27 άτομα - ένα βιβλίο

Είκοσι εφτά άτομα μπόρεσαν μέσα σε ένα μήνα να εκδώσουν βιβλίο. Δηλαδή πριν από ένα μήνα υπήρχε μόνο η ιδέα και σε ελάχιστο χρόνο μαζεύτηκαν κείμενα, σχεδιάστηκε εξώφυλλο, βρέθηκε τυπογραφείο και πήραμε χαρτί στα χέρια μας. Φίλοι συγγραφείς λένε ότι αυτό είναι εκπληκτικό.

Είκοσι εφτά άτομα συμφώνησαν με την μία για το που θα διατεθεί το συνολικό κέρδος από την πώληση του βιβλίου.

Στο εγχείρημα πήραν μέρος άτομα που δεν έχουν τη λόξα να δουν τα blog τους τυπωμένα αλλά άνθρωποι που δούλεψαν χωρίς κανένα κέρδος. Δεν θεωρούμε ότι τα κείμενα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο είναι μια λογοτεχνική επανάσταση για την οποία απαιτούμε να πληρωθούμε έστω και με μέρος των εσόδων. Στόχος είναι όλα τα έσοδα από την πώληση του βιβλίου να δοθούν στην «Καμπάνια – ένα σχολείο για την Τσιάπας» χωρίς ούτε ένα ευρώ να πάει στη τσέπη μας. Αρκούμαστε στο να κρατήσουμε μερικά αντίτυπα μόνο ως αναμνηστικό της προσπάθειάς μας.

Το βιβλίο πωλείται σε πολύ χαμηλή τιμή, τιμή που δεν καθορίστηκε από εμάς αλλά από την «Καμπάνια». Θεωρήσαμε ότι είναι καλύτερο να αποφασίσουν εκείνοι πόσο θα μπορούσε να πουληθεί ένα τέτοιο βιβλίο, άλλωστε εμείς δεν συμμετέχουμε στο όποιο κέρδος μπορεί να αποφέρει. Για την ακρίβεια έχουμε καλύψει από την τσέπη μας ότι έξοδα προέκυψαν.

Η έκδοση του βιβλίου για μένα σημαίνει ότι οι άνθρωποι πίσω από τα blogs μπορούν να βγουν από την οθόνη και να δημιουργήσουν κάτι πραγματικό και όχι μόνο ηλεκτρονικό.

Οι διαφωνίες μας ήταν καταστρεπτικά πολλές αλλά κανένας μας δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή να τινάξει στον αέρα την προσπάθεια βάζοντας τον εγωισμό του πάνω από τους άλλους.

Ακόμα και αν δεν θέλει κάποιος να το αγοράσει, μπορεί να το βρει ελεύθερο σε διάφορα μέρη της πόλης, με θερμή παράκληση να το επιστρέψει ή αν θέλει να το κρατήσει, ας το αγοράσει. Το ελάχιστό κόστος του δεν πάει σε bloggers αλλά σε προσπάθεια συνανθρώπων που κατάργησαν τις αποστάσεις και βρήκαν το θάρρος να φτιάξουν σχολείο και νοσηλευτική μονάδα σε εμπόλεμη ζώνη.

Παρουσίαση για το βιβλίο «Καπέλα στα φώτα», σκεφτόμουν μέρες πώς να κάνω. Ήθελα να γράψω όλα αυτά που με κάνουν χαρούμενη που συμμετείχα και πρόσφερα όσο μπορούσα. Αλλά επειδή μπερδεύομαι στην λογοτεχνική έκφραση και μου είναι πιο εύκολο να γράφω λίστες μπόρεσα να το αποδώσω με τον παραπάνω τρόπο.

Για όλους αυτούς του λόγους γουστάρω που βγάλαμε βιβλίο.

Κριτικές για το βιβλίο, αναλυτική παρουσίαση και μέρη που μπορεί κανείς να το βρει, μπορείτε να βρείτε εδώ.

Σε λένε Madison

Και για να συνεχίσουμε το project που είχε μείνει εδώ

Έχουμε και λέμε. Ένας Τρύφωνας που λίγο θέλει να γίνει είκοσι εκατομμυριούχος, μια Σύλβια με βιασμό πίσω στη πατρίδα, ένας Καζακστανός Μάλαγκ στο Arkham, και μια γραμματέας θεά. Όλοι παρόντες; Ρε παιδιά μας λείπει μία. Η κοκκινομάλλα… Η sex στις τουαλέτες… Η σου γαμώ το γκόμενο; Αυτή. Ε αυτή λοιπόν τη σχόλασε το καμάρι μας. Θα πεταχτώ μια στιγμή να πάρω τα λεφτά honey και μόλις γυρίσω θα σε κάνω βασίλισσα. Το ταξίδι του Τρύφωνα όμως στο αποκρυφιστικό Arkham κράτησε πολύ περισσότερο. Η κοκκινομάλλα βαρέθηκε να περιμένει και το sex του τύπου δεν άξιζε τα λεφτά. Φήμες λένε ότι έγινε ξανθιά και έκανε καριέρα σε κάποιο reality με το όνομα Sylvia. Τόσα εκατομμύρια ήταν αυτά , ήθελε να έχει κάτι να θυμάται.

