μετά απο 4 τζιν με τονικ
ψαχνοντας το enter στο pliktrologio
και το ελληνικά αγγλικά επίσης
το Saturday night πρέπει να έχει χορό (να'σαι καλά βρε Νίκο)
ποτό
πολύ ποτό
ok το κατάλαβα πρέπει να κάνω click και μετά enter για να πάει στην απο κάτω γραμμή
ωχ νομίζω ότι νυστάζω τώρα
γάμησέ τα, πληκτρολογώ ότι να'ναι
Sunday, September 12, 2010
Tuesday, June 08, 2010
Καφέ; Τσιγάρο;
-Θέλεις ένα καφεδάκι;
-Όχι, ευχαριστώ πολυ.
-Σίγουρα;
-Ναι, σίγουρα, ευχαριστώ, δεν πίνω καφέ.
-Τσιγάρο;
-Όχι ευχαριστώ, δεν καπνίζω.
-Δε πίνεις καφέ, δεν καπνίζεις, μα τι άνθρωπος είσαι εσύ!
Στη παλιά μου δουλειά ο διάλογος αυτός επαναλαμβάνονταν γύρω στις 4-5 φορές την ημέρα. Στο χώρο των πωλήσεων, ο καφές και το τσιγάρο είναι στανταράκι. Δεν υπάρχει πωλητής (στη κίνηση τουλάχιστον) που να μην πίνει καφέ ή να μην καπνίζει. Κάτι που σε κερνάει ο πελάτης, κάτι οι ώρες στο αυτοκίνητο στην κίνηση, κάπως πρέπει να περάσει η μέρα. Το τσιγάρο δεν κατάφερα ποτέ να το αρχίσω. Τα τσιγάρα της Μ. τα είχα πάντα στη τσάντα μου (για ξαφνική έφοδο μαμάς), τα Camel και τα PRINCE ήταν πάντα σε κάποιο τραπέζι και οι άνθρωποι που πάντα γούσταρα (φίλοι, ο πατέρας μου, οι φίλοι του πατέρα μου, οι κατά καιρούς γκόμενοι) όλοι κάπνιζαν μανιωδώς. Ειλικρινά προσπάθησα πολύ. Βασικά πάντα τα ρούχα μου μύριζαν τσιγάρο και ήμουν μόνιμη στα καπνιστήρια. Τίποτα, τζίφος. Έλα καλό μου, θα τα καταφέρεις, τόσοι καπνίζουν! Στην απόπειρα κατεβάσματος καπνού, πνιγόμουν στο κάψιμο και το βήχα. Γαμώτο δηλαδή! Πως να βγάλεις φωτογραφία με το τσιγάρο στο χέρι και τον καπνό να μπερδεύεται στα μάτια σου, αν δεν καπνίζεις; Δεν θα είναι αυθεντικό.
Με τον καφέ πάντως, είχα καλύτερα αποτελέσματα. Καλά μη φανταστείς τίποτα, φραπέδες σκέτους απανωτούς. Μισό γάλα, μισό καφέ και φουλ της ζάχαρης! Θα μου πεις είναι καφές αυτός; ε κάτι έχει από καφεϊνη. Ξεκίνησα δειλά δειλά στο μαγαζί του πατέρα μου. Η μαμά ήθελε παρέα στον καφέ και μου έκανε και εμένα. Έτσι έγινε για κάποιο διάστημα συνήθεια, το μεσημεράκι να πίνουμε καφέ. Και πάλι, τους καφέδες απ'έξω δεν μπορούσα να τους πιω. Μου πέφταν δυνατοί. Μετά έφυγα από την πόλη μου, ήρθα στο γκάντεμ σίτυ και έμπλεξα με άλλα. Για καφέ δεν υπήρχε χρόνος. Δε μου'λειπε βέβαια. Ούτε καν στο διάστημα που έκανα την πωλήτρια τραπεζικών προϊόντων στην αγορά αυτοκινήτων και έτρεχα στους δρόμους όλη μέρα (ψέμματα, λίγο έτρεχα). Τη δουλειά την έκανα με μισή καρδιά, ποτέ δε γούσταρα τις τράπεζες (βλ παλαιότερα post) και την έκανα ευτυχώς για καλύτερα.
Στη νέα δουλειά (που πάει να πει 3 χρόνια κοντά, κοίτα να δεις) αρχικά επανήλθα στα κανονικά μου. Έναν καφέ την εβδομάδα. Και άμα. Τους τελευταίους μήνες βέβαια έχω πήξει στα γραφιστικά και στα λογικά διαγράμματα. Πήξιμο μιλάμε κανονικότατο. Καλό πήξιμο μεν αλλά το μυαλό χυλός. Λένε ότι ο καφές σε τσιτώνει. Μήπως να έπινα έναν το πρωί μπας και ανήξει το μάτι; Και να σου η καλή μου που αν δεν έχω καφέ δίπλα στο πληκτρολόγιο δεν μπορώ να συντονιστώ!Και το χειρότερο; Αν αδειάσει η κούπα, δε γεμίζει μόνη της ρε γαμώτο!
