Δουλειά δεν είχε ο διαολός...

Τα τελευταία χρόνια, με έχει πιάσει ένα θέμα με τα κηπευτικά. Βαρέθηκα τα λευκά πλακάκια του μπαλκονιού, τα μέτρησα, τα ξαναμέτρησα, τα ίδια βγήκαν, είπα να σπάσω τη μονοτονία και να βάλω λίγη πρασινάδα στη ζωή μου.

 Δηλαδή να κάνω πλούσιο το Praktiker.

Τα φυτά όμως δεν είναι παίξε γέλασε, πήραμε εκεί ένα φτυάρι, λίγο χώμα, γλάστρες και 2 ψωροπετούνιες και την είδαμε ο Μαμαλάκης της κηπουρικής! Όοοοοχι κυρία μου. Θέλει δουλειά το θέμα. 

Καταρχάς θέλουν πότισμα. Έχουν αυτό το κακό συνήθειο. Άμα δε σου έχουν χαρίσει Μπρουγκμάνσια, φυλάς σκοπιές με το ποτιστήρι. 

Δεύτερο κακό μαζεύουν ζωύφια. Ψείρες, τετράνυχος, κοκκοειδή και κάμπιες, μπλιάχ θέε μου, κάμπιες. Γιατί τα έντομα παίρνεις μια χαρτοπετσέτα, τα σκοτώνεις και ούτε που νιώθεις κάτι. Τις κάμπιες τι να τις κάνεις; Θα κάνουν κλατς και θα γίνουν μια αηδία πράσινη βιοχλαπάτσα.

Τρίτο κακό. Αρρώστιες. Αν έχεις παιδί παθαίνει σκολίωση, αν έχεις γαρυφαλλιά σκωρίαση.

Με τα πολλά, εκείνος ο μύθος περι κηπουρικής και ζεν χάθηκε. Το άχγος μου εκτοξεύτηκε στο διάστημα. Γιατί ξεράθηκε η μολόχα; Γιατί δεν ανθίζει το μπούζι; Τι έχουν και ψοφάν τα έρμα; 

Κάπου εκεί λοιπόν, απόγνωσης και απελπισίας γωνία, ανακάλυψα το Κηπολόγιο. Χαρά, ευτυχία, καθησυχασμός. Δεν είμαι η μόνη με προβληματικά φυτά. Έχουν και άλλοι ψευδόκοκκο. Και υποφέρουν και αυτοί όπως και εγώ. Και υπάρχει ένας άνθρωπος που θα σου πει με απλά λόγια τι να κάνεις. 

Διάβασα και εγώ όλο το Κηπολόγιο και ενημερώθηκα. Έλυσα τα κηποπροβλήματά μου (εντάξει αυτό με το νερό και τη Μπρουγκ θα λυθεί μόνο όταν να πληρώνω την ΕΥΔΑΠ με δόσεις) και ησύχασα.

Χα! Έτσι νόμιζα... Γιατί εμένα με τρώει ο διάολος. Ωραία όλα αυτά που γράφει η σελίδα αλλά γιατί έχει βάλει τέτοια κεφαλίδα; Τα χρώματα ποιος τα διάλεξε; Και γιατί δεν έχει ένα μπανεράκι βρε αδερφε; Και επειδή δε θα ησύχαζα ούτε τώρα αποφάσισα να βάλω το χέρι μου στο Κηπολόγιο. 

Η ιδιοκτήτρια του blog είναι ευτυχώς ένα πολύ πολύ υπομονετικό κορίτσι και έτσι, μετά από 3,5 μήνες το νέο Κηπολόγιο, πήρε νέα μορφή. Δεντράκια, κουμπάκια, λαμπάκια, τέλειο σου λέω!

Εγώ δεν έχω άλλα κηποπροβλήματα να λύσω και ευτυχώς η "πρασινάδα" του Κηπολογίου είναι αειθαλής.

Και το κυριότερο. Δε χρειάζεται πότισμα!

Ιδού το νέο Κηπολόγιο!

best time ever

μετά απο 4 τζιν με τονικ
ψαχνοντας το enter στο pliktrologio
και το ελληνικά αγγλικά επίσης

το Saturday night  πρέπει να  έχει χορό (να'σαι καλά βρε Νίκο)
ποτό
πολύ ποτό
ok το κατάλαβα πρέπει να κάνω click και μετά enter για να πάει στην απο κάτω γραμμή

ωχ νομίζω ότι νυστάζω τώρα

γάμησέ τα, πληκτρολογώ ότι να'ναι

Εκεί έξω

Θάμνος, βραχάκι, θάμνος.
Θάμνος με κίτρινα λουλούδια, χωράφι, βράχος, θάμνος σκέτος. Πράσινος.
Ταμπέλα μικρή, 256 χιλιόμετρα.

Προσπαθώ να βγάλω το θερμός από τη βάση καφέ αλλά το γαμήδι έχει τρέξει και κολλάει. Πρέπει να έχει γύρω στους 1750 βαθμούς κελσίου εκεί έξω και κάτι παραπάνω εδώ μέσα. Το air condition δε δουλεύει, όχι δε δουλεύει, δεν υπάρχει. Το αμάξι δεν έχει.
Από τους αεραγωγούς βγαίνει ένα μείγμα σκόνης, νεκρών εντόμων και ζέστης. Σφυρίζει κιόλας. Μα το Θεό σου λέω, η ζέστη σφυρίζει.

Αυτός συνεχίζει να οδηγεί, κοιτώντας μπροστά. Δε μιλάει ποτέ. Έχει ιδρώσει και τα μαλλιά του κολλάνε στον λαιμό του. Δεν έχει και πολλά, έτσι μούσκεμα όπως είναι, το κρανίο διαγράφεται σε διάφορα σημεία. Αηδία.

-Δε μπορώ να το βγάλω ρε συ. Έχει πέσει καφές και δε ξεκολλάει με τίποτα.
-Νερό έχει μείνει;
-Μπα…

Κοιτάω πάλι έξω. Θάμνος, βραχάκι, θάμνος. Από κάποια στιγμή και μετά, σταματάω να βλέπω τι έχει εκεί πέρα, το τοπίο αλλάζει αλλά δεν το αντιλαμβάνομαι.
Όλα είναι κατάξερα.
Καταπίνω με δυσκολία.

Επανάληψη

Όλα θα πάνε καλά. Προσπαθώ να το λέω κάθε μέρα.

Το έβαλα στο τηλέφωνό μου, να το βλέπω όταν θυμάμαι να το ανοίξω. Το επαναλαμβάνω από μέσα μου, όταν αγχώνομαι στη δουλειά. Όταν νευριάζεις. Όταν νιώθω την θλίψη να κινείται κάτω από τα βλέφαρα, έτοιμη να ξεσπάσει σε γοερό κλάμα.

