Καφέ; Τσιγάρο;

-Θέλεις ένα καφεδάκι;
-Όχι, ευχαριστώ πολυ.
-Σίγουρα;
-Ναι, σίγουρα, ευχαριστώ, δεν πίνω καφέ.

-Τσιγάρο;
-Όχι ευχαριστώ, δεν καπνίζω.
-Δε πίνεις καφέ, δεν καπνίζεις, μα τι άνθρωπος είσαι εσύ!

Στη παλιά μου δουλειά ο διάλογος αυτός επαναλαμβάνονταν γύρω στις 4-5 φορές την ημέρα. Στο χώρο των πωλήσεων, ο καφές και το τσιγάρο είναι στανταράκι. Δεν υπάρχει πωλητής (στη κίνηση τουλάχιστον) που να μην πίνει καφέ ή να μην καπνίζει. Κάτι που σε κερνάει ο πελάτης, κάτι οι ώρες στο αυτοκίνητο στην κίνηση, κάπως πρέπει να περάσει η μέρα. Το τσιγάρο δεν κατάφερα ποτέ να το αρχίσω. Τα τσιγάρα της Μ. τα είχα πάντα στη τσάντα μου (για ξαφνική έφοδο μαμάς), τα Camel και τα PRINCE ήταν πάντα σε κάποιο τραπέζι και οι άνθρωποι που πάντα γούσταρα (φίλοι, ο πατέρας μου, οι φίλοι του πατέρα μου, οι κατά καιρούς γκόμενοι) όλοι κάπνιζαν μανιωδώς. Ειλικρινά προσπάθησα πολύ. Βασικά πάντα τα ρούχα μου μύριζαν τσιγάρο και ήμουν μόνιμη στα καπνιστήρια. Τίποτα, τζίφος. Έλα καλό μου, θα τα καταφέρεις, τόσοι καπνίζουν! Στην απόπειρα κατεβάσματος καπνού, πνιγόμουν στο κάψιμο και το βήχα. Γαμώτο δηλαδή! Πως να βγάλεις φωτογραφία με το τσιγάρο στο χέρι και τον καπνό να μπερδεύεται στα μάτια σου, αν δεν καπνίζεις; Δεν θα είναι αυθεντικό.

Με τον καφέ πάντως, είχα καλύτερα αποτελέσματα. Καλά μη φανταστείς τίποτα, φραπέδες σκέτους απανωτούς. Μισό γάλα, μισό καφέ και φουλ της ζάχαρης! Θα μου πεις είναι καφές αυτός; ε κάτι έχει από καφεϊνη. Ξεκίνησα δειλά δειλά στο μαγαζί του πατέρα μου. Η μαμά ήθελε παρέα στον καφέ και μου έκανε και εμένα. Έτσι έγινε για κάποιο διάστημα συνήθεια, το μεσημεράκι να πίνουμε καφέ. Και πάλι, τους καφέδες απ'έξω δεν μπορούσα να τους πιω. Μου πέφταν δυνατοί. Μετά έφυγα από την πόλη μου, ήρθα στο γκάντεμ σίτυ και έμπλεξα με άλλα. Για καφέ δεν υπήρχε χρόνος. Δε μου'λειπε βέβαια. Ούτε καν στο διάστημα που έκανα την πωλήτρια τραπεζικών προϊόντων στην αγορά αυτοκινήτων και έτρεχα στους δρόμους όλη μέρα (ψέμματα, λίγο έτρεχα). Τη δουλειά την έκανα με μισή καρδιά, ποτέ δε γούσταρα τις τράπεζες (βλ παλαιότερα post) και την έκανα ευτυχώς για καλύτερα.

Στη νέα δουλειά (που πάει να πει 3 χρόνια κοντά, κοίτα να δεις) αρχικά επανήλθα στα κανονικά μου. Έναν καφέ την εβδομάδα. Και άμα. Τους τελευταίους μήνες βέβαια έχω πήξει στα γραφιστικά και στα λογικά διαγράμματα. Πήξιμο μιλάμε κανονικότατο. Καλό πήξιμο μεν αλλά το μυαλό χυλός. Λένε ότι ο καφές σε τσιτώνει. Μήπως να έπινα έναν το πρωί μπας και ανήξει το μάτι; Και να σου η καλή μου που αν δεν έχω καφέ δίπλα στο πληκτρολόγιο δεν μπορώ να συντονιστώ!Και το χειρότερο; Αν αδειάσει η κούπα, δε γεμίζει μόνη της ρε γαμώτο!

Εθισμός γραφείου, 1/2.
Ποσοστό επιτυχίας 50%
Τι σου είναι ο άνθρωπος άμα βάζει στόχους ε!

