Σίγουρη συνταγή για κατάθλιψη

Κάθεσαι στο γραφείο αφού ο ήλιος έχει δύσει.
Έχεις αφιερώσει too much time διαβάζοντας διαμάχες μεταξύ blogger.
Έχεις φάει ομελέτα και σου έχει πέσει βαριά. Μη βιαστείς να πεις ότι αυτό λέγεται βαρυστομαχιά. Σε συνδυασμό με τα παραπάνω είναι σίγουρη κατάθλιψη.
Τα ρούχα σου είναι στενά. Αυτό δε σημαίνει να κόψεις τις ομελέτες, ούτε ότι πάχυνες. Αλλά είναι αρκετό για να σε κάνουν να νιώσεις τύψεις και για τις ομελέτες και για τα κιλά σου.
Λάμπες φθορίου. Ταχυχρονομεταφορά στην κουζίνα της θείας σου σε ηλικία 11 ετών (δικιάς σου, όχι της θείας σου). Εμπριμέ τραπεζομάντηλο, ψίχουλα από κουλουράκια, τίποτα να διαβάσεις (εκτός του TV Zapping) τίποτα να δεις (εκτός Ξανθόπουλου). Σκοτώστε με τώρα. Και όλα αυτά με μια λάμπα ε? Άτιμη τεχνολογία.
Ο γκόμενός σου αργεί να έρθει να σε πάρει. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να κάτσεις στο γραφείο χωρίς όμως να έχεις δουλειά να κάνεις. Και να σε χτυπάει η λάμπα φθορίου, να διαβάσεις ακόμα περισσότερα blog, o ήλιος να έχει δύσει και να αισθάνεται και ένα κενό στο στομάχι.
Μαλλιά που δε στρώνουν. Ναι το ξέρω, τα χαλιά στρώνουν, όχι τα μαλλιά, anyway καταλαβαίνεις τι θέλω να πω.
Μίρλας ταξιτζής. Άντε καλά, αυτό μπορεί να μη σου φέρει κατάθλιψη αλλά πολλά νεύρα. Αλλά το γεγονός ότι έμεινες παραπάνω στο γραφείο χωρίς λόγο, τελικά ο γκόμενός σου δεν ήρθε, έφαγες παραπάνω, έβγαλες τα μάτια σου πια στα blog, σε στράβωσε η φθορίου και θες να πας και τουαλέτα είναι αρκετό.
Ο ταξιτζής ανοίγει ράδιο και έχει εκείνο το τραγούδι που σου θυμίζει έναν άλλο γκόμενο και όχι αυτόν που δεν ήρθε να σε πάρει με αποτέλεσμα να μη τα γράφω τώρα όλα πάλι από την αρχή.
Φτάνεις σπίτι, κάνει κρύο, η κοιλιά σου έχει γίνει τούμπανο από την ομελέτα που πια δεν είναι ομελέτα, ο ταξιτζής σε έχει κλέψει, στα αυτιά σου έχεις ακόμα εκείνο το τραγούδι, ξαπλώνεις στο καναπέ κουλουριασμένη στη κουβέρτα και φτάνει η ώρα αργάμισυ και δεν θέλεις να κάνεις τίποτα. Πας και ρίχνεις μια κατιά στα blog για κάτι comment που άφησες, κολλάς και στο τέλος βάζεις τα κλάμματα.