Όλα θα πάνε καλά.
Σε επανάληψη, γύρω γύρω, σαν τους Ινδιάνους που καλούν την βροχή.

Stand by me

Όταν παίρνω το μετρό κάθομαι πάντα δίπλα σε παράθυρο. Μετράω τις σήραγγες με τα φώτα. Αγιος Ιωάννης – Συγγρού, δεκαέξι λαμπτήρες. Οι τρεις είναι κίτρινοι. Ψέμματα. Δεν θυμάμαι πόσοι είναι. Κάθε φορά τους μετράω και κάθε φορά υπνωτίζομαι. Και λεω να μια άχρηστη πληροφορία, ίσως πρέπει να μπει σε κάποιο από αυτά τα παιχνίδια με ερωτήσεις, πόσες λάμπες έχει η σήραγγα Άγιος Δημήτριος – Δάφνη; 23; Και μετά το ξεχνάω, γιατί το κούνημα του συρμού, ο ήχος που κάνει τρέχοντας στις ράγες και η εναλλαγή λάμπα – σκοτάδι – λάμπα – σκοτάδι – λάμπα… κάνουν το μυαλό μου να χάνει εστιάση. Άραγε μετράει κανείς άλλος τέτοια πράγματα;

Αυτές τις μέρες μου λείπει η επαφή. Τελικά τι είναι πιο σημαντικό; Να σε θυμούνται σε γιορτές ή να σε ρωτήσει κάποιος αν είσαι καλά; Πόσες φορές κάλεσα κάποιον, απλά για να μάθω τι κάνει; Λυπάμαι που δεν είμαι καλή στα τυπικά, δε θυμάμαι γενέθλια αλλά θα έρθω να σε βοηθήσω όποτε το έχεις ανάγκη. Μπορείς να με καλέσεις τα ξημερώματα, θα είμαι εκεί . Μη παρεξηγηθείς αν δε σου ευχηθώ για το πρώτο σου παιδί. Μετράω αλλιώς.

Λέγαμε χθες για εκείνον που κλείστηκε σπίτι του, που βαρέθηκε τις προσποιήσεις φιλίας, την έλλειψη βάθους, τον τρόμο στα μάτια αυτών που βλέπουν ότι εννοείς κάτι περισσότερο από το κοινό και εξαφανίζονται. Τελικά υπάρχουν ελάχιστοι δικοί μας. Και δε μου φτάνουν. Ξόδεμα. Επενδύεις πολλά μου λες. Και περιμένεις πολλά. Και οι άλλοι είναι απλά άνθρωποι. Είναι τόσο δύσκολο τελικά; Γιατί εξακολουθώ να χρειάζομαι κάποιον στο πλάι μου.

Martini

Έπεσα για ύπνο έχοντας πιει 2 ή 3 martini με πάγο. Η γλυκερή γεύση που αφήνει στο στόμα μου θυμίζει εκείνο το χειμωνιάτικο βράδυ που οδηγώντας μέχρι τις Σέρρες, (μεθυσμένη, νυσταγμένη, σε ένα δρόμο γεμάτο ομίχλη με κατεβασμένα τα παράθυρα) η Μ. μου μιλούσε συνέχεια και μου έβρεχε το πρόσωπο.

Τελικά φτάσαμε σπίτι της, ξεκαρδισμένες στα γέλια στην ιδέα ότι είμαστε η μοναδική παρέα που έφυγε από Θεσσαλονίκη το Σάββατο το πρωί, έφαγε μεσημεριανό τοστ στην άδεια κεντρική πλατεία των Σερρών και όλα αυτά για να βγει το βράδυ στην Θεσσαλονίκη και να γυρίσει πάλι πίσω στις Σέρρες. Και αν υπήρχαν τα πατρικά μας σε απόσταση 15 λεπτών από το μαγαζί που ξενυχτάγαμε, δεν είχε σημασία. Έπρεπε να κοιμηθούμε στο φοιτητόσπιτο. Και να ξοδέψουμε τζάμπα τόση βενζίνη.

Θυμάμαι επίσης την Αγγελάκη άδεια, το κινητό της Μ. να χτυπά για SMS, ήταν πάλι ο άγνωστος που τώρα της ζητούσε συγνώμη και αν μπορούν να βρεθούν. Εγώ της φώναζα "πες του μαλάκα τώρα" η Μ. έλεγε να αδιαφορήσει και εγώ επέμενα "πάμε τώρα να τον βρούμε, τι θα μας κάνει; αλλά μάλλον χέστης θα είναι, να δεις που αμα του πεις θα λακίσει με τη μία".

Όλα αυτά τα σκεφτόμουν ανάσκελα χθες το βράδυ στο κρεβάτι μου, με το στομάχι χάλια. Και ήθελα να σηκωθώ και να τα γράψω, έτσι όπως κατέβαιναν οι λέξεις σταγόνα - σταγόνα από το μυαλό στον οισοφάγο.

Αλλά ήταν πολύ αργά και έπρεπε σήμερα να ξυπνήσω πολύ πρωί. Και έτσι οι λέξεις ξεθύμαναν σαν να άφησα ανοιχτό το μπουκάλι του ποτού και τώρα δεν θυμάμαι τίποτα.

It takes more than milk...

...to get rid of the taste.

Αυτό είναι το τελευταίο post του έτους.
Ίσως όχι μόνο του έτους.
Αλλά αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να πω με σιγουριά ακόμα.
Ναι, δεν είναι και much of a post που θα έλεγα αν ήμουνα αγγλίδα.
Αλλά δεν το λέω.
Δεν είναι καν post.
Απλά δεν θέλω να μείνει αυτό με την σαχλή ταινία των Κοέν.
Έχω πάθει κάτι σαν νεύρα, κάτι σαν μούχλα, κάτι σαν.
Κάτι σαν Cutty Shark με στρέβλωση στα 2 τελευταία γράμματα.
Αυτά.

Άντε και καλή χρονιά.

Kalifornia (1993)

Από χθες έχει κολλήσει στο κεφάλι μου αυτή η ταινία.

Adele Corners: Will you tell me more about California?

Early Grayce: Yeah, I guess so. Let's see. One thing, people think faster out there on the account of all that warm weather. Cold weather makes people stupid. That's a fact.

Adele Corners: I guess that explains why there's so many stupid people around here.

Early Grayce: It sure does. You know what else? You never have to buy no fruit on account it's all on the trees everywhere you turn. And they ain't got no speed limits. I hear your first month's rent is free, state law. So I'm thinking till we get settled we'll just move around from month to month. How will that be with you, momma?

Adele Corners: What are we going to do out there, Early?

