Grace

Πάτησα τη "νέα ανάρτηση" στις 03.50. Ακριβώς. Δεν είμαι ακριβώς ο τύπος που ποστάρει στις 03.50 το πρωι. Ίσως στις 00.45. Αλλά στις 03.00 και μάλιστα και 52, όχι. Σίγουρα όχι.
Άπο τις 19.00 και μετά έχω πιει περίπου στα 2 λίτρα νερό. Και δύο στολίσναγιες με τόνικ.Οκ και λίγο βότκα πορτοκάλι. Ναι, ζαλίζομαι. Ελαφρά.

Άκουσα και είδα μουσική. Ojos de brujo. Και τα μάτια του μάγου έκαναν το θαύμα τους. Τα χέρια της τραγουδίστριας, που έκοβαν τους ρυθμούς. Τα πόδια της χορέυτριας που γεμάτα πείσμα χτυπούσαν τη σκηνή. Αξίζει να ζεις χορεύοντας flamenco.

Υπάρχει μια λέξη που αγάπησα μαζί με τον Jeff Buckley. Τη λέξη "Grace". Και βλέποντας τη χορεύτρια στη σκηνή, αυτή θυμήθηκα. Grace. Και ένα βλέμμα τόσο καθαρό που κόβει σαν ξυράφι λευκό δέρμα.
Αν ήμουν η Candyblue, θα έφτιαχνα όμορφα κολάζ. Και δε θα χρειαζόταν να σου εξηγήσω με λέξεις. Μόνο εικόνες.
Αν ήμουν η Μαρίζα, θα σου έπαιζα τη δεύτερη αγγλική σουίτα του Bach και θα έφτανε για να καταλάβεις τις σκέψεις μου.


Αυτές τις μέρες, βρήκα πάλι τη χαμένη μου αδελφή. Το άλλο μου μισό, την μικρή μου κόρη. Την αγαπάω τόσο πολύ και ας μη το ξέρει. Ας νομίζουν όλοι πως εγώ είμαι η σκληρή.

Δεν μπορώ να σου γράψω άλλο, με κάποια έστω λογική συνέχεια. Όλα είναι εικόνες στο κεφάλι μου, και δεν θα καταλάβεις πια τίποτα. Μυρωδιά φρούτου, το λεύκωμα της Αβάνα Taschen 2006, η Ριβιέρα του Τοny, το Rock and Rose, ένα αεροπορικό που άλλαξε, τι να σου λέω τώρα, το Blues που θα με πας αν χωρίσουμε, μια ιστορία για σκιές, εγώ που ακούω και δεν ακούω. Η γάτα που χαιδεύω, η Βάσω στο Pasha 1984, o παππούς να χορεύει, αναμνήσεις και σκέψεις σκέψεις σκέψεις, τόσες που δάκρυα κυλούν στα μάγουλα μου και δεν έχω μάνα, ούτε πατέρα να με πάρει αγκαλιά να με ηρεμήσει. Το γυμνό μου στήθος ακουμπάει στο γυαλί του γραφείου και κλείνω αυτό το post με τα χέρια στο πρόσωπο.

04.16 Η ώρα περνάει. Σου λέω καληνύχτα, ένα χαμόγελο σχηματίζουν τα χείλια μου αλλά μετά τα σφίγγω μη και καταλάβεις την αλήθεια.

Θλίψη.