Τις τελευταίες μέρες επικρατεί ένα αλληλοφάγωμα στα blog. Ένα μαλλιοτράβηγμα που δεν το καταλαβαίνω. Υπάρχουν στιγμές που νομίζω πως για κάποιους το blogging είναι το σημαντικότερο μέρος της ζωής τους. Που αναλώνονται σε ώρες αναλύσεων για το πόσο "βαρύ" είναι αυτό που κάνουν. Και τους βρίσκω γελοίους, ελάτε ρε παιδιά μην τα κάνουμε όλα τόσο σοβαρά. Μετά το ξανασκέφτομαι και λέω, και αν έχουν δίκιο? Ισως τα blog είναι το νέο μέσο διαλόγου. Οι Αθηναίοι έιχαν την αγορά, εμείς τα blog. Βγαίνει ο πάσα ένας, λέει το στραβό του, το κοντό και το μακρύ του, προσπαθεί να σε πείσει για την ορθότητα του λόγου του. Και μετά ο επόμενος αντικρούει, αναλύει τις θέσεις του.
Και εγώ τι κάνω? Ποιον προσπαθώ να πείσω? Και γιατί?
Η πρώτη επαφή που είχα με blog ήταν πριν περίπου 5 χρόνια με τo NetDiary. Κατά τύχη είχα πέσει στην Madame Entropia, που ήταν ελληνίδα αλλά έγραφε αγγλικά, επεδίωξα και επαφή μαζί της (τι πιο λογικό, εδώ οι bloggers κάνουν party για να γνωριστούν) και φυσικά η κοπέλα μετά από ένα ευγενικό μύνημα εξαφανίστηκε. Το γεγονός ότι μπορούσε κάποιος από την ίδια χώρα, πόλη, γειτονιά με αυτή να διαβάζει τις σκέψεις της, την φρίκαρε το λιγότερο. Γιατί έγραφε ναι, αλλά για αγνώστους, για ανθρώπους σε άλλες χώρες, σε άλλα μέρη πάντως όχι κοντά της.
Πέντε λοιπόν χρόνια μετά, ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπος χρησιμοποιεί το blog με ποικίλους τρόπους. Ως μέσο επίδειξης, για ανεύρεση παρέας, με σκοπό τη δημοσιότητα, την πλάκα του, το μέσο να βγάλει τα απωθημένα του. Το σπανιότερο όλων όμως την καταγραφή της καθημερινότητάς του. Αυτό που έκανε η Entropia. Θα ήθελα το δικό μου blog να είναι μόνο τα συναισθήματα που μένουν στο τέλος της ημέρας. Αλλά αυτό δε γίνεται. Γιατί πλέον ξέρω πολλούς εδώ πέρα. Γιατί δεν θέλω να ξέρουν όλοι πόσο σκατά είμαι κάποιες μέρες.
Νομίζω ότι έγραψα αρκετές βλακείες για σήμερα. Και έχω πιεί αρκετά από το μεσημέρι. Το κεφάλι μου γυρίζει ακόμα. Τα χέρια μου μυρίζουν ακόμα ζέστή πετσέτα εστιατορίου. Δεν είναι άσχημα. Μόνο που ζαλίζομαι αρκετά. Και πρέπει να κοιμηθώ.Ναι από τις 21.54 (τι θετε ρε μαλάκες από τις 7 το πρωι είμαι στο πόδι).
Αυτά τα ολίγα για σήμερα. Από λίγο λίγο πάω να την πέσω. Μου μένουν άλλες πέντε μέρες για την Αβάνα και με ανάγκασα κάθε μέρα να γράφω και κάτι.
Στέλλα και Chaka-Khan pleased to meet you.
Ζαλίζομαι..
Κάλυψες τα περισσότερα. Απλά ξέχασες να αναφέρεις αυτούς για τους οποίους το blog είναι ένας τρόπος να τσιμπήσουν κανένα επιλέον χαμόγελο από τη γυναίκα της ζωής τους.
ReplyDeleteΚαληνύχτα.