Early Grayce: By God the first thing we're going to do is get us! A couple of six-packs of Lucky Lager and we're going to climb up to that famous Hollywood sign. We're going to howl at the moon, goddamn it.

[howls]

Early Grayce: Yeah, just like that.

Adele Corners: I heard once that there ain't nothing on that old moon except some little golf balls the astronauts left behind.

Early Grayce: Nah, that ain't right. That's bullshit. The government be sending people there all the time. Just don't want us to know about it.

Early Grayce: What is that?

Adele Corners: That's Lucy. Hey, that's mine.

Early Grayce: Adele, what kind of cuckoo-brain carries a cactus in her purse? Huh?

Adele Corners: I don't know.

Early Grayce: Straighten up.

Adele Corners: Oh Jesus, Early, they look kinda weird.

Early Grayce: Will you just smile and let me do the talking.

Adele Corners: How many times are you going to tell me that?

Early Grayce: As many times it takes, Adele.

Brian Kessler: How many people have you killed, Early?

Early Grayce: Well, now, how many people have you seen me kill, Bri?

Brian Kessler: None.

Early Grayce: That's how many I killed. Brian

Kessler: If you say so.

Early Grayce: Damn right I do. Shut up! Eat your food. You ain't never killed no one, have you, Bri?

Brian Kessler: No.

Early Grayce: No. Ain't seen nobody killed either, have you?

Brian Kessler: No, I haven't.

Early Grayce: No. Tell me something, big time. How are you going to write a book about something you know nothing about?

Μυστήρια πράματα

Μου δημιουργήθηκε μια απορία σήμερα. Σε ένα όνειρο μπορείς να ζήσεις καταστάσεις που δεν έχεις βιώσει στον ξύπνιο σου. Ένα θάνατο συγγενικού σου προσώπου, που στην πραγματικότητα ζει ακόμα. Μια καταδίωξη με σκοπό το θάνατό σου -εκτός και αν είσαι στ’ αλήθεια ο James Bond. Όμως τα συναισθήματα που νιώθεις έχουν την ίδια ένταση με αυτά που θα είχες, αν πραγματικά ζούσες κάτι ανάλογο;

Ήμουν λέει σε ένα μέρος σαν εξοχή, δηλαδή το μέρος που πάντα βλέπω σαν τόπο διακοπών μάλλον γιατί πέρασα όλα μου τα καλοκαίρια από τα 10 μου μέχρι τα 18. Τώρα όμως ήμουν μεγάλη και είχα αγκαλιά τη Φ. που ήταν ξυπόλητη μη πατήσει κανένα αγκάθι. Έβλεπα από μακριά μια προβλήτα και έναν ουρανό γαλάζιο, καθαρό χωρίς σύρματα και κολώνες, όταν ξάφνου πέρασε χαμηλά ένα αεροπλάνο, μεγάλο, Jumbo Jet λέμε, πήρε ύψος και έκανε μια μεγαλειώδη τούμπα. Εντυπωσιάστηκα! Είπα στη Φ. κοίτα, κάνουν ασκήσεις επιδείξεων, αλλά η Φ. δεν μπορούσε να καταλάβει που της δείχνω. Μετά πέρασε ένα δεύτερο αεροπλάνο, πιο μακριά από το πρώτο. Μεγάλο επίσης, λευκό με κόκκινη ουρά. Θυμάμαι να αναρωτιέμαι πως θα ένιωθε ο κόσμος αν ήταν μέσα, ίσως σαν εκείνα να παιχνίδια που σε γυρίζουν ανάποδα στα Luna park. Το αεροπλάνο γύρισε ανάποδα και πήγε να εκτελέσει μια ακόμα πιο δύσκολη τούμπα, δεν τα κατάφερε και έσκασε στη γη. Θυμάμαι να βλέπω τις λάμψεις, κομμάτια να πετάγονται στον αέρα, δεν έχω ήχο, είναι μια έκρηξη βουβή. Κρύβω τη Φ. με το σώμα μου, είμαστε πολύ μακριά τελικά και δε μας φτάνει τίποτα, αλλά και πάλι φοβάμαι και είναι τρομερά απίστευτο κάτι τόσο τεράστιο να γίνεται κομμάτια.

Ξύπνησα νιώθοντας μια απέραντη θλίψη για τον πιλότο που σκοτώθηκε. Λες και τον ήξερα. Και ένα δέος για το μέγεθος του αεροπλάνου και το γεγονός της συντριβής του. Μυστήρια πράματα.

Όσο έλειπες

Fly away

Υπάρχουν άπειρα τέτοια στο δίκτυο, αυτό είναι το πρώτο δικό μου. Θα μπορούσε να γίνει πολύ καθαρότερο στις λεπτομέρειες αλλά το ρήμαξα από τη βιασύνη μου :(

Πάει κι'αυτό

Σκατά. Έπρεπε να πάω για αποτρίχωση. Κερί, κορδέλα, τράβηγμα, άουτς. Πολλές φορές. Πολλές τρίχες , πολλά άουτς. Ο μπαμπάς είναι ψηλός με πράσινα μάτια. Η μαμά κοντή αλλά με καλό σώμα. Αντί για αυτά, εγώ γιατί να πάρω τις τρίχες και των δύο?
Αισθάνομαι πολύ άβολα στα ινστιτούτα αισθητικής. Νομίζω ότι όλες οι κοπέλες εκεί μέσα με βλέπουν με σιχαμάρα. Νομίζω ότι υπάρχουν τεράστια βέλη που κρέμονται από το ταβάνι, οι μύτες τους σχεδόν ακουμπούν στο κεφάλι μου και λένε

"Ντροπή σου, πως είσαι έτσι!"

"Πότε έκανες μανικιούρ τελευταία φορά?"

"Α χα! Είμαστε σίγουροι ότι αγνοείς τη σπουδαιότητα του solarium. Φτου σου!"

Είναι βλακεία αλλά έχω την εντύπωση ότι σε τέτοια μέρη κανείς μπαίνει τέλειος για να βγει απλά καλύτερος από τέλειος. Όσο μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο.

Σχεδόν βλέπω ταμπέλες στην είσοδο

«Απαγορεύεται η είσοδος σε άτομα με κάτω από 15 ώρες περιποίησης την εβδομάδα».

Τα ινστιτούτα αισθητικής με καταπιέζουν αφάνταστα. Με κανένα δεν είμαι ευχαριστημένη, αλλάζω συνέχεια και αν πρέπει να πάω δεύτερη φορά μετά από διάστημα στο ίδιο, με ρωτάνε που χάθηκα και πρέπει να εφευρίσκω δικαιολογίες. Οι αισθητικοί είναι σαν τους γιατρούς. Αν πας σε άλλο προσβάλλονται. Και μου φτάνουν τα βέλη ενοχής του ταβανιού, δεν μπορώ και αισθητικό με μούτρα. Πόσο μάλλον όταν μπορεί να με πονέσει πολύ.