Πίσω όμως στις τουαλέτες του νάνου μεγιστάνα, όταν ο Τρυφωνάκης, για τους φίλους Άκης, με το μάγουλο κολλημένο σαν βιοχλαπάτσα στο ιταλικό πλακάκι άκουγε τη Madison (όπως τα βερνίκια) Pitsilos ή αλλιώς γραμματέα παύλα θεά να λέει «Δεν πρόκειται να δώσεις το ιερό αυτό μέρος της Αμερικής στο κωλοκουμουνιστή. Αν κάνεις καμιά βλακεία και το πουλήσεις την γάμησαν !!!» αμφιλεγόμενα αισθήματα ξύπνησαν μέσα του. Είχε πλέον φάτσα κάρτα τη θεά (αφού είχε αποφασίσει να τον χωρίσει από το συμπαθέστατο πλακάκι) και από τη μια η χαρά να ακούς ελληνικά τόσα χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, από την άλλη ένα αίσθημα οργής για αυτές οι μπηχτές για περί κομμουνισμού λόγω παρελθόντος ήρθε και μπερδεύτηκε. Αν υπολογίσεις στα παραπάνω και το κατούρημα που τον ταλαιπωρούσε κάτι ώρες τώρα, δεν άκουσε παρά μόνο τα τελευταία της λόγια. «Θα μας πάρει και θα μας σηκώσει όλους αν το πουλήσεις, κατάλαβες μαλάκα;» Ο Τρύφωνας ήρθε σε σύντομο τετ α τετ την ελληνική βλακεία που τον δέρνει και είπε εεε? Η Madison τον κοίταξε σταθερά στα μάτια. Ήταν θεά, μιλούσε ελληνικά, έπαιζε γερό ξύλο. Με 700 ευρώ το μήνα που έπαιρνε δεν είχε άλλες εναλλακτικές να τον κάνει να καταλάβει. Με ένα γερό uppercut τον έστειλε να βρει και πάλι το αγαπημένο του ιταλικό πλακάκι και το τελευταίο πράγμα που ένιωσε ο φίλος μας ήταν εκείνη η γλυκιά ανακούφιση ξαλαφρώματος της κύστης.

Γαμώ το κωλοχώρι τους μέσα, έβριζε η Madison καθώς έσερνε τον αναίσθητο Τρύφωνα στους διαδρόμους. Και ας σταθούμε λίγο εδώ για να δούμε το προφίλ της νεαρής γραμματέως. Γενημμένη τον Απρίλιο του 1983 (τη χρόνια των παιδιών με ειδικές ικανότητες, ο Χαρδαβέλας τα λέει αυτά όχι εγώ) από τον Dick Pitsilos και την Emma Soupline ήδη από τα τρία της μιλούσε ελληνικά, αγγλικά και καζακστανέζικα με αξεπέραστη απαλότητα ενώ οι ικανότητες της στο aikido, ninjutsu και Sōjutsu της εξασφάλιζαν απόλυτη σταθερότητα και προστασία. Στα 16 της είχε κερδίσει τον τίτλο Μiss Young Massachusetts, Miss Hawaiian Tropic, Miss Bikini Model και φυσικά Miss Understood στα 17 της. Το τελευταίο το κέρδισε με το σπαθί της αφού ποτέ δεν κατάφερνε να περάσει στον συνομιλητή της ούτε το 50% των όσων του έλεγε (έρμε Τρύφωνα). Το κρυφό της ταλέντο όμως ήταν άλλο. Ήδη από τα 12 της ήταν μέλος στην μυστική οργάνωση αναβίωσης του έργου του Lovecraft. Μέχρι στιγμής είχαν φτάσει τα 400 μέλη και οι ειδικοί τους επιστήμονες είχαν έτοιμο στα σκαριά τον πρώτο αρχαίο. Και φυσικά δεν θα μπορούσε να ζήσει πουθενά αλλού εκτός από το Arkham. Που να κυκλοφορήσει όμως με μεξικανούς πιστολέρο, ρωσίδες πουτάνες και καζακστανούς μαφιόζους; Θα τον έτρωγαν λάχανο. Άλλο ένας μαλακάκος έλληνας (έχει έστω αρχαίες ρίζες) άλλο το ανατολικό συνδικάτο του εγκλήματος. Δε μπορούσε να το αφήσει έτσι. Τώρα που φτάσανε στο τέλος.