Διονυσιακή Νύχτα

Yoo-hoo!!
Έχω τόσο καιρό να γράψω στο παλιοblog μου! Very long time indeed! Αλλά ρε γαμώτο δεν προλάβαινα. Η νέα δουλειά πάει ρολόι και ασχολούμαι με όλα αυτά τα καλούδια που μ’ αρέσουν, power point, Photoshop, χαρτάκια και έτσι ,που όταν πάω σπίτι δεν έχω άλλη όρεξη για υπολογιστή. Αλλά τρέχω και γενικά. Με καλά πράγματα. Άσε που μετά από πολύ πολύ καιρό χόρεψα! Ναι, ναι κάτι ροκεντρολάκια τέλεια. Βέβαια εξακολουθώ να πιστεύω ότι χορεύω αλά Κωνσταντάρας αλλά who cares. Εμείς και εμείς είμαστε, δε πάμε και για το u think u can dance.
Λοιπόν πήγα θέατρο και είδα το «Διονυσιακή Νύχτα». Μπέτυ Λιβανού, Κατερίνα Τσάβαλου και κάτι Γαβράς, δε θυμάμαι μικρό. Για να καταλάβεις το story, ήταν μια μάνα, μια κόρη με εγκεφαλική ανεπάρκεια και μια απρόσμενη γνωριμία με ένα clean cut νεαρό. Άλλα περιμένει η μαμά από το νεαρό, για άλλους λόγους τους έχει προσεγγίσει αυτός, πολύ λεπτό το σκοινί που ανά πάσα στιγμή μπορεί να σπάσει. Την κα Λιβανού δεν την είχα πολύ προσέξει. Την είχα ακούσει φυσικά και την θυμόμουν σαν εικόνα μόνο ίσως από κάτι παλιές ταινίες που μυρίζουν seventies και έχουν άσχημα χρώματα. Αλλά μπορεί και όχι. Ίσως να μου έχουν μείνει μόνο τα άσχημα χρώματα. Βγήκα εκτός θέματος. Ήταν εξαιρετική. Μια μάνα γοητευτική αλλά όχι ψεύτικη σαν ντίβα, με μια αισιοδοξία παράταιρη με το παιδί που μεγαλώνει. Η Κατερίνα Τσάβαλου, τι να πω! Δεν της το είχα. Ίσως λόγω τηλεόρασης να την έχουμε συνηθίσει σαν το νεαρό δροσερό κορίτσι με τα έξυπνα μάτια. Στο θέατρο κατάφερε να πείσει ότι είναι πολλά παραπάνω με το να γίνει ένα κουβάρι. Ένα σώμα τσακισμένο σε κομμάτια. Όταν ξεκίνησε το έργο, μου δημιούργησε την εντύπωση ότι δεν θα μπορούσα να το δω όλο. Δεν είμαι εξοικειωμένη με ανθρώπους που έχουν ειδικές ανάγκες. Ίσως επειδή δεν έτυχε να υπάρχει κοντά μου κάποιος. Μου προκαλούν αμηχανία, δεν ξέρω πώς να συμπεριφερθώ, φοβάμαι μήπως κάνω κάτι και τους ενοχλήσω. Στη πορεία το έργο όμως μου ανέτρεψε την αρχική μου εντύπωση αφού κατάφερε να πάρει την ένταση από την κοπέλα και να την μεταφέρει στην γενική κατάσταση. Στο τέλος πάντως δεν μπόρεσα να μην αναρωτηθώ πώς τα κατάφερε αυτό το κορίτσι να βγάλει όλο το έργο διπλωμένη στα δύο. Χαρά στο κουράγιο της. Έδειξε πάντως ότι το είχε μελετήσει γερά και μπράβο της. Ο Γαβράς ήταν επίσης καλός, άνετος, με ένα ρόλο που μάλλον πήγαινε πολύ και στο physique του. Αλλά η αλήθεια είναι ότι όταν έδειξε σώμα εγώ χαλάστηκα. Πολύ φούσκωμα ρε παιδί μου. Αφύσικό. Βέβαια αυτό είναι καθαρά προσωπικό κόλλημα και δεν επηρεάζει πουθενά το έργο. Βασικά αυτό που χάρηκα περισσότερο από όλα ήταν η σκηνοθεσία αφού we just love Παλούμπη. Ότι έχω δει δικό του μου άρεσε και για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσε το πόσο καλός σκηνοθέτης είναι. Και είναι και πιτσιρικάς. Και έχει πολύ γέλιο να κυκλοφορεί συνέχεια μέσα στο κόσμο πριν αρχίσει η παράσταση, με το καπελάκι του και τη ματιά του χαμηλωμένη. Το μόνο που δε μου άρεσε ήταν τα σκηνικά. Με χάλασαν πολύ τα χρώματα. Αλλά και πάλι ίσως να είναι καθαρά προσωπικό κόλλημα. Σιχαίνομαι το φιστικί. Και κάποια φιστίκια επίσης. Και έχω να πω ότι ένα κοινό που αποτελείται σε μεγάλο ποσοστό από ηθοποιούς που είναι γνωστοί, είναι απαίσιο. Γελάνε χωρίς λόγο σε άσχετα σημεία και κοιτάν συνέχεια γύρω τους, με κοιτάει κανείς πόσο τέλειος, όμορφος και ταλαντούχος είμαι; Τι ψωνάρες θεέ μου!
Τώρα όμως έπεσε δουλειά και πρέπει να την κάνω. Ελπίζω να ξαναγράψω γρήγορα.