Αναγκαίο κακό. Κάνε ότι το ξεχνάς για τις επόμενες 15-20 μέρες.

Διονυσιακή Νύχτα

Yoo-hoo!!
Έχω τόσο καιρό να γράψω στο παλιοblog μου! Very long time indeed! Αλλά ρε γαμώτο δεν προλάβαινα. Η νέα δουλειά πάει ρολόι και ασχολούμαι με όλα αυτά τα καλούδια που μ’ αρέσουν, power point, Photoshop, χαρτάκια και έτσι ,που όταν πάω σπίτι δεν έχω άλλη όρεξη για υπολογιστή. Αλλά τρέχω και γενικά. Με καλά πράγματα. Άσε που μετά από πολύ πολύ καιρό χόρεψα! Ναι, ναι κάτι ροκεντρολάκια τέλεια. Βέβαια εξακολουθώ να πιστεύω ότι χορεύω αλά Κωνσταντάρας αλλά who cares. Εμείς και εμείς είμαστε, δε πάμε και για το u think u can dance.
Λοιπόν πήγα θέατρο και είδα το «Διονυσιακή Νύχτα». Μπέτυ Λιβανού, Κατερίνα Τσάβαλου και κάτι Γαβράς, δε θυμάμαι μικρό. Για να καταλάβεις το story, ήταν μια μάνα, μια κόρη με εγκεφαλική ανεπάρκεια και μια απρόσμενη γνωριμία με ένα clean cut νεαρό. Άλλα περιμένει η μαμά από το νεαρό, για άλλους λόγους τους έχει προσεγγίσει αυτός, πολύ λεπτό το σκοινί που ανά πάσα στιγμή μπορεί να σπάσει. Την κα Λιβανού δεν την είχα πολύ προσέξει. Την είχα ακούσει φυσικά και την θυμόμουν σαν εικόνα μόνο ίσως από κάτι παλιές ταινίες που μυρίζουν seventies και έχουν άσχημα χρώματα. Αλλά μπορεί και όχι. Ίσως να μου έχουν μείνει μόνο τα άσχημα χρώματα. Βγήκα εκτός θέματος. Ήταν εξαιρετική. Μια μάνα γοητευτική αλλά όχι ψεύτικη σαν ντίβα, με μια αισιοδοξία παράταιρη με το παιδί που μεγαλώνει. Η Κατερίνα Τσάβαλου, τι να πω! Δεν της το είχα. Ίσως λόγω τηλεόρασης να την έχουμε συνηθίσει σαν το νεαρό δροσερό κορίτσι με τα έξυπνα μάτια. Στο θέατρο κατάφερε να πείσει ότι είναι πολλά παραπάνω με το να γίνει ένα κουβάρι. Ένα σώμα τσακισμένο σε κομμάτια. Όταν ξεκίνησε το έργο, μου δημιούργησε την εντύπωση ότι δεν θα μπορούσα να το δω όλο. Δεν είμαι εξοικειωμένη με ανθρώπους που έχουν ειδικές ανάγκες. Ίσως επειδή δεν έτυχε να υπάρχει κοντά μου κάποιος. Μου προκαλούν αμηχανία, δεν ξέρω πώς να συμπεριφερθώ, φοβάμαι μήπως κάνω κάτι και τους ενοχλήσω. Στη πορεία το έργο όμως μου ανέτρεψε την αρχική μου εντύπωση αφού κατάφερε να πάρει την ένταση από την κοπέλα και να την μεταφέρει στην γενική κατάσταση. Στο τέλος πάντως δεν μπόρεσα να μην αναρωτηθώ πώς τα κατάφερε αυτό το κορίτσι να βγάλει όλο το έργο διπλωμένη στα δύο. Χαρά στο κουράγιο της. Έδειξε πάντως ότι το είχε μελετήσει γερά και μπράβο της. Ο Γαβράς ήταν επίσης καλός, άνετος, με ένα ρόλο που μάλλον πήγαινε πολύ και στο physique του. Αλλά η αλήθεια είναι ότι όταν έδειξε σώμα εγώ χαλάστηκα. Πολύ φούσκωμα ρε παιδί μου. Αφύσικό. Βέβαια αυτό είναι καθαρά προσωπικό κόλλημα και δεν επηρεάζει πουθενά το έργο. Βασικά αυτό που χάρηκα περισσότερο από όλα ήταν η σκηνοθεσία αφού we just love Παλούμπη. Ότι έχω δει δικό του μου άρεσε και για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσε το πόσο καλός σκηνοθέτης είναι. Και είναι και πιτσιρικάς. Και έχει πολύ γέλιο να κυκλοφορεί συνέχεια μέσα στο κόσμο πριν αρχίσει η παράσταση, με το καπελάκι του και τη ματιά του χαμηλωμένη. Το μόνο που δε μου άρεσε ήταν τα σκηνικά. Με χάλασαν πολύ τα χρώματα. Αλλά και πάλι ίσως να είναι καθαρά προσωπικό κόλλημα. Σιχαίνομαι το φιστικί. Και κάποια φιστίκια επίσης. Και έχω να πω ότι ένα κοινό που αποτελείται σε μεγάλο ποσοστό από ηθοποιούς που είναι γνωστοί, είναι απαίσιο. Γελάνε χωρίς λόγο σε άσχετα σημεία και κοιτάν συνέχεια γύρω τους, με κοιτάει κανείς πόσο τέλειος, όμορφος και ταλαντούχος είμαι; Τι ψωνάρες θεέ μου!
Τώρα όμως έπεσε δουλειά και πρέπει να την κάνω. Ελπίζω να ξαναγράψω γρήγορα.

Που είναι το βιβλίο;

Η πρώτη μέρα δουλειάς πήγε περίφημα. Τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από ό,τι μου τα λέγανε στη συνέντευξη, το γραφειάκι μου είναι μια χαρά φωτεινό και οι συνάδελφοι με τους οποίους μοιράζομαι το γραφείο μια χαρά παιδιά. Αλλά το νέο δεν είναι αυτό.