Στο μεταξύ μια ανησυχία πλανιόνταν στο βασίλειο του Arkham και μια Σύλβια με όλο το ελληνικό λόμπυ μεγαλοδικηγόρων ζητούσαν άδεια προσγείωσης.

Την συνέχεια θα την δώσει το φουρφούρι.

Ακόμα ένα test.

Ακόμα ένα παιχνίδι του νόου ας μπέτα. Φταίει ο Μοτοσκατός.

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Μαζί του. Αλλά καλό είναι να έχει και ήλιο και να είναι καλοκαίρι.
2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
To τσάι ή το γάλα που μου έχει ετοιμάσει και με περιμένει στο τραπέζι της κουζίνας.
3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Με την τελευταία σουρεαλιστική ιστορία της μικρής που πέταξε ένα ψάρι σε ένα δελφίνι που το πήρε ένα ελάφι και ήρθε ένας σκαντζόχοιρος, μια υπερπαραγωγή τέλος πάντων.
4 .Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Προσαρμοστικότητα. Ίσως.
5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Μεγεθύνω τα άγχη μου. Νομίζω.. Είναι και άλλα...
6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Συνήθως σε κανένα.
7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Fuck! Δεν ήμουν ποτέ καλή στην ιστορία ούτε στις προσωπικότητες.
8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Θαυμάζω πολλούς ανθρώπους αλλά πρόσφατα δε με εμπνέουν και πολλά.
9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Αθήνα-Αβάνα χωρίς επιστροφή.
10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Γι’αυτό υπάρχουν τα profile μη τα γράφω πάλι, Έλεος.
11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Να μη φοβάται τη γυναικεία πλευρά του.
12. ... και σε μια γυναίκα;
Το αντίστροφο.
13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
J.S. Bach, Beethoven, Jeff Buckley, Nick Cave
14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Lost Highway
15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Στα 16 μου «Ο λύκος της Στέπας»
16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Το Crying Game
17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
O Hopper για ένα πίνακά του, η Kahlo για αρκετούς, σχεδόν όλοι των πλανόδιων πωλητών της Αβάνας.
18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Μωβ και γαλάζιο του οινοπνεύματος. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω.
19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Ειλικρινά θεωρώ τον εαυτό μου μια μεγάλη αποτυχία.
20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Ρούμι, σκέτο.
21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για όλα αυτά που δεν έχω τελειώσει λόγω αναβλητικότητας.
22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Τις ψεύτρες γκόμενες.
23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Δεν έχω ασχολίες. Προϋποθέτουν σταθερό πρόγραμμα και αφοσίωση, πράγματα που δεν έχω.
24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ότι θα πεθάνει μια μέρα ξαφνικά από ένα ηλίθιο πράγμα.
25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Όταν πρέπει πραγματικά να μη πάω στη δουλειά.
26. Ποιο είναι το μότο σας;
Έλα, ξύπνα πια!
27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Νέα, ξαφνικά και χωρίς πόνο, μαζί του.
28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Πως το έκανες αυτό ρε συ!
29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Αγχώνομαι γαμώτο, αγχώνομαι.

Razz, Numb, Σκιές, Atg, Μικρή Ολλανδέζα εεε? Τι λέτε?

My short story.