Που είναι το βιβλίο;

Η πρώτη μέρα δουλειάς πήγε περίφημα. Τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από ό,τι μου τα λέγανε στη συνέντευξη, το γραφειάκι μου είναι μια χαρά φωτεινό και οι συνάδελφοι με τους οποίους μοιράζομαι το γραφείο μια χαρά παιδιά. Αλλά το νέο δεν είναι αυτό.

Αντιγράφω από την Ελευθεροτυπία και συγκεκριμένα από την συνέντευξη της Ντόρας Γιαννοκοπούλου:

-Ο γιος σας, ο Λένος Χρηστίδης, είναι επίσης συγγραφέας βιβλίων που βρίσκονται στον αντίποδα της δικής σας γραφής: μοντέρνος, σαρκαστικός, ανατρεπτικός. Πώς ...επικοινωνείτε;

«Αλλη γενιά, νοοτροπία, αντίληψη. Ο καθένας κάνει τη δουλειά του. Εκείνος με χιούμορ αποδομεί τα πάντα. Είναι η παρηγοριά, η χαρά, η περιουσία μου. Σε δυο μήνες θα βγει το καινούριο του βιβλίο "Μονόλογος". Ο άντρας μου, ο Μηνάς Χρηστίδης, με στηρίζει, αλλά έχω περί πολλού και τους φίλους μου. Χωρίς την καθημερινή σχεδόν επικοινωνία μαζί τους δεν μπορώ να ζήσω».

Ναι κυρίες και κύριοι, ο τρόμος ξαναχτυπά τις βιβλιοθήκες μας. Το έτος 2008 αναμένεται καυτό σαν την καλοκαιρινή άμμο της Φαλάσαρνας σε γυμνή πατούσα. Αυτό ήταν το καλύτερο νέο που θα μπορούσα να ακούσω. Άντε λοιπόν, 11 Νοέμβρη την έδωσε την συνέντευξη η μαμά Χρηστίδη! Που είναι το βιβλίο?

Οι μέρες της ανεργίας σας είναι μετρημένες

Οι δικές μου πάντως είναι ελάχιστες. Δε φτάνουν ούτε τα δάχτυλα του ενός χεριού. Και είμαι πολύ πολύ χαρούμενη γι’ αυτό.

Είμαι άνθρωπος αγχώδης. Που δεν ευχαριστιέται τα πράγματα που του συμβαίνουν. Έχω μπροστά μου ένα ωραίο φαγητό, οι πρώτες μπουκιές είναι εκπληκτικές αλλά στη μέση περίπου έχω αρχίσει να σκέφτομαι πόσο θα έρθει ο λογαριασμός. Και όταν έρθει, θα χαρώ που θα είναι οκ αλλά θα έχω ήδη να αγχώνομαι για το αν θα βρούμε ένα καλό μέρος για καφέ. Και αν θα έχει πάρκινγκ.

Με τις μέρες της ανεργίας ήμουν κάπως έτσι. Αντί να χαρώ για την πρώτη φορά που θα είχα ελεύθερο χρόνο για να κάνω ό,τι δεν έκανα τα πέντε χρόνια που είμαι στην Αθήνα, είχα αϋπνίες. Αντί να συγχαρώ τον εαυτό μου που πήρε την απόφαση να παραιτηθεί από μια δουλειά που θεωρεί απαίσια, γλοιώδη και ανήθικη (aka τράπεζα) όταν άλλοι θα έμεναν να γκρινιάζουν και να ξεφυσάνε από φόβο, εγώ έλεγα ότι είμαι μαλάκας που δε βρήκα πρώτα κάτι νέο για να παραιτηθώ μετά. Και παρ’ όλες τις διαβεβαιώσεις φίλων ότι έκανα το σωστότερο και ότι σίγουρα θα βρω κάτι πολύ καλύτερο αφού πήρα τέτοιο ρίσκο (tx Χρίστο!) ήμουν σίγουρη ότι δε θα βρω τίποτα απολύτως.