το blog είναι κι αυτό ένας τρόπος έκφρασης μέσα σε τόσους άλλους. φρούτο και ίσως ανάγκη της σύγρονης ζωής. Τίποτα λιγότερο ή περισσότερο.
ReplyDeleteΜερικοί που κατακρίνουν την ανωνυμία, δεν σκέφτονται ότι ποτέ δεν ξέρουμε τον άλλον, είτε μας πει το αληθινό του όνομα είτε όχι.
έτσι λοιπόν, που λένε και οι Μενιδιάτες: Why Not?
οταν πινεις γραφεις ωραια.αλλα σου εκλεψε την νικη ο Mboy,με την ντριπλα του.Ηδη μετραω τις μερες για να μαθω τα νεα σας απο την Κουβα.Θα λειπω και εγω και θαχω φορτωμενο προγραμμα,αλλα ελπιζω να στειλετε ενα ε-μαιλ την Τριτη.Να πανε ολα καλα.
ReplyDeleteΣυμφωνώ απόλυτα με το Roidi. Και κάτι ακόμα. Ίσως είναι κι ένα καλό μέσω αποθεραπείας από την καθημερινότητα.
ReplyDeleteΚαλημέρα σε όλους!
ReplyDeleteΣυμφωνώ με Roidi, είναι ένα ακόμα "φρούτο". Το να το κάνουμε κύριο γεύμα της ημέρας μας είναι που θεωρώ χαζό. Lamioti καταλαβαίνω τι εννοείς. Η άποψή μου είναι ότι το blog είναι και μέσο αποθεραπείας, το ίδιο με το πριν κοιμηθείς να αναλογίζεσαι τι έκανες ή να το γράφεις στο ημερολόγιο σου. Απλά εδώ μπορείς να κάνεις πολλά περισσότερα από αυτό. Αυτό που με ενοχλεί είναι να χρησιμοποιείται ως αντίγραφο της έξω κοινωνίας. Μαλώματα, ξεκατινιάσματα, τζάμπα μάγκες. Αφού το θεωρούμε διαφορετικό ας συμπεριφερόμαστε αναλόγως.
Zouri σου υπόσχομαι ότι θα κάνω κάθε προσπάθεια να στείλω ένα mail. Internet καφέ στην Αβάνα δεν έχει, θα τη πέσω σε κανένα γείτονα με πρόσβαση μπας και καταφέρουμε να στείλουμε 2 γραμμές.
Μboy το χαμόγελο το έχεις εξασφαλισμένο με οποιοδήποτε τρόπο ;)
Έτσι, για να σκάει ο DCDούλης
ReplyDeleteΝαι, μην κάνεις εσύ αποδοχή στην πρόσκληση που σου έστειλε από χτες ο Godot και θα μπεις στο bloghood μέσω επιφοίτησης.
ReplyDeleteΆντε, άνοιξε το mail σου να μπεις να σε ξανασβήσω.
kalimera 2 all :))
ReplyDeleteegw exw pei ti antiproswpevei gia mena to blog/ger/ging kok-de tha ta xanapw,na prosexate tin wra tou mathimatos.
sigoura omws einai to kalytero synodeftiko gia to 1o kafe tis meras
rspct 2 the couple
respect 2 the newcomers
:)))))))
galivdomada
"Αυτό που με ενοχλεί είναι να χρησιμοποιείται ως αντίγραφο της έξω κοινωνίας." ...ειπες.
ReplyDelete"Θλίβομαι όταν βλέπω έναν χώρο σαν το internet να μετατρέπεται σε μια μικροκοινωνία βασισμένη στα ίδια θεμέλια της κοινωνίας της γνωστής, που κατα τ'άλλα όλοι θέλουμε να αλλάξουμε." ...ειχα πει (πριν ενα χρονο).
Α, ρε 78!! (καλημερες)
Αυτό το διακριτικό φλερτ μεταξύ των boy στα σχόλια, αξίζει βραβείο (δεν κάνω πλάκα).