Προχθές είπα να γράψω την ιστορία με τις πέντε λέξεις που μου έδωσε η Bonnie. Στην δεύτερη πρόταση χτύπησε το τηλέφωνο. Η μαμά χτύπησε το χέρι της, στο νοσοκομείο έχει 450 άτομα αναμονή, ακόμα δεν ξέρουν πόσο σοβαρά είναι. Με κάλεσε η αδελφή μου, ο πατέρας μου ντρεπόταν γιατί έφταιγε αυτός που χτύπησε η μαμά. Τον πήρα πίσω να τον ηρεμήσω, να του πω πως αυτά συμβαίνουν και να μη νιώθει άσχημα. Ήταν μαύρα χάλια, δεν αντέχει τα νοσοκομεία, ούτε τις ουρές, πόσο μάλλον τον συνδυασμό τους. Με κάλεσε μετά από μιάμισυ ώρα, δεν ήταν σοβαρό, μόνο μια γερή θλάση.
Ανακουφίστηκα μόνο για λίγο αφού στο καπάκι με έπιασε ο φόβος του "είμαι μακρυά". Και πάλι μου ήρθαν όλα μαζεμένα, τι και αν και πως. Αν συμβεί κάτι χειρότερο? Τι θα γίνει αν με χρειάζονται? Φόβοι που σκάνε σαν φούσκες νερού που βράζει και σε πιτσιλάνε καίγοντας σου τα χέρια.
Η διάθεση για ιστορίες χάθηκε, όπως και έχει χαθεί το τελευταίο διάστημα κάθε όρεξη να γράψω. Τελικά φοβάμαι αρκετά να βλέπω τις σκέψεις μου τυπωμένες. Μοιάζει να μεγενθύνεται κάθε συναίσθημα και λίγες είναι οι φορές που γράφω όταν νιώθω καλά. Νομίζω πως αυτή η παρατεταμένη καλοκαιρία με έχει κουράσει. Ήμουν μαθημένη σε μέρες που η βροχή δεν έλεγε να σταματήσει και ο ήλιος, όταν έβγαινε είχε μια κάποια σημασία. Τώρα τίποτα. Ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Ή μάλλον κρυώνω αλλά με τέτοιο ήλιο μοιάζει ψεύτικο.
Τελικά βρήκα μια ιστορία με τις πέντε λέξεις. Είναι η εξής:

Το χειρότερο μάθημά του ήταν η γλώσσα. Θυμάται ακόμα εκείνες τις ηλίθιες ασκήσεις που τους έβαζε η δασκάλα μια χοντρή με μουστάκι, θεούσα που την έλεγαν Κερασία και την φώναζαν Σούλα.

Συμπληρώστε τα κενά με τις σωστές λέξεις
Τα σχολεία τελούν υπό .................
Σήκωσε το κουβά γεμάτο νερό από το .....................
Ο φαντάρος είναι υποχρεωμένος να φυλαει ...................
Τα ......................... είναι ωφέλιμα για τον οργανισμό μας
Βούτηξε την μπότα του σε ένα .........................

Οι λέξεις που πρέπει να χρησιμοποιηθούν είναι: πηγάδι, νερόλακκος, σκοπιά, ζυμαρικά, κατάληψη.

Μα καλά για ηλίθιους τους περνούσε? Έγραψα "Το μυαλό μου είναι πηγάδι εμπνεύσεων που με τις ηλίθιες ασκήσεις σας θα καταλήξει νερόλακκος. Θα προτείνω κατάληψη. Και αν δεν πετύχει, δε πειράζει. Καλύτερα να φυλάω σκοπιά γερμανικό νούμερο και να τρώω ληγμένα ζυμαρικά για όλη μου τη ζωή παρά σπαταλήσω τη μύτη του μολυβιού μου σε αυτά τα κωλόχαρτα".

Δε θέλω να προτείνω κανένα άλλο για αυτό το παιχνίδι, sorry Βonnie, δεν είμαι στα καλύτερά μου τελευταία.

Take 5

Αφού με έχωσε η Μανταλένα, ορίστε και εγώ

1. Δεν έχω κρατήσει κανένα από τα παιχνίδια που είχα όταν ήμουν μικρή. Τα κατέστρεψα όλα. Προτιμούσα ότι είχε να κάνει με κατασκευές ή είχε μηχανισμό. Αγαπημένη παιδική ασχολία να ανοίγω τις κούκλες που μιλάν για να δω πως δουλεύουν. Αργότερα έκλεβα τα μηχανήματα και τα εργαλεία του πατέρα μου και κλεινομουν στο δωμάτιο βιδώνοντας – ξεβιδώνοντας. Ο πατέρας μου με φωνάζει ακόμα κάποιες φορές «Δαίμων».
2. Μέχρι τα 17 μου μοιραζόμουν το ίδιο δωμάτιο με την αδελφή μου και το παππού μου. Κάθε πρωί μας ξύπναγε φέρνοντάς μας πρωινό στο κρεβάτι. Το βράδυ που πέθανε έβλεπα το χειρότερο όνειρο της ζωής μου. Ημουν 500χλμ μακριά και έμαθα τον θάνατό του την άλλη μέρα το πρωί. Τον βλέπω ακόμα στον ύπνο μου.
3. Τρομάζω στην σκέψη των εξετάσεων. Αρκεί να μου πεις ότι πρέπει να δώσω εξετάσεις για κάτι, και αυτόματα παθαίνω κολικούς στομάχου. Δεν έχω υπομονή και δεν μπορώ να λέω τα ίδια και τα ίδια συνέχεια. Τρέφω μεγάλη απέχθεια και επιφύλαξη προς κάθε είδους «δάσκαλο». Δεν μπορώ να μαλώνω.
4. Έκανα πολιτικό γάμο. Παντρεύτηκα φορώντας κιμονό και με πάντρεψε γυναίκα. Το πρώτο τραγούδι που ακούστηκε στη μάζωξη after ήταν το «...σβηνεί το καντήλι μου..». Όχι επίτηδες. Είμαι ερωτευμένη με τον ίδιο άνθρωπο από τα τελευταία έξι χρόνια και θέλω να ξυπνάω μόνο δίπλα του.
5. Στη σχολή μου ήμουν η μόνη κοπέλα. Δεν έκανα σεξ με κανέναν από τους υπόλοιπους 25 συμμαθητές μου. Με γούσταραν φανερά τρεις. Εκτίμησα την αντρική φιλία όσο τίποτα. Η γνώμη που σχηματίζω για τις περισσότερες γυναίκες είναι η χείριστη. Η γνώμη που σχηματίζουν συνήθως οι άλλοι για μένα είναι αυτή που θέλω και απέχει από την πραγματικότητα έτη φωτός.

