Πέντε συν μία.

Το επόμενο Σάββατο τέτοια ώρα θα είμαι πάνω από τον Ατλαντικό με προορισμό την Αβάνα (ομολογώ ότι αυτό ακούγεται κάπως και το γουστάρω αφάνταστα). Είναι η δεύτερη φορά που θα βρεθώ την Κούβα. Η πρώτη ήταν απόφαση στιγμής. Είχα περάσει ένα χρόνο απίστευτου χωσίματος στη δουλειά, τεράστιων ατυχιών, μπλεξίματα με δικαστήρια και άλλα όμορφα. Ήξερα ότι δεν έπαιζε άδεια το καλοκαίρι, ήθελα να πάω κάπου στο εξωτερικό και από 5 μέρες στη Βαρκελώνη καταλήξαμε 15 στην Κούβα. Και ας μην είχα τα λεφτά. Και ας γαμιόμουνα μετά. Δεκαπέντε μέρες τόοοοσο μακρυά ήταν παράδεισος. Και ας γυρνούσα πάλι στα σκατά.

Έτσι μέσα σε ένα μήνα, έιχα εισητήρια, βίζα και βαλίτσες έτοιμες. Μετά από ανταλλαγές mail επί mail έχω κλείσει και το σπίτι που θα με φιλοξενήσει. Ότι ώρες ξέκλεβα από δουλειά τις έριχνα στη μελέτη οδηγών. Έχω μανία με αυτό. Δε γουστάρω τα group και τα οργανωμένα, θυμίζουν φαγητό ετοιματζίδικο. Η τελετουργία οργάνωσης ταξιδιού με συναρπάζει. Έχω τσεκάρει τα μέρη που θέλω να επισκεφτώ, τις διαδρομές που θα κάνω, έχω μάθει 5-10 βασικά ισπανικά, έχω ξενυχτήσει στον υπολογιστή για να μάθω τα event της περιόδου, που θα φάω, τι να δώ, τι να μη χάσω. Κάπου διάβαζα κάποιον να λέει ότι όταν πάει σε ξένο τόπο, δεν θέλει να ξέρει τίποτα έτσι ώστε να τα δοκιμάζει όλα σαν έκπληξη. Αυτό μου θυμίζει surprise dinner σε ακριβό εστιατόριο με τον συνοδό να έχει επιλέξει για εσένα το menu. Και να ανακαλύπτεις πόσο αηδιαστικά μπορούν να είναι τα σαλιγκάρια με σως μανταρίνι. Σαν να μην έφταναν από μόνα τους. Την οργάνωση ενός ταξιδιού την έχω σαν το μαγείρεμα. Προετοιμάζεσαι κατάλληλα και μετά απολαμβάνεις το γεύμα. Με την γλύκα της κούρασης.

Και έτσι πέρασα ίσως τις 15 καλύτερες μέρες της ζωής μου. Όχι γιατί η Κούβα είναι το ομορφότερο μέρος του κόσμου (για τους δυτικοευρωπαίους σίγουρα είναι). Για ένα κουβανό Ίσως είναι από τα δυσκολότερα πράγματα η επιβίωση στη Κούβα. Μπορεί να μην πεινάς αλλά δεν είσαι ποτέ χορτάτος. Ζεις σε σπίτι που καταρρέει και τίποτα δε γίνεται για να αλλαξει αυτό. Η γυναίκα σου μάλλον ξεπουλιέται στο μπακάλη και στο μανάβη για λίγα πέσος και δεν είναι ότι σε πειράζει αυτό αλλά δεν είναι και το καλύτερο σου. Και τα παιδιά σου είναι πιο έξυπνα και πιο όμορφα από των ευρωπαίων αλλά τα βλέπεις καλύτερα ντυμένα από τα δικά σου. Και δεν μπορείς να φύγεις, το θέλεις μα ποτέ δεν θα άντεχες μακρυά της. Λένε ότι η Αβάνα είναι σαν την γυναίκα πουτάνα που σε μαγεύει και σε κρατά κοντά της,την ερωτεύεσαι, θέλεις να την ξεφορτωθείς αλλά την αφήνεις να σου κλεβει το πορτοφόλι και μένεις μαζί της. Και την ανέχεσαι. Και την αγαπάς. Έτσι κόλλησα και εγώ. Με τους ανθρώπους που έχουν ανοιχτά τα παραθυρόφυλλα τους και τους αρέσει να επιδεικνύουν τα όμορφα σώματα τους. Που με τα όσα προβλήματα τους δεν θα σου αρνηθούν ποτέ ένα son η ένα bolero. Που η μουσική είναι στο αίμα τους. Που λατρεύουν τους αφρικάνικους θεούς τους που μοιάζουν πιο αληθινοί από τον δικό μας. Και έτσι μ’αρέσει να αγαπάω την Ochun της αγάπης και τον Chango της φωτιάς, τον Οrula των χρησμών, την Yemaya της θάλασσας ακόμα και τη θεά του θανάτου την Iku. Γιατί όλα αυτά τα έχω στη ζωή μου.

Το ταξίδι αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικό. Θα με περιμένουν φίλοι. Που μέσα σε ένα χρόνο έχουν μεγαλώσει, παντρευτεί, αλλάξαν πόλεις και ζωές. Σε ένα κλίμα τροπικό. Στο ταξίδι αυτό θα κάνω και εγώ μια μεγάλη αλλαγή. Θα απαλλαγώ από το μεγάλο βάσανο. Το μεγάλο μου πρόβλημα. Και πέρα από τον άντρα μου, μάζι μου θα είναι και οι τροπικοί μου φίλοι. Πού το τελευταίο διάστημα με βοήθησαν με τον τρόπο που οι Κουβανοί ξέρουν. Χωρίς λεφτά ή υλικά αγαθά. Με συμπαράσταση και πράξεις. Ξέρω πως δεν μπορούν να διαβάσουν το ευχαριστώ μου αλλά θα προσπαθήσω να τους το ξεχρεώσω όσο είμαι εκεί. Στη λατρεμένη μου Κούβα. Mi Cuba!