ReplyDeleteTomboy - είτε γνωριζόμαστε είτε όχι, για μερικούς είναι δύσκολο να μιλήσουνε για πολύ προσωπικά θέματα - ίσως το κάνουν με έμμεσο τρόπο.
Από την άλλη, δεν είναι δυνατόν να μην αποτελούμε, έστω και σ' ένα ελάχιστο βαθμό, καθρέφτη του τι γίνεται εκεί έξω.
Καλώς ή κακώς - κακώς, κατά τη γνώμη μου, αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση.
Καλημέρα (μετράτε τις μέρες ε;)
Καλημέρες και πάλι σε όλους.
ReplyDeleteΚαταραμένο 78! Dcd μη νομίζεις από εσένα τα κλέβω.
Λίτσα μετράμε μέρες δε λες τίποτα.
Καταλαβαίνω απόλυτα γιατί ο χώρος αυτός δεν μπορεί να είναι έστω σε ελάχιστο βαθμό όπως λες καθρέφτης του έξω. Είναι απόλυτα λογικό, άνθρωποι το έφτιαξαν άρα άνθρωποι θα το κάνουν σαν τα μούτρα τους. Συμφωνούμε στο ότι κακώς γίνεται αυτό. Λίγη γκρίνια κάνει καλό.
Εγώ έχω μια απορία..Έχετε 2 υπολογιστές σπίτι ή κάθεστε εναλλάξ στον έναν?:P
ReplyDeleteTom: Πάντως το τσακωμό σε κάτι τέτοια μέσα επικοινωνίας το ξεκινάνε άντρες..Τυχαίο? Επίσης 3 και μία..:P Ελπίζω να τα πούμε στη επόμενη φαγο-ποσία..
Αν και κάτι τέτοια δε τα πιστεύω, στα τελευταία γεγονόντα δεν έχεις άδικο στο ποιος ξεκινά.
ReplyDeleteΕνα pc εχουμε και καταλαβαίνεις τι γίνεται :)
Κάτι θα κάνουμε για το φαγοπότι.
stella δυστυχώς ούτε γαλλικά ούτε ισπανικά. Κάτι λίγα μόνο. Ευχαριστώ πάντως.
ReplyDeleteΑφού λίγη γκρίνια κάνει καλό, φαντάσου πόσο καλό κάνει ΠΟΛΛΗ γκρίνια. Δεν παθαίνεις ποτέ έλκος ΕΣΥ - παθαίνουν όλοι οι άλλοι που σε ακούνε - χι, χι, χι (copyright MariR1)
ReplyDeleteΜαζευτήκανε πάλι οι κυρίες και που καταλήξανε; Για όλα φταίνε οι άντρηδες. Ήρθε κι ο DCD να μιλήσει με παραπομπές σε παλιά τους ποστ -έδεσε η καραμελέ. Ποιές παραπομπές βρε μαύρε; Αφού τα ποστ σου έχουν χαθεί στο υπερδιάστημα.
ReplyDeleteΛίτσα ποιός γκρινιάζει πολύ; Ε; Που στόμα έχω και μιλιά δεν έχω; Που πάω σε νετ καφέ να σχολιάσω γιατί η Tomboy έχει κάνει κατάληψη στον υπολογιστή; Που τα σκουπίδια όλο εγώ τα βγάζω έξω;
Άντε, μην ανοίξω το στόμα μου!
Καημένε μου, τι τραβάς κι εσύ...
ReplyDeleteΔεν κάνετε ένα club καταπιεσμένων συζύγων; Με πρόεδρο τον δικό μου, εννοείται.
καταπιεσμενοι συζυγοι,χαλαρες γυναικες.Η καλυτερη ωρα για τον Zouri
ReplyDeleteH εβδομάδα άρχισε περίεργα.To post και το πρώτο comment μου έφτιαξαν λίγο τη διάθεση.Φιλιά!
ReplyDeleteThis comment has been removed by a blog administrator.
ReplyDeleteΜε όσα έγραψες...συμφωνώ...συμφωνώ...και συμφωνώ!
ReplyDelete