Και μετά δικό σας boys and girls
Divine Mitsakos, Motorcycle Boy, Razzmatazz, Mario, Xρίστος

Κυριακάτικες σκέψεις περί blogging

Σπανίως γράφω για το blogging. Όταν το σκέφτομαι, οδηγούμαι σε δαιδαλώδεις διαδρόμους και τελικά δεν ξέρω τι να πρωτογράψω.

Ξεκίνησα, όπως πολλοί άλλοι, σαν απλή αναγνώστρια, αφήνοντας comment χωρίς id. Ήμουν πολύ τυχερή που το πρώτο blog που διάβασα ήταν του Averel. Κάνοντας συχνά πυκνά αναζητήσεις με το όνομα του αγαπημένου μου έλληνα συγγραφέα έπεσα σε κάτι comment σχετικά, και σιγά σιγά κόλλησα με το blog του. Tότε ο motorcycle boy άνοιξε blog σε άλλη πλατφόρμα (πιο family type) με αποτέλεσμα σύντομα να γνωρίσω πολλούς άλλους blogger. Απέδειξα ακόμα μια φορά στον εαυτό μου ότι δεν είμαι πραγματική internet freak αφού με ενδιαφέρει περισσότερο το άτομο πίσω από το blog. Κατά ένα μεγάλο ποσοστό η άποψη μου για το blog ήταν και η ίδια που σχημάτισα και για τον ιδιοκτήτη. Ελάχιστα ήταν τα άτομα που καταφέρνουν να βγάζουν τις πτυχές του χαρακτήρα τους με ένα τελείως διαφορετικό τρόπο, μέσω του blog. Η μεγαλύτερη μου ευχαρίστηση πάντως τόσο καιρό ήταν η ανακάλυψη διαμαντιών. To monitor, και κάθε είδους monitor, το σιχαίνομαι. Δεν αλλάζω σε καμία περίπτωση την αλίευση από comment σε comment blog που έχω κολλήσει, με οποιαδήποτε λίστα δημοφιλών ιστιολόγων. Άλλωστε τα γούστα μας δεν συμπίπτουν αφού κανένα από τα, κατα τη γνώμη μου, αξιόλογα blog δεν ανήκει σε τέτοιες λίστες. Τελικά αυτή η συνήθεια που να σερφάρω από comment σε post και από post σε blog αποδείχτηκε εκπληκτική, αποκαλύπτοντάς μου ανθρώπους beyond imagination.