Αντιγράφω από την Ελευθεροτυπία και συγκεκριμένα από την συνέντευξη της Ντόρας Γιαννοκοπούλου:

-Ο γιος σας, ο Λένος Χρηστίδης, είναι επίσης συγγραφέας βιβλίων που βρίσκονται στον αντίποδα της δικής σας γραφής: μοντέρνος, σαρκαστικός, ανατρεπτικός. Πώς ...επικοινωνείτε;

«Αλλη γενιά, νοοτροπία, αντίληψη. Ο καθένας κάνει τη δουλειά του. Εκείνος με χιούμορ αποδομεί τα πάντα. Είναι η παρηγοριά, η χαρά, η περιουσία μου. Σε δυο μήνες θα βγει το καινούριο του βιβλίο "Μονόλογος". Ο άντρας μου, ο Μηνάς Χρηστίδης, με στηρίζει, αλλά έχω περί πολλού και τους φίλους μου. Χωρίς την καθημερινή σχεδόν επικοινωνία μαζί τους δεν μπορώ να ζήσω».

Ναι κυρίες και κύριοι, ο τρόμος ξαναχτυπά τις βιβλιοθήκες μας. Το έτος 2008 αναμένεται καυτό σαν την καλοκαιρινή άμμο της Φαλάσαρνας σε γυμνή πατούσα. Αυτό ήταν το καλύτερο νέο που θα μπορούσα να ακούσω. Άντε λοιπόν, 11 Νοέμβρη την έδωσε την συνέντευξη η μαμά Χρηστίδη! Που είναι το βιβλίο?

Δάφνη

Ήταν κάπου στα μέσα του Οκτώβρη, ‘94 ή ‘95 δεν θυμάμαι ακριβώς, με μια διαολεμένη ζέστη και μπόλικη υγρασία. Το τζην είχε κολλήσει για τα καλά πάνω μου μετά από μισάωρο περπάτημα και αν και κατουριόμουν φρικτά, το ανέβαλα για αργότερα που η διαδικασία κατεβάσματος παντελονιού θα ήταν λιγότερο κουραστική. Και αηδιαστική.

Είχα ήδη αργήσει , με αποτέλεσμα η αίθουσα να είναι γεμάτη και να βρω μια θέση μεταξύ θρανίων και χωλ. Εντάξει είχε και μπροστά, αλλά δεν. Αφού πίσω θα είχα άπειρη οπτική πρόσβαση στους συμμαθητές ενώ η καθηγήτρια δεν θα με έβλεπε, σιγά μην πήγαινα μπροστά. Θα μουτζούρωνα ανενόχλητη το τετράδιο μου, μπορεί και να διάβαζα και το βιβλίο που είχα στην τσάντα.

Η διαδικασία ήταν απλή και δε χρειάζονταν και πολύ προσοχή. Είχαμε μαζευτεί για το μάθημα «Ιστορία της μουσικής», η καθηγήτρια ήταν η χειρότερη που θα μπορούσε να μας έχει τύχει -στο μεταδοτικόμετρο δεν έπιανε ούτε βάση, θα μας έλεγε δυό τρεις εισαγωγικές μπούρδες και μετά θα χώριζε τα τμήματα. Θα έπαιρνα την Πέμπτη 7-9 και έβγαλα το τετράδιο για να αρχίσω το μουτζούρωμα. Παράλληλα έριξα μια ματιά στους νέους συμμαθητές, μήπως και υπάρχει κάτι το ενδιαφέρον. Αφού κόλλησα μερικά δευτερόλεπτα σε ένα γιγαντιαίο φιόγκο που διακοσμούσε ένα κεφάλι που αργότερα έμαθα ότι λένε Ευγενία, η εντοπιστική ικανότητα μου, μου απέφερε τα εξής αποτελέσματα. Ένας ψηλός ξανθός, αδιάφορος φυσιογνωμικώς(στα μείον), με περικάρπια και μπόλικα μενταγιόν(στα συν). Αυτό μόνο. Οι υπόλοιποι ήταν από άσχημοι έως σκέτα αδιάφοροι. Οι γκόμενες ήταν ανταγωνίσιμες ακόμα και στα χάλια που είχα. Αφοσιώθηκα στις μουτζούρες μου. Το μαύρο πλαστικό Casio ρολόι δεν έλεγε να πάει πιο γρήγορα όσο απειλητικά και αν το κοίταζα. Τα Casio δε μασάνε.

Κάπου εκεί μπήκε. Άσπρο φανελάκι κολλητό, μαύρο τζην, μαύρα Martins, μαλλί καστανόξανθο καπελάκι (της μοδός τότε). Και κάθισε δίπλα μου. Την εποχή εκείνη η Σ. αλλά και η Τ. και η Φ. μου είχαν φάει τα αυτιά με τον Leonardo και τον River Phoenix και αυτό που είχα δίπλα μου ήταν εξίσου γαμάτο. Αν ο ωραίος κώλος, τα ελαφρώς στραβά πόδια και τα πράσινα μάτια πήγαν στα συν, αυτό που εκτόξευσε τη βαθμολογία στα ύψη ήταν το κράνος. Φυσικά και τσέκαρα και το επίμαχο μέλος αλλά λόγω άγνοιας σε τέτοια θέματα, μόνο αν είχε στύση θα μπορούσα να καταχωρήσω στα συν ή τα πλην το δεδομένο. Έσκυψα και πάλι στο γραπτό μου προσποιούμενη την αδιάφορη αλλά παράλληλα απορροφημένη στην υψηλή τέχνη της ζωγραφικής – ω! εσείς Νταλί και Πικάσο μπορείτε να τρέμετε μπροστά μου.

Το πλάσμα όμως μίλησε. Με φωνή μπάσα.

«Ρε συ κοπελιά, έχει ώρα που άρχισαν;» και χαμογελάκι.

Μου μίλησε. Σε εμένα. Και χαμογέλασε. Εντάξει στη διπλανή του θέση δεν είχε κανένα να ρωτήσει. Μερικά δευτερόλεπτα πέρασαν προσπαθώντας να βρω την κατάλληλη απάντηση.

«Όχι, πριν λίγο αρχίσαμε, πάμε για ένα τσιγάρο;»

Άκυρο, δεν υπήρχε περίπτωση να πω εγώ τέτοιο πράγμα. Ακόμα μερικά δευτερόλεπτα πέρασαν και αφού έστυψα τον εγκέφαλό μου για μια απάντηση που θα ήταν και ενδιαφέρουσα, και περιεκτική, και σύντομη , και sexy, ο άγγελος με πρόλαβε.

«Sorry ρε, σε έκοψα που ζωγράφιζες;»

Ήταν και ευγενικός.

«Μπα…» έδωσα την αφοπλιστική απάντηση που κάλυπτε και τα δύο ερωτήματα.

«Δηλαδή κάτι ζωγράφιζα(τόνος σημαντικότητας) αλλά μπα δεν έχει ώρα που αρχίσαμε» και έτσι τα σκάτωσα εντελώς.