Εθισμός γραφείου, 1/2.
Ποσοστό επιτυχίας 50%
Τι σου είναι ο άνθρωπος άμα βάζει στόχους ε!
-Όχι, ευχαριστώ πολυ.
-Σίγουρα;
-Ναι, σίγουρα, ευχαριστώ, δεν πίνω καφέ.
-Τσιγάρο;
-Όχι ευχαριστώ, δεν καπνίζω.
-Δε πίνεις καφέ, δεν καπνίζεις, μα τι άνθρωπος είσαι εσύ!
Στη παλιά μου δουλειά ο διάλογος αυτός επαναλαμβάνονταν γύρω στις 4-5 φορές την ημέρα. Στο χώρο των πωλήσεων, ο καφές και το τσιγάρο είναι στανταράκι. Δεν υπάρχει πωλητής (στη κίνηση τουλάχιστον) που να μην πίνει καφέ ή να μην καπνίζει. Κάτι που σε κερνάει ο πελάτης, κάτι οι ώρες στο αυτοκίνητο στην κίνηση, κάπως πρέπει να περάσει η μέρα. Το τσιγάρο δεν κατάφερα ποτέ να το αρχίσω. Τα τσιγάρα της Μ. τα είχα πάντα στη τσάντα μου (για ξαφνική έφοδο μαμάς), τα Camel και τα PRINCE ήταν πάντα σε κάποιο τραπέζι και οι άνθρωποι που πάντα γούσταρα (φίλοι, ο πατέρας μου, οι φίλοι του πατέρα μου, οι κατά καιρούς γκόμενοι) όλοι κάπνιζαν μανιωδώς. Ειλικρινά προσπάθησα πολύ. Βασικά πάντα τα ρούχα μου μύριζαν τσιγάρο και ήμουν μόνιμη στα καπνιστήρια. Τίποτα, τζίφος. Έλα καλό μου, θα τα καταφέρεις, τόσοι καπνίζουν! Στην απόπειρα κατεβάσματος καπνού, πνιγόμουν στο κάψιμο και το βήχα. Γαμώτο δηλαδή! Πως να βγάλεις φωτογραφία με το τσιγάρο στο χέρι και τον καπνό να μπερδεύεται στα μάτια σου, αν δεν καπνίζεις; Δεν θα είναι αυθεντικό.
Με τον καφέ πάντως, είχα καλύτερα αποτελέσματα. Καλά μη φανταστείς τίποτα, φραπέδες σκέτους απανωτούς. Μισό γάλα, μισό καφέ και φουλ της ζάχαρης! Θα μου πεις είναι καφές αυτός; ε κάτι έχει από καφεϊνη. Ξεκίνησα δειλά δειλά στο μαγαζί του πατέρα μου. Η μαμά ήθελε παρέα στον καφέ και μου έκανε και εμένα. Έτσι έγινε για κάποιο διάστημα συνήθεια, το μεσημεράκι να πίνουμε καφέ. Και πάλι, τους καφέδες απ'έξω δεν μπορούσα να τους πιω. Μου πέφταν δυνατοί. Μετά έφυγα από την πόλη μου, ήρθα στο γκάντεμ σίτυ και έμπλεξα με άλλα. Για καφέ δεν υπήρχε χρόνος. Δε μου'λειπε βέβαια. Ούτε καν στο διάστημα που έκανα την πωλήτρια τραπεζικών προϊόντων στην αγορά αυτοκινήτων και έτρεχα στους δρόμους όλη μέρα (ψέμματα, λίγο έτρεχα). Τη δουλειά την έκανα με μισή καρδιά, ποτέ δε γούσταρα τις τράπεζες (βλ παλαιότερα post) και την έκανα ευτυχώς για καλύτερα.
Στη νέα δουλειά (που πάει να πει 3 χρόνια κοντά, κοίτα να δεις) αρχικά επανήλθα στα κανονικά μου. Έναν καφέ την εβδομάδα. Και άμα. Τους τελευταίους μήνες βέβαια έχω πήξει στα γραφιστικά και στα λογικά διαγράμματα. Πήξιμο μιλάμε κανονικότατο. Καλό πήξιμο μεν αλλά το μυαλό χυλός. Λένε ότι ο καφές σε τσιτώνει. Μήπως να έπινα έναν το πρωί μπας και ανήξει το μάτι; Και να σου η καλή μου που αν δεν έχω καφέ δίπλα στο πληκτρολόγιο δεν μπορώ να συντονιστώ!Και το χειρότερο; Αν αδειάσει η κούπα, δε γεμίζει μόνη της ρε γαμώτο!
Εθισμός γραφείου, 1/2.
Ποσοστό επιτυχίας 50%
Τι σου είναι ο άνθρωπος άμα βάζει στόχους ε!
Subscribe to:
Posts (Atom)