ο Pitt συστήνεται στον πρώην πράκτορα της CIA με το ψευδώνυμο Joe Black.

Σαν αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, η ταινία με άφησε αδιάφορη και τα 7,5 ευρώ δεν άξιζαν με τίποτα. Το πολύ €2 για το video club της γειτονιάς.