Χώθηκα στις μουτζούρες μου. Ψέματα. Έκανα πως χώθηκα, ρίχνοντας λοξές ματιές στον ιδιοκτήτη της διπλανής καρέκλας. Μύριζε όμορφα, είχε ωραία χέρια με φλέβες που πετούσαν και από το στέρνο του φαινόταν να γυμνάζεται. Δοκίμασα τη τύχη μου.

«Τι όργανο παίζεις;»

Σε ωδείο βρισκόμασταν δηλαδή, τι να ρώταγα, τι έφερε στο μπάσκετ ο Άρης-ΠΑΟΚ; Κόμπλαρε. Έβηξε. Σκατοτσιγάρα.

«Μπουζούκι και τραγουδάω. Έχω ένα συγκρότημα, παίζουμε ρεμπέτικα, στην Επανομή».

Αν στιγμιαίως χαλάστηκα – στην άνω γωνία της σελίδας είχα σχεδιάσει ένα CURE- τα ρεμπέτικα τα είχα σε υπόληψη. Λόγω ξαδέλφης Αθηναίας που κάτι τέτοια έπαιζε στο μουσικό σχολείο που πήγαινε και όταν βρισκόμασταν μου έλεγε ότι είναι γαμάτα. Αλλά τι διάολο έκανε στο ωδείο κλασικής μουσικής ο νέος Τσιτσάνης;

«Sorry κιόλας αλλά εδώ τι κάνεις;»

«Ξεκίνησα ακορντεόν, εσύ;»

Τι να πω; Όλοι οι Μπετόβεν του κόσμου μου φάνηκαν τόσο μικροί μπροστά στη μεγαλειότητα του λαϊκού άσματος.

«Πιάνο».

Ήμουν ερωτευμένη.

Η ώρα είχε περάσει και φτάναμε να χωρίσουμε τμήματα και ώρες. Έλεγες όνομα και ώρα που θέλεις, τα έγραφαν στη λίστα και μετά θα τα χώριζαν. Τον ψηλό ξανθό τον έλεγαν Γιάννη αλλά αυτό το έμαθα πολύ αργότερα. Ήταν συμπαθητικό παιδί τελικά και έπαιζε ηλεκτρική κιθάρα. Συν ένα. Έφτασε η σειρά μας.

«Δάφνη Καραγεωργίου, Τετάρτη 7-9».

Ποιος ήρθε; Μέχρι και η καθηγήτρια σήκωσε τα μάτια και ξανακοίταξε. Άλλα δεν ξαναρώτησε. Τη Δάφνη. Ρώτησε εμένα που μετά βίας ακούστηκα και αναγκάστηκα να ξαναπώ το ονοματεπώνυμό μου, Τετάρτη 7-9. Και ας τον έλεγαν Δάφνη. Κάτι δε θα είχα καταλάβει σωστά. Μήπως εννοούσε Δάφνις; Δάφνις και Χλόη ένα πράμα. Αυτή τη φορά κοίταξα τη Δάφνη ξεδιάντροπα. Πέρα από το πρόσωπο που είχε αυτό το αγοροκοριτσοπαιδικό βλέπε River Phoenix, γαμώ το κέρατό μου δεν είχε στήθος, δεν είχε λεκάνη, είχε πιο μπάσα φωνή και από του Στόκα και έπαιζε μπουζούκι. Δε μπορεί να ήταν κορίτσι. Δεν ήθελα να είναι κορίτσι. Δε γινόταν να είναι κορίτσι.

«Ώστε Δάφνη λοιπόν;» ρώτησα με την κρυφή ελπίδα ότι θα μου έλεγε κάτι άλλο. Μπάμπης, Γιώργος, Λευτέρης.

«Ναι» χαμογέλασε, «και εσένα είπαμε;»

Το μάθημα τελείωσε και από λίγο λίγο την έκαναν όλοι. Η Δάφνη με ρώτησε αν θέλω να με πάει κάπου με το μηχανάκι. Πήγαινα αντίθετα και δεν την βόλευε. Την κοίταζα να ξεμακραίνει με ένα αίσθημα αλλόκοτο, στεναχώριας, έκπληξης και θαυμασμού. Από τότε την είδα άλλες 2-3 φορές και μια φορά σε ένα τοπικό κανάλι να παίζει με το συγκρότημά της. Πάντα ήταν φιλική αλλά κάπως μονοκόμματη, το πρόσωπό της ήταν πάντα πανέμορφο.

Τα μαθήματα συνεχίστηκαν, η Δάφνη εγκατέλειψε πολύ γρήγορα το ακορντεόν και εγώ είχα μείνει με την λάθος ημερομηνία. Είχα μάθημα πιάνου 5 με 6 και έπρεπε να περιμένω μια ολόκληρη ώρα στο ωδείο μέχρι την «Ιστορία μουσικής».

Ήταν τότε, κάπου στα μέσα του χειμώνα, που είδα τον Τ.Τ. να ανεβαίνει τα σκαλοπάτια για τα δωμάτια των πνευστών, ο Τ.Τ. που είχε το χαμόγελο του Tommy Lee Jones, που με πήγε την πρώτη βόλτα με αυτοκίνητο και αργότερα έγραψε στη στρατιωτική μου τσάντα την ημερομηνία γέννησης και θανάτου του J.S. Bach. Η Σ. η Τ. και η Φ. είχαν ήδη αρχίσει να μιλάνε για τον Brad Pitt.

Εκδόσεις Ωρόρα.

Πρέπει να ήμουν γύρω στα δέκα ή έντεκα, λίγο πριν πεθάνει ο θείος μου, όταν στο σπίτι εμφανίστηκαν κάτι περίεργα βιβλία. Ο θείος που πάλευε με τον καρκίνο χρόνια, και είχε καταλάβει ότι δε θα πήγαινε για πολύ ακόμα, είχε αφιερώσει τις τελευταίες του μέρες στην ανάγνωση βιβλίων περί μετενσάρκωσης (καλά, σε αυτή πίστευε από πριν), επαφής με νεκρούς, παραψυχολογία και κάτι λίγο από ανατολίτικες φιλοσοφίες. Αφού λοιπόν η Γλώσσα και τα Μαθηματικά με άφηναν παγερά αδιάφορη, μέχρι τα δώδεκα είχα εξαντλήσει θέματα όπως «Το Τρίγωνο των Βερμούδων», «Το νησί του Πάσχα» και κάτι καταπληκτικά βιβλία των εκδόσεων Ωρόρα όπως «Το Τάο και η φύση». Αυτές οι απίστευτες εκδόσεις Ωρόρα είχαν και το βιβλίο-ορόσημο, Παραψυχολογία το έλεγαν, που είχε και φωτογραφίες με εκτοπλάσματα (που στη συνέχεια της ζωής μου έμαθα πως οι περισσότεροι τα μπερδεύουν με τα καταπλάσματα). Το θέμα είναι ότι μέσα σε όλες αυτές τις μπούρδες που το μόνο που κατάφεραν είναι να κάνουν το μυαλό μου πολτό, θυμάμαι ακόμα ένα κείμενο. Υποτίθεται ότι είχε σχέση με το πώς μπορούμε να κάνουμε τον εαυτό μας καλύτερο και κατά συνέπεια τον κόσμο όλο και έχωνε μέσα βουδισμούς, ινδουισμούς, τροπικούς προορισμούς μπορεί και ιονισμούς. Μέσα σε όλο το τουρλουμπούκι λοιπόν, ο συγγραφέας έλεγε το εξής.