Τελευταία το hobby μου αυτό έχει χάσει το ενδιαφέρον του. Ίσως έχασα εγώ το κουράγιο να ψάχνω. Με χαλάει να μπαίνω σε blog με πραγματικό ενδιαφέρον και να βλέπω comment που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα, αλλά γίνονται μόνο για "κοινωνικούς" λόγους π.χ. την ίδια μέρα που βλέπω σχόλιο σε φίλο μου από blogger που δεν γνωρίζω, μπαίνω στο blog του και σχολιάζω κάτι ξεκάρφωτο για να με κάνω γνωστή. Οι συγγραφείς τέτοιων σχολίων κάποιες φορές είναι τόσο θρασείς που ούτε καν ασχολούνται με το θέμα του post αλλά μόνο παραπονούνται πως ο ιδιοκτήτης ποτέ δεν τους τίμησε με την επισκεψή του στο δικό τους blog (να ορίστε εγώ ήρθα στο blog σου, ενώ εσύ τίποτα. Ούτε σχόλιο).
Anyway, my point is πως το blog μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και πιο βαρετό. Από τη μια, με το κλείσιμο του monitor εμφανίστηκαν σαν τα μανιτάρια ένα σωρό aggregators, ή όπως αλλιώς στο διάολο τα λένε, με σκοπό την ενημέρωση μας για τα πιο δημοφιλή, πιο επιδραστικά, πιο wow blog*. Από την άλλη απίστευτες κατινιές που νόμιζα ότι υπήρχαν μόνο στα chat to 1999, όταν ένα ban έκανε τους chatters να διαδίδουν φήμες περί κλειστών κύκλων που οργανώνουν όργια (άλλη δουλειά δεν είχαμε). Ατέλειωτες συζητήσεις γιατί ο τάδε blogger δεν πήρε μέρος στην τάδε αντιπαράθεση. Όσο πάει γίνεται και χειρότερο.
Αυτό που θέλω να πω είναι don't count me in. Θα συνεχίσω να σερφάρω στα blog του 0-1 σχολίων και σε μετρημένα στα δάχτυλα των παραπάνω. Και άμα θέλετε να πιστεύετε πως πίσω από όλα αυτά βρίσκονται συνομωσίες, μίση και πάθη, δείτε καλύτερα το the "bold and the beautiful" σε επανάληψη.

* θα μου πείτε πως υπάρχουν λίστες που δεν "βαθμολογούν". Δε με ενδιαφέρει κανένας νέος ιστολόγος, που με το που ανοίγει blog κοιτά να το κάνει γνωστό βάζοντάς το σε λίστες, εκτός αν το θέμα του blog του δεν είναι προσωπικό αλλά πολιτικό.

Αυτό το blog είναι σαν εξοχική κατοικία

Αυτό το blog είναι σαν εξοχική κατοικία. Όχι από αυτές που αναγκάζουν τον ιδιοκτήτη να πηγαίνει εκεί συνέχεια και τα παιδιά του να γκρινιάζουν που θέλουν έστω ένα Σάββατο να μείνουν στην πόλη. Όχι. Είναι από αυτά που επισκέπτεσαι λίγο το καλοκαίρι, λίγο το χειμώνα, κάποιες φορές δεν είναι καν δικά σου, ανήκουν σε ένα φίλο ή μια ξαδέλφη και εσύ πας ,τα καθαρίζεις, τα αερίζεις, πίνεις καφέ στη βεράντα, ανάβεις το τζάκι τους το χειμώνα αλλά στο μπάνιο έχει πάντα μια αράχνη και οι ντουλάπες πάντα μυρίζουν κλεισούρα. Εσύ όμως το αγαπάς και το προσέχεις και όταν κοιμάσαι εκεί βλέπεις τα πιο όμορφα όνειρα.

Κάπως έτσι είναι αυτό το blog. Δεν το ανανεώνω συχνά αλλά πάντα φροντίζω να είναι καθαρό. Και αν ψάξω λίγο παραπάνω βρίσκω πράγματα που πότε φοβάμαι και πότε με κάνουν με μελαχγολώ. Αλλά κάθομαι λίγο, ίσα να θυμηθώ.

Τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι το πατρικό της μάνας μου δίπλα στο δάσος. Το κάτω μέρος, 2 μεγάλα δωμάτια είχε γίνει σαν αποθήκη. Ζητούσαμε το κλειδί με τη πράσινη μπίλια από τη γιαγιά και περνούσαμε ώρες εκεί. Το έγχρωμο άλλαζε σε ασπρόμαυρο με το γύρισμα του κλειδιού. Παλιές κούκλες μέσα στη σκόνη, πεταμένα πατσαβούρια, μια χαλασμένη τηλεόραση, η τεράστια δρύινη ντουλάπα, τα ξύλικα σεντούκια. Όλα γκρι. Οχι, δεν βρίσκαμε παλιά φορέματα, μόνο γράμματα από άγνωστους αποστολείς σε άγνωστους παραλήπτες. Δε θυμάμαι πια την εξήγηση. Θυμάμαι όμως το δέρμα φιδιού που είχε το σεντούκι και τη γιαγιά που άφηνε πάντα πιατάκια με φαγώσιμα για τα φίδια. Τρελόγρια! Εμείς στο πρώτο σκουλήκι που έκανε την εμφάνιση του εξαφανιζόμασταν.

Το σπίτι πια δεν υπάρχει. Και ο άσπρος μισότυφλός γάτος της γιαγιάς που τον φώναζε παρά τις παρακλήσεις όλων Haydi, πέθανε εδώ και χρόνια μαζί με την γιαγια. Η τεράστια συκιά που το κάλυπτε, ξηλώθηκε. Και εγώ μεγάλωσα. Δεν έχω παλιό πατρικό να χαντακώνω τα παλιοπράγματα, μόνο ένα παλιοκέφαλο που δε λέει να ξεχάσει.

