Άφραγκο αγόρι

Όταν το 2003 κατέβηκα Αθήνα, έψαχνα απεγνωσμένα κοινά σημεία με τη ζωή μου στη Θεσσαλονίκη. Τους ανθρώπους που βλέπεις κάθε μέρα στο δρόμο όταν πας στη δουλειά, τη ραδιοφωνική εκπομπή που ακούς γιατί ξέρεις προσωπικά τον παραγωγό, το μαγαζί που θα βρεις σίγουρα κάποιον δικό σου να έχει ξεκινήσει ήδη να πίνει.

Κατά καιρούς, και για λίγο χρονικό διάστημα, τα βρήκα όλα αυτά. Με πολύ κόπο βέβαια.
Η Αθήνα μου μοιάζει με πόλή πνιγμένη στην ομίχλη. Κάπου κάπου ξεθολώνει και τα βλέπεις όλα καθαρά, γυαλιστερά, νομίζεις ότι έχεις φίλους, το μπαρ είναι πάντα εκεί και σε περιμένει. Για λίγο. Αργά αλλά σταθερά βυθίζεσαι πάλι στους καπνούς και τα χάνεις όλα.

Ήταν νομίζω το 2004, όταν άκουσα πρώτη φορά Spy F. Εν λευκώ, εκπομπή Χωμενίδη. "Άφραγκο αγόρι" Έχω ξαναγράψει γι'αυτό. Στο αυτοκίνητο, πρωί στο λιμάνι του Πειραιά, πηγαίνοντας στη δουλειά. Είχε εκπληκτικό ήλιο και στο loop "πα πα, πα πα τα πα πα..." μα τι γαμάτη μέρα! Είναι αυτό που σου έλεγα πιο πάνω. Καθαρά όλα ρε παιδί μου! Και μετά πάλι βούρκος.

Πρίν κάτι μήνες είδα τον Spy F. Και πριν κάτι μέρες γνώρισα καλύτερα το άφραγκο αγόρι. Και έμαθα πως είναι να ζεις, όχι μέσα στη μουσική αλλά μέσα από τη μουσική.

Τελικά σε ένα δωμάτιο με κλειστά πατζούρια μπορεί να έχει γαμάτο ήλιο.

3 comments:

  1. Α, τώωωρα κατάλαβα τι είναι! Τώρα, μ΄αρέσει.

    Υ.Γ.: "Και για πες -πώς της φάνηκε η μουσική μου; Της άρεσε; Γιατί εγώ γράφω μουσική όπως την καταλαβαίνω, δεν ξέρω αν αρέσει στους άλλους..."

    ReplyDelete
  2. Ή όπως είπε σε συνέντευξή του

    «Φτιάχνοντας μουσική ήθελα να κάνω κάτι σαν σπιτικό φαγητό, δηλαδή κάτι που να το βάζω στους φίλους μου και να τους αρέσει και να θέλουν να το ξανακούσουν», λέει για το στόχο του. «Ποτέ δεν ήθελα να το παίξω εστέτ. Εξάλλου, όπως είπε ο Τζο Στράμερ, "once a punk, always a punk"»

    ReplyDelete
  3. Πάω να τη βρω.

    Τη συνέντευξη.

    ReplyDelete

I absolutely love to read your comments even though I don't get to respond to all of them. Still, I promise to hop over for a visit...