Μόνο όταν ο άνθρωπος μπορέσει να απαλλαγεί τελείως από τον εγωισμό του, όταν μπορέσει να δει το σώμα του σαν να είναι έξω από αυτό, τότε θα έχει φτάσει στο σημείο να επιτύχει την απόλυτη ευτυχία.

Το θέμα του εγωισμού το σκέφτηκα από τότε πολλές φορές σε διάφορες φάσεις της ζωής μου. Τελικά το τεράστιο εγώ μας δεν μας αφήνει ποτέ να δούμε πιο πέρα. Σχεδόν πάντα πιστεύουμε ότι όλα κινούνται γύρω από τον εαυτό μας και αρνούμαστε να ανοίξουμε έστω και ένα μικρό παραθυράκι. Μπορεί να λέω και βλακείες.

Χθες είδα το μισό ντοκιμαντέρ για το Woodstock στη Νέα Υόρκη. Σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ λοιπόν, οι τύποι που το οργάνωσαν είχαν φαλιρίσει και το ήξεραν από τη πρώτη μέρα του φεστιβάλ. Και είχαν ένα τεράστιο χαμόγελο επιτυχίας. Χωρίς φράγκο στη τσέπη αλλά με 300.000 κόσμο που τους ενώνει η μουσική. Και αυτό τους έφτανε. Με εντυπωσίασε.

Inside madness

Μόλις ξύπνησα. Ευτυχώς ή δυστυχώς για μένα δικαιολογίες «άμα δε πιω καφέ, δεν ανοίγει το μάτι μου» δεν ισχύουν. Δεν είναι ότι σιχαίνομαι τους καφέδες ή κάτι τέτοιο. Μάλλον είμαι φίλη με τα περισσότερα ροφήματα. Δηλαδή, αν το πρωί ξυπνήσω και μου έχεις μια κούπα έτοιμη, εγώ θα τη πιω. Γάλα θα είναι, πορτοκαλάδα θα είναι, ό,τι κέρατο και να είναι θα το τιμήσω. Αυτό με το οποίο έχω πρόβλημα είναι τα σφολιατοειδή μαγαζιού. Έτσι και μου μυρίσει πρωί τυρόπιτα χωριάτικη αναψυκτηρίου, πάει ξέρασα.

Γράφω μαλακίες πρωινιάτικα. Από τότε που είμαι εκτός δουλειάς, σιγά σιγά χάνω την επαφή με την πραγματικότητα. Έχω γίνει υπερευαίσθητη, κάνω τα μικρά μεγάλα, συνθλίβομαι και καταθλίβομαι που λέει μια φίλη. Ή κάπως έτσι. Μιλάω για φαγητά. Αυτό και μόνο είναι τρομακτικό. Μέσα σε όλη τη φρίκη, έχω και τη ζυγαριά που μου κάνει ψυχρό πόλεμο. Αντιπροχθές 65, προχθές 66, χθες 67, χθες βράδυ τίποτα. Ανησυχητικό. Πέρασα το όριο της ζυγαριάς. Μπα… Μάλλον της μετέδωσα τη φρίκη των ημερών και την έκανε για το μέρος εκείνο που πάνε οι μετρητές βάρους όταν πεθαίνουν.

«Τι είναι αυτή; Καινούρια;»

«Ναι ήρθε σήμερα. Δε πάει καλά».

«Ναι ε; Και από τι πήγε;»

«Ψυχολογικά. Είχε πολύ άγχος. Δε βλέπεις; Ο μετρητής της χοροπηδάει σα σεισμογράφημα».

Μάλλον νυστάζω ακόμα. Δεν κοιμάμαι καλά, δεν ξυπνάω καλά. Αν έχεις μάθει να αδειάζεις το κρεβάτι μαζί με τον άλλο και ξαφνικά εκείνος φεύγει πια νωρίτερα, μένεις μαλάκας. Τι να τον κάνεις τόσο χώρο;

Θα τη κάνω όμως τώρα. Θα πάω IKEA να πάρω ένα νέο γραφείο, αφού οι ντραμς που έρχονται χρειάζονται το δικό τους χώρο. Να δω πως θα τα στριμώξουμε όλα, μέσα σ’ αυτό το σπίτι. Σκέφτομαι ότι το να σπουδάζεις μουσική μπορεί να είναι καλό αλλά σίγουρα σε κάνει σιωπηλό και δε σε βοηθά να εκφραστείς με λόγια. Άμα μαλώνω και να θέλω να βρίσω, απλά δε μπορώ. Θα μου ήταν πιο εύκολο να παίξω κάτι εκνευριστικότατο στο πιάνο να του τσακίσω του άλλου τα αυτιά. Άραγε αυτό συμβαίνει στους πιανίστες μόνο; Π.χ. οι βιολιστές αισθάνονται να θέλουν να τρίξουν τις χορδές μέχρι που να σου σηκωθεί η πέτσα ή απλά θέλουν να σου χώσουν το δοξάρι στον κώλο;

Έγραψα πέτσα και θυμήθηκα. Χθες άκουσα ένα παιδί να λέει ότι η θεία του, του είπε ότι τα πατατάκια τα φτιάχνουν από πέτσα ανθρώπων. Σοβάρα. Μα τι άνθρωποι υπάρχουν...

When the past strikes back.

Θα έγραφα «ντριιιιν» για να καταλάβεις ότι χτυπάει το τηλέφωνο αλλά όταν με καλεί η μαμά δεν κάνει «ντριιιν» αλλά «του ρου ρου ρου ρου ρου νταν νταν» σε ρυθμό ρούμπας. Άστα να πάνε. Το θέμα όμως δεν είναι πως χτυπάει το τηλέφωνο αλλά ότι κατά τις 10.00 ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος.