(Για τη Ντίνα που βαρέθηκε να να βλέπει το ίδιο post συνέχεια)

Σίγουρη συνταγή για κατάθλιψη

Κάθεσαι στο γραφείο αφού ο ήλιος έχει δύσει.
Έχεις αφιερώσει too much time διαβάζοντας διαμάχες μεταξύ blogger.
Έχεις φάει ομελέτα και σου έχει πέσει βαριά. Μη βιαστείς να πεις ότι αυτό λέγεται βαρυστομαχιά. Σε συνδυασμό με τα παραπάνω είναι σίγουρη κατάθλιψη.
Τα ρούχα σου είναι στενά. Αυτό δε σημαίνει να κόψεις τις ομελέτες, ούτε ότι πάχυνες. Αλλά είναι αρκετό για να σε κάνουν να νιώσεις τύψεις και για τις ομελέτες και για τα κιλά σου.
Λάμπες φθορίου. Ταχυχρονομεταφορά στην κουζίνα της θείας σου σε ηλικία 11 ετών (δικιάς σου, όχι της θείας σου). Εμπριμέ τραπεζομάντηλο, ψίχουλα από κουλουράκια, τίποτα να διαβάσεις (εκτός του TV Zapping) τίποτα να δεις (εκτός Ξανθόπουλου). Σκοτώστε με τώρα. Και όλα αυτά με μια λάμπα ε? Άτιμη τεχνολογία.
Ο γκόμενός σου αργεί να έρθει να σε πάρει. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να κάτσεις στο γραφείο χωρίς όμως να έχεις δουλειά να κάνεις. Και να σε χτυπάει η λάμπα φθορίου, να διαβάσεις ακόμα περισσότερα blog, o ήλιος να έχει δύσει και να αισθάνεται και ένα κενό στο στομάχι.
Μαλλιά που δε στρώνουν. Ναι το ξέρω, τα χαλιά στρώνουν, όχι τα μαλλιά, anyway καταλαβαίνεις τι θέλω να πω.
Μίρλας ταξιτζής. Άντε καλά, αυτό μπορεί να μη σου φέρει κατάθλιψη αλλά πολλά νεύρα. Αλλά το γεγονός ότι έμεινες παραπάνω στο γραφείο χωρίς λόγο, τελικά ο γκόμενός σου δεν ήρθε, έφαγες παραπάνω, έβγαλες τα μάτια σου πια στα blog, σε στράβωσε η φθορίου και θες να πας και τουαλέτα είναι αρκετό.
Ο ταξιτζής ανοίγει ράδιο και έχει εκείνο το τραγούδι που σου θυμίζει έναν άλλο γκόμενο και όχι αυτόν που δεν ήρθε να σε πάρει με αποτέλεσμα να μη τα γράφω τώρα όλα πάλι από την αρχή.
Φτάνεις σπίτι, κάνει κρύο, η κοιλιά σου έχει γίνει τούμπανο από την ομελέτα που πια δεν είναι ομελέτα, ο ταξιτζής σε έχει κλέψει, στα αυτιά σου έχεις ακόμα εκείνο το τραγούδι, ξαπλώνεις στο καναπέ κουλουριασμένη στη κουβέρτα και φτάνει η ώρα αργάμισυ και δεν θέλεις να κάνεις τίποτα. Πας και ρίχνεις μια κατιά στα blog για κάτι comment που άφησες, κολλάς και στο τέλος βάζεις τα κλάμματα.

Πατώντας το pause.

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες ανοίγω το word και βλέπω για δέκα λεπτά μια λευκή σελίδα. Προσπαθώ να γράψω κάτι, γράφω μια παράγραφο, αλλάζω γνώμη, τη σβήνω. Θέλω να γράψω για πράγματα που έγιναν, για πράγματα που σκέφτηκα, για αυτά που ελπίζω αλλά δεν. Δεν έχω όρεξη. Νομίζω ότι δεν υπάρχει λόγος.

Μου αρέσει να λέω ιστορίες. Σε παρέες παλιές ή νέες. Δεν υπάρχει λόγος να μείνουν γραμμένες στο διαδίκτυο. Η thel σχολίασε στο “Λευκό Θόρυβο” με κάτι που της είπε κάποιος γνωστός της.

