Sometimes all you need is a timeout!

Μικρή αναδρομή.
Πάει ένας χρόνος περίπου, 11 Φεβρουαρίου για την ακρίβεια, που θες ότι πλησίαζε του Αγίου Βαλεντίνου, θες να ήταν καλά τα αστέρια, δεν ξέρω τι ακριβώς με χτύπησε και μου κόλλησε στο μυαλό ένα σχέδιο που έπρεπε να γίνει πραγματικότητα.

Να, αυτό εδώ με το όνομα "My heart just skipped a beat"

Από τότε, το project πήρε σιγά σιγά σάρκα και οστά, στην αρχή με τη μορφή σκουλαρικιών (που κάποτε πρέπει να βγάλω φωτογραφία), και στη συνέχεια ως μενταγιόν. 

Εντυπωσιακό το μωρό μου;


Επίσης αυτή θα ήταν η πρώτη φορά που θα δούλευα σε ασήμι. Και ενώ όλα έβαιναν καλώς, ήρθαμε και κολλήσαμε... Αυτό που τόσο ωραία φαίνεται στη φωτογραφία, έχει ένα μεγάλο λάθος. Ο μάστορας (c'est moi) δεν υπολόγισε καλά το κέντρο βάρους με αποτέλεσμα να τοποθετήσω κρικάκι σε "χαμηλό" σημείο. Έτσι, όταν πήγαινα να φορέσω το μενταγιόν, αυτό "έπεφτε" προς τα μπροστά.




Γατάκι... νόμιζες ότι θα ήταν απλό;


Ε, και; Διόρθωσε το θα μου πεις. Βάλε τα κρικάκια σωστά. Χα! μικρέ και ανόητε αναγνώστη και αναγνώστρια. Εδώ κάνουμε μεταλλουργία, όχι τεχνικά β' δημοτικού να πάρω την UHU να το κολλήσω. Χρειάζεται φλόγιστρο, και το πλεξιγκλας (αυτό το κόκκινο στη μέση) ε δε τα πάει και τόσο καλά με τη φωτιά. 

Για να καταλάβεις, αυτό που βλέπεις είναι ένα "σάντουιτς", μέταλλο-πλαστικό-μέταλλο. Για να κολλήσω κάτι στο μέταλλο, θα πρέπει να το αποσυναρμολογήσω. Και αυτό θα ήταν και χρονοβόρο. Και θα ήταν σα να το έφτιαχνα από την αρχή. Όμως το πρόβλημα δεν ήταν αυτό. Ήταν σοβαρότερο.

Που ή πως διάολο να βάλω κρικάκι ή κάτι τέλος πάντως ώστε να στέκεται σωστά το μενταγιόν; Στις επάνω γωνίες; Θα μου χαλάσει το σχέδιο. Στις γωνίες και το κέντρο; Δε μου κάθεται. Και περνούσαν οι μήνες και λύση δεν έβρισκα. Στο μεταξύ, σταμάτησα λόγω προσωπικών θεμάτων και τα μαθήματα αργυροχρυσοχοϊας (που θα ξαναρχίσω όμως, δε πάει χωρίς τελικά), δεν έχω τον κατάλληλο εξοπλισμό σπίτι και το μενταγιόν έμενε στον πάγκο να με κοιτάει. 

Το Σάββατο που λες, ξύπνησα κουρασμένη αφού την προηγούμενη ημέρα έτρεχα με το έφηβο step-daughter και τις φίλες της σε mall-bowling-ξενύχτι με ταινία και ποπ-κορν. Και αφού έβαλα πρωινό στα "κοιμάμαι όρθια" κορίτσια, λέω δε κάθομαι στον πάγκο, μπας και κατέβει καμιά ιδέα;

Epiphany! 
To μόνο που χρειάστηκε για να σωθεί το μενταγιόν ήταν να πάρω το dremel μου και να ανοίξω μια παράλληλη με το πλεξιγκλάς τρύπα. Από εκεί πέρασα ένα ασημένιο σύρμα και οι τρύπες καλύφθηκαν εξωτερικά με διάφανη ρητίνη ώστε το σύρμα να μη μπορεί να βγει. Έτσι είναι βολικό για να κρεμαστεί, χωρίς όμως να χαλάσει η συμμετρία της καρδιάς. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω ΕΓΩ (που είμαι ο μάστορας και η γνώμη μου μετράει διπλή :D ) Μπορεί να άργησα λίγο, αλλά τελικά ήθελε τον χρόνο του.



2 comments:

  1. Πού είσαι εσύ καλέ τόσο καιρό?????????
    Αααα εσύ καλέ το έφτιαξες αυτό?????Απίστευτο!!!!!!!!!!!!!!!!
    Το είχα δει στο σήμα του blog σου αλλά νόμιζα ότι ήταν απλή φωτό πυ βρήκες στο google!!
    Μπράβο σου!!!!!!!

    ReplyDelete
  2. Εδώ τριγύρω είμαι αλλά τρέχω και δε προλαβαίνω. Ναι, με τα χεράκια μου το έφτιαξα :D Ευχαριστώ!

    ReplyDelete

I absolutely love to read your comments even though I don't get to respond to all of them. Still, I promise to hop over for a visit...