«Έλα, τι κάνεις;» η μαμά.
«Καλά» εγώ, βαριεστημένα.
«Δε θα το πιστέψεις! Πήρα σήμερα τον αγγελιοφόρο και τι διαβάζω;»
«Τι;» απορημένα αυτή τη φορά.
«Από λάθος του ΙΚΑ τόσοι συνταξιούχοι δεν θα πάρουν το ΕΚΑΣ για 4 μήνες…»
«Και με πήρες για τους συνταξιούχους ρε μαμά; Εσύ δεν είσαι καν του ΙΚΑ!» άντε να σε δω που θα το πας.
«…και έχουν μια φωτογραφία με ένα γέρο που περιμένει μπροστά από ένα κλειστό ταμείο και πιο πίσω έχει μια γριά. Ποιος είναι ο παππούς;»

Ο ντοναλντ ντακ. Με τη γιαγιά ντακ πιο πίσω.

«Ποιος ρε μαμά;»
«Ο παππούς μας!!!»

Gasp

«Ο δικός μας ο παππούς;»
«Ναι, ναι! με το μπεζ το μπουφανάκι του» γέλια.
«Ε, να τους κάνουμε μήνυση τότε. Πέρα από όλα τα άλλα, ο παππούς ΕΚΑΣ δεν έπαιρνε!»

Ο παππούς έχει πεθάνει από το 2003. Ήταν νευρικός, αυστηρός, στριμμένο άντερο, φωνακλάς και τα έβαζε με όλους στις δημόσιες υπηρεσίες. Τον λάτρευα. Πριν από 1-2 εβδομάδες έγινε η οριστική εκταφή του. Σήμερα, he strikes back. Να ’σαι καλά παππού μου, όπου κι αν βρίσκεσαι.

Jeopardy!

Τελευταίες μέρες

+
Παραιτήθηκα μετά από σχεδόν 5 χρόνια στην ίδια δουλειά. Έμειναν μαλάκες.
Φτιάχτηκα με την ιδέα ενός μικρού ροζ πολυελαίου στο παιδικό δωμάτιο.
Η ιστορία των καπέλων επιτέλους συνεχίστηκε.
Ξαναδιαβάζω το Microserfs του Douglas Coupland και νιώθω cool.

-
Είμαι άνεργη – για όσο αντέξω.
Νομίζω ότι ποτέ δεν θα καταφέρω να αλλάξω το παιδικό δωμάτιο.
Δεν έχω καμία απολύτως ιδέα πώς να συνεχίσω την ιστορία -ευχαριστώ ρε άσωτε, με υποχρέωσες.
Δεν έχω τελειώσει ακόμα το Microserfs αλλά το τέλος του μάλλον θα με απογοητεύσει.

Αν ήμουν παίκτρια στο Jeopardy! οι δικές μου 7 κατηγορίες θα ήταν:

• Άγχος.
• Μικρά εργαλεία.
• Οι γονείς μου είναι αλλόκοτοι.
• Συνδρομές σε γυμναστήρια που δεν πάω.
• Το λένε τρώω βλακείες και αυτό ακριβώς κάνω.
• Τακτοποιημένος χώρος εργασίας.
• Ακόμα περισσότερο άγχος.

P.S.1Τα πλην πήραν το πάνω χέρι για σήμερα. Μόλις έλαβα λογαριασμό πιστωτικής κάρτας και υπάρχει χρέωση που δεν έχω δεχτεί να γίνει. Εύχομαι να του κάτσει, ο όποιος διάολο έχουν πάνω στα δολάρια τους οι βρωμοαμερικάνοι, στο λαιμό.

P.S.2 Ξεθεώθηκα στα links!

Changes

Τι έλεγα τις προάλλες; Μαύρα χάλια, που πάει αυτός ο τόπος και τα λοιπά; Ε για να μη με χαρακτηρίζει άδικα ο Moto ως κυκλοθυμική, τα παίρνω όλα πίσω. Και έχω τους λόγους μου δηλαδή.

Μετά την 17^η Σεπτεμβρίου εμένα μου πάνε όλα πρίμα. Τι θέλω να πω; Έχω ένα label στο πλάι της σελίδας που λέγεται “I hate my job”. Ε σύντομα δεν θα έχει άλλες καταχωρήσεις και θα όσο περνάει ο καιρός θα μικραίνει. Για να μη σας πολυπρήζω μετά από σχεδόν 5 χρόνια στην ίδια δουλειά, αποφάσισα ότι ήρθε η ώρα της αλλαγής (αφού δε μας έκανε τη χάρη το παιδί της αλλαγής) και μπήκα στη διαδικασία συνέντευξης (κακό και αγχωτικό πράμα αυτό).

Αυτό (η συνέντευξη καλέ) για μένα είναι άθλος. Οτιδήποτε έχει να κάνει με αξιολόγηση σε επίπεδο σπουδών ή δουλειάς εμένα με τρομοκρατεί. Παιδικό τραύμα μάλλον αφού με μαμά δασκάλα ανέπτυξα τελικά μια άρνηση προς της όλη θεωρία της αξιολόγησης. Και όσο και να μου εξηγούσε κάποιος ότι πρέπει να χαλαρώσω και ότι η συνέντευξη δεν είναι εξετάσεις εμένα μου ήταν καρφωμένο ότι θα έχω απέναντί μου κάποιον μαλάκα που θα με βλέπει με μισό μάτι και θα κρατά το βιογραφικό μου σαν λιγδιασμένη λαδόκολλα από μπακαλιάρο τηγανιτό. Και φυσικά χάρη στη μέγιστη αναβλητικότητα που με διακρίνει πάντα έλεγα «α ναι να φτιάξω και το βιογραφικό μου». Τελικά τα πράγματα έφτασαν τόσο σκατά που αν και μου πήρε 5 χρόνια το έφτιαξα.

Για να μη μπω σε λεπτομέρειες, εκεί που σιχτίριζα τους δικούς μου μαλάκες, αφού τους είχα πει εδώ και μήνες ότι δεν μπορώ άλλο σε αυτή τη θέση, έγινε το καταπληκτικό. Με πήραν για συνέντευξη από αλλού, και την ίδια μέρα (ρε λες να είναι συνεννοημένοι) μου πρότειναν άλλη θέση στη τωρινή μου δουλειά!

Γι’ αυτό σου λέω. Μια χαρά μου κάθισε η δεξιά. Βγήκε ο Κωστάκης και άνοιξαν οι δουλειές.

[...στο μεταξύ παίζω με το Photoshop...]

Μαλακίες! Ας μην ήταν ο Zaxarias (παλιός φίλος από το net-ναι υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως φίλοι μέσω διαδικτύου) και η A. και ακόμα θα έφτιαχνα το βιογραφικό μου. Ευτυχώς που ο Moto και ο Zaxarias με σκούντηξαν έως με πήραν από το χεράκι και να ‘ναι καλά η Α. με τις γνωριμίες της, διαφορετικά ακόμα θα σάπιζα. Χρωστάω κέρασμα!

Λεπτομέρειες περί συνεντεύξεως εν καιρώ...