Οι δύο πρώτες συνεντεύξεις που είχα ήταν πολύ καλές. Χωρίς καμία διάθεση ωραιοποιήσης, οι διευθυντές προσωπικού ήταν πολύ ενθουσιασμένοι μαζί μου. Και με διαβεβαίωναν ότι θα υπάρξει και νέα συνέντευξη γιατί τους ενδιέφερα. Και υπήρξε και δεύτερη συνέντευξη, σε ίδιο κλίμα με τη διαφορά ότι πλέον θα με ειδοποιούσαν το συντομότερο για να δούμε πότε θα ξεκινήσουμε. Από κει και μετά ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Μεγάλοι τραπεζικοί όμιλοι. Millenium και Creditcom. Μη χέσω. Που μιλάν για “approval rate” γιατί η λέξη «εγκρισιμότητα» θα τους χαλάσει το μεγαλοτραπεζικό προφίλ τους. Που έχουν “HR manager” γιατί το «Διευθυντής προσωπικού» είναι φαίνεται ποταπό. Ότι οι σωστοί τρόποι διαχείρισης προσωπικού αναφέρουν πως θα πρέπει να ενημερώνεις όλους τους υποψήφιους για την θετική ή αρνητική απόφασή σου, μάλλον ήταν γραμμένο σε αγγλικά που δεν πολυκαταλάβαιναν. Στο μεταξύ μέσα στις βαρύγδουπες αγγελίες για junior, senior, team leader και heads υπήρξε και μια αγγελία καλογραμμένη από μια εταιρία που κάτι μου έλεγε το όνομά της. Έδειχνε ενδιαφέρουσα και τελικά το όνομα το ήξερα γιατί τα γραφεία είναι μόλις πέντε λεπτά από το σπίτι μου! Έστειλα βιογραφικό και με πήραν τηλέφωνο στα γενέθλιά μου, για να συναντηθώ με δύο πολύ συμπαθητικούς κομπιουτεράδες που χαμογελούσαν πολύ και έδειχναν να με συμπαθούν. Με διαβεβαίωσαν ότι θα με καλέσουν όπως και να έχει με το νέο έτος, όποια και αν είναι η απάντησή τους. Τουλάχιστον έδειχναν τυπικοί. Και με πήραν τηλέφωνο να ξαναπάω. Καθίσαμε δύο ώρες για να μου εξηγούν το αντικείμενο(που μου άρεσε πολύ τελικά) και μου είπαν ότι θα με πάρουν πια τηλέφωνο για να μου πουν οριστική απάντηση. Στο μεταξύ με παίρνουν και από την Hellas Finance για μια θέση που έμοιαζε στο αντικείμενο με αυτό που έκανα και στη προηγούμενη δουλειά μου. Οι τύποι ήταν τόσο μαλάκες, με εγωισμούς τόσο φουσκωμένους που φεύγοντας θυμήθηκα γιατί παραιτήθηκα. Για να μην έχω πάρε δώσε με τόσο γλοιώδεις τύπους. Μάλλον όταν διαχειρίζεσαι ξένα λεφτά αποκτάς μια γλίτσα στους τρόπους σου και ξεχνάς ότι αυτό που κάνεις είναι ακριβώς ξένα λεφτά. Ίσως να φταίνε οι στενές γραβάτες στα κοστούμια τους που τους κάνουν τόσο μαλάκες. Το θέμα είναι ότι αν και στιγμιαία χάρηκα που συνειδητοποίησα ότι έκανα το σωστότερο που έφυγα από αυτό το περιβάλλον μετά φυσικά έπεσα, σκεπτόμενη ότι δε θα βρω ποτέ μια δουλειά που να μου αρέσει. Και το απόγευμα με πήραν τηλέφωνο οι κομπιουτεράδες για να πάω για τρίτη φορά, τώρα όμως για να μου κάνουν οικονομική πρόταση. Γιούπιιιιι!!!!

Αποδείχτηκε ότι τα λεφτά είναι καλύτερα από πριν, θα είμαι σε πέντε λεπτά σπίτι μου, θα έχω το γραφείο μου σε χώρο μη καπνιζόντων (σέβονται τους καπνιστές!) και θα δουλεύω με τους κομπιουτεράδες. Δε μπορώ δυστυχώς να γράψω ποια θα είναι η δουλειά μου, γιατί είναι πολύπλοκη - η περιγραφή που μου έδωσαν είναι 2 σελίδες! Μ’ αρέσει πάντως. Και με υποδέχτηκαν όλοι πολύ καλά και έδωσαν την εντύπωση ότι έχουν πολύ καλές σχέσεις μεταξύ τους. Οκ είναι πολύ νωρίς για να κρίνω αλλά συνήθως οι πρώτες μου εντυπώσεις βγαίνουν σωστές.

Δευτέρα ξεκινάω. Άντε να δούμε.