«Ένας φίλος που γράφει καταπληκτικά -κατά τη γνώμη μου- όταν επιχείρησα να τον πείσω να φτιάξει blog, μολονότι διχασμένος στο αν τελικά θα το κάνει, μου απάντησε:"Blog φτιάχνουν πολλοί που πάσχουν από το σύνδρομο της Άννας Φρανκ κι ως γνωστόν εγώ είμαι με τους Παλαιστινίους". Φοβάμαι ότι το blog -αναφέρομαι στους διαθέτοντες ιδιαίτερη φαντασία κι ευαισθησία συμπεριλαμβανομένου και εσού αν και δε σε γνωρίζω προσωπικά- αποτελούν κάποιες φορές άλλοθι στη μη-δράση καλλιτεχνική, κοινωνική και πολιτική».

Νομίζω ότι ήταν από τα καλύτερα σχόλια που είδα τελευταία.

Αυτό το διάστημα αρκούμαι στο να προσφέρω βοήθεια στo blog με τα ταξίδια, να διαβάζω άλλα blog και πρέπει να στρωθώ να κάνω κάτι για το νέο blog με τα καλαμπόκια που στην τελική ίσως να βοηθήσει κάποιους ανθρώπους που έχουν ανάγκη.

Δεν γράφω αυτό το post για να εισπράξω σχόλια συμπάθειας και συμπαράστασης. Έτσι και αλλιώς ό,τι γράφω απευθύνεται πρώτα από όλους σε εμένα, γίνεται για δική μου εκτόνωση και όχι με σκοπό την προβολή του συγγραφικού μου ταλέντου (το τελευταίο είναι σαφώς αστειάκι).

Αποτέλεσμα, το blog μου διάλεξε να πάει διακοπές κάποιων ημερών.
Καλή τύχη.

Εκτός

Έχουμε χάσει τη μπάλα.
Που’ναι η μπάλα, οεο που’ναι η μπάλα;
Εγαμήθηκε μετασυγχωρήσεως η μπάλα.
Η ρεκλαμα είναι μικρή και δεν χωράει όλα τα ονόματα.
Που πας ρε Καραμήτρο με τέτοιο όνομα.;
Τι είναι πιο σημαντικό; Ένα νοσοκομείο ή ένα blog;
Μη βιαστείς, θα κάνεις λάθος.
Μπάλα είναι και χάνεται.
Γη είναι και γυρίζει.
Και που θα σταματήσει;
Σε καφέ στα β.π. με ασορτί jeepακι.
Με trendy coctail στο δεξί και απόψεις περί φιλανθρωπίας στο αριστερό.
Στο τσαντάκι εμετό από τους νεκρούς στο Λίβανο.
Τα ναρκωτικά είναι κακά.
Ο πόλεμος είναι κακός.
Το να μιλάς δυνατά δεν είναι ευγενικό.
Θα γεμίσω το κεφάλι μου χάπια.
Θα πάρω περίστροφο.
Θα ουρλιάξω.
Και να πάτε να γαμηθείτε.
Και εσείς και τα μικρά μυαλά σας.
Αντε μου στο διάολο.

with a little help of my friends

ok kati prospathw na kanw me ta palio template..
tyxon parathrhseis eyprosdektes..
exakoloythei na emfanizei katsarides? h epomenh grammh tha exei ellhnikous xarakthres

ασδσδκξφηλκξηλασδ

katalave tipota kaneis?

and the beat goes on

9 Μαϊου και συνεχίζουμε στο blogspot.
Σαν ομάδα περιθωριακών έχουμε καταντήσει.
Ζούμε με το όραμα "Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα'ναι" (τα παλιά κείμενα).
Θυμήθηκα τον παππού μου που κατέβαινε από Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, τον πηγαίναν στο Μινιόν και εκείνον έλεγε "Πφφφ ο Λαμπρόπουλος καλύτερος είναι".
Ετσι και εδώ. Γράφουμε, βρήκαμε ο ένας τον άλλο, φτιάχνουμε τις σελιδούλες μας, αλλά το νιώθω πως όλοι ζουν με το "περασμένα μεγαλεία..."
Δε βαριέσαι, σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Σημείωση
Στις 13 Μαϊου έρχονται οι Orishas για ένα βράδυ στο Γκάζι. Όσοι πιστοί του Latin hip-hop προσέλθετε. Γνωστότερο κομμάτι τους το A lo cubano.
*Orishas είναι οι θεότητες κατά την αφρικάνικη θρησκεία Santeria που λατρεύουν οι Αφροκουβανοί.

Το παλιό blog χάνεται..

Το παλιό blog μου ακόμα "αναβαθμίζεται". Αποτέλεσμα? Τα νεύρα μου τσατάλια! Μέχρι να φτιάξει χαζολογώ εδώ.

Test No1

για να δουμε πως θα πάει το νέο σπίτι..