Stand by me

Όταν παίρνω το μετρό κάθομαι πάντα δίπλα σε παράθυρο. Μετράω τις σήραγγες με τα φώτα. Αγιος Ιωάννης – Συγγρού, δεκαέξι λαμπτήρες. Οι τρεις είναι κίτρινοι. Ψέμματα. Δεν θυμάμαι πόσοι είναι. Κάθε φορά τους μετράω και κάθε φορά υπνωτίζομαι. Και λεω να μια άχρηστη πληροφορία, ίσως πρέπει να μπει σε κάποιο από αυτά τα παιχνίδια με ερωτήσεις, πόσες λάμπες έχει η σήραγγα Άγιος Δημήτριος – Δάφνη; 23; Και μετά το ξεχνάω, γιατί το κούνημα του συρμού, ο ήχος που κάνει τρέχοντας στις ράγες και η εναλλαγή λάμπα – σκοτάδι – λάμπα – σκοτάδι – λάμπα… κάνουν το μυαλό μου να χάνει εστιάση. Άραγε μετράει κανείς άλλος τέτοια πράγματα;

Αυτές τις μέρες μου λείπει η επαφή. Τελικά τι είναι πιο σημαντικό; Να σε θυμούνται σε γιορτές ή να σε ρωτήσει κάποιος αν είσαι καλά; Πόσες φορές κάλεσα κάποιον, απλά για να μάθω τι κάνει; Λυπάμαι που δεν είμαι καλή στα τυπικά, δε θυμάμαι γενέθλια αλλά θα έρθω να σε βοηθήσω όποτε το έχεις ανάγκη. Μπορείς να με καλέσεις τα ξημερώματα, θα είμαι εκεί . Μη παρεξηγηθείς αν δε σου ευχηθώ για το πρώτο σου παιδί. Μετράω αλλιώς.

Λέγαμε χθες για εκείνον που κλείστηκε σπίτι του, που βαρέθηκε τις προσποιήσεις φιλίας, την έλλειψη βάθους, τον τρόμο στα μάτια αυτών που βλέπουν ότι εννοείς κάτι περισσότερο από το κοινό και εξαφανίζονται. Τελικά υπάρχουν ελάχιστοι δικοί μας. Και δε μου φτάνουν. Ξόδεμα. Επενδύεις πολλά μου λες. Και περιμένεις πολλά. Και οι άλλοι είναι απλά άνθρωποι. Είναι τόσο δύσκολο τελικά; Γιατί εξακολουθώ να χρειάζομαι κάποιον στο πλάι μου.

7 comments:

  1. Ξέρεις, νομίζω οτι τελικά υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται την επαφή κι άλλοι που τους λείπει η επαφή. (Υπάρχει βέβαια και Τζούντι Φόστερ που έψαχνε την επαφή με εξωγήινους και κατέληξε λεσβία -αλλά αυτό είναι άσχετο).

    Όσοι χρειάζονται την επαφή ξεσκίζουν τη ζωή τους για χάρη της. Σε όσους λείπει η επαφή ξεσκίζουν το μυαλό τους -σαν εκείνον που κλείστηκε στο σπίτι του θυμωμένος, σαν εσένα που θλίβεσαι...

    Το κακό βέβαια είναι οτι δεν υπάρχει επιλογή, ούτε εσύ μπορείς να γίνεις σαν τους άλλους, ούτε οι άλλοι μπορούν να γίνουν λιγότερο χοντρόπετσοι.

    ReplyDelete
  2. Τελικά υπάρχουν ελάχιστοι δικοί μας.

    Ακόμα κι αν αισθάνομαι ότι ναι, έχω δύο-τρεις ανθρώπους δικούς μου, έρχονται πάντα οι στιγμές που αυτό ανατρέπεται. Δεν υπάρχει κανείς. Μόνο οι στιγμές, είτε είναι δικές μας προσωπικές, είτε είναι άλλων και μαζί δικές μας, έτσι κάπως κοινές.

    Αν οι στιγμές μπορούν να ανατρέψουν μία ολόκληρη εποχή ή και το αντίθετο, αυτό και μόνο αυτό, είναι εντελώς δικό μας.

    Φιλιά πολλά.

    ReplyDelete
  3. Σαν άνθος κάκτου μέσα στο χειμώνα θα ανακαλύπτεις αυτούς που "εννοούν κάτι περισσότερο από το κοινό": ανύποπτα, απρόσμενα, με υπέροχο χρώμα και αξεπέραστο άρωμα..

    ReplyDelete
  4. Δεν ειμαι καλή στο να απαντάω στα σχόλια..

    Μoto.. εσυ ξέρεις καλυτερα και από εμένα τι εννοώ, ευτυχώς δλδ :D

    Mind.. αν και με στεναχωρεί να είναι έτσι όπως το περιγράφεις, νομίζω πως αυτή είναι η αλήθεια.

    Viajera.. καλως ήρθες :D τι να πω; μακάρι να είναι έτσι

    ReplyDelete
  5. το πρώτο έτος μετρούσα συνέχεια τα βαγόνια και συνέχεια ξεχνούσα πόσα είναι. είναι έξι. σκέφτομαι τη στιγμή που θα πέσει η ερώτηση σε τηλεπαιχνίδι και θα θριαμβεύσω. μετά με γράψαν δυο-τρεις φορές χωρίς εισητήριο και κοψα το μετρό

    ReplyDelete
  6. Τελικά αυτό το μέσο σκέτη αποτυχία...

    ReplyDelete
  7. Το μετρό ή η ανάγκη για επαφή όταν ξέρεις ότι υπάρχουν ελάχιστοι δικοί μας; Μπορεί και τα δυο πάντως. Το πρώτο έχω καιρό να το ζήσω (επαρχιώτης πια γαρ...). Το δεύτερο το ζω κάθε μέρα.

    ReplyDelete

I absolutely love to read your comments even though I don't get to respond to all of them. Still, I promise to hop over for a visit...