The Wrestler ή Δε μας χέζεις ρε Αρανόφκσι!

Μπαίνω κατευθείαν ψητό. Ο Παλαιστής (The Wrestler) δεν μου άρεσε. Ο Mickey Rourke θεός, η Marisa Tomei επίσης καλή. Σκηνοθεσία; Μπερδεμένη. Η ταινία; Μια μεγάλη συλλογή από κλισέ. Η πουτάνα που μιλάει για τη ζωή του Χριστού ημών, ενόσω κουνάει τον κώλο της στον πελάτη. Το δράμα της παρατημένης από πατέρα κόρης , όπου το casting πρωτοτυπεί βάζοντας ακόμα μια Jennifer Connelly– λευκό δέρμα, μαύρο μαλλί, γαλάζιο βλέμμα - και ο σκηνοθέτης πρωτοτυπεί με τα ανάλογα κοντινά αλά Jenifer – τρεμάμενο χείλι και οργή στο υγρό μάτι. Προβλέψιμο; Όσο δε πάει. Το καταλάβαμε ρε Αρανόφσκι με τόσα κοντινά στη μηχανή του ζαμπόν, θα το κόψει το χέρι του ο ήρωας . Ο χορός δε στο εγκαταλελειμμένο κτίριο, βρωμιά στο πάτωμα, γκράφιτι στους τοίχους, στιγμές πατέρα-κόρης αξία ανεκτίμητη, συγκρίνονται μόνο με Παπακαλιάτη (στα άσχημά του).

Το θέμα, ωραίο δε λέω. Ο πάλαι πότε μύθος του wrestling, αυτό ξέρει να κάνει στη ζωή του και να το αλλάξει τώρα είναι αργά. Οκ, καλά μέχρι εδώ. Γιατί αυτό είναι ένα από τα θέματα που θα ήθελε να θίξει ο αγαπητός μας σεναριογράφος. Το άλλο είναι η ζωή του wrestler γενικότερα. Τα αναβολικά, το στήσιμο του αγώνα, οι σχέσεις μεταξύ των παλαιστών. Ένα τρίτο θέμα είναι "καταραμένη Αμερική που δέρνεις τα παιδιά σου". Φτώχια, τροχόσπιτα για σπίτια, μπαλωμένα μπουφάν με κολλητική ταινία. Ένα τέταρτο, οι ανθρώπινες σχέσεις. Και ξαναλέω, όλα αυτά καλά. Αποφάσισε όμως ρε άνθρωπα τι θέλεις να μας πεις. Όλα μαζί δε γίνεται. Κάπου θα το χάσεις. Ο πάμφτωχος πρωταγωνιστής παθαίνει καρδιακή προσβολή και στην Αμερική του no money no honey, νοσηλεύεται σε μια χαρά νοσοκομείο. Και φυσικά με τη σκηνοθεσία το χάνει επίσης. Η κάμερα κουνιέται ακολουθώντας τον πρωταγωνιστή (βλέπε εδώ το κάνω ντοκυμαντερίστικο), μας γαμεί τα μάτια, μετά σταματά να τον ακολουθεί και αρχίζει τα ανφάς. Το «δε ξέρω μάνα μου από φωτογραφία» παρουσιάζεται ως «σας δείχνω την ωμή αλήθεια». Ρε σκηνοθέτα, το καταλάβαμε ότι κακοπερνά ο ήρωας μας, άμα του χώσεις και τη λάμπα μες τη μούρη δε το κάνεις κουλτουριάρικο το έργο. Μαλακία το κάνεις. Και το πόσο μαλάκας είναι ο τύπος το καταλαβαίνει κανείς και μόνο με την πρώτη του επιλογή για τον 1ο ανδρικό. Nicolas Cage. Ξεράσω τώρα;

Σε γενικές γραμμές το σενάριο και σκηνοθεσία υπογράφουν οι ίδιοι του Requiem for a dream. Αυτό σημαίνει standard πουτάνα στο σενάριο. Ο σεναριογράφος άλλωστε το συνηθίζει να βάζει πουτάνες που ερωτεύονται τους πελάτες τους (βλ. Last exit to Brooklyn). Προς θεού δεν έχω τίποτα με τις πουτάνες αλλά έπρεπε να μου κόψει ότι η ταινία είναι Ξανθόπουλος.

Πραγματικά, το μόνο πράγμα που αξίζει είναι ο Mickey Rourke, ο οποίος βάζοντας τα δικά του βιώματα φτιάχνει τον ρόλο και του δίνει ότι δεν μπορεί σενάριο και σκηνοθέτης. Οποιοσδήποτε άλλος ηθοποιός θα το έκανε γελοίο.

Αφού λοιπόν έβρισα με την ησυχία μου, θα σας παραθέσω κάποια highlights που βρήκα στο internet.

[…Ας μην παρασυρθούμε από τη γνωστή νοσταλγία: ο Ρουρκ ποτέ δεν υπήρξε σπουδαίος ηθοποιός. Ένας ποζέρ ήταν, που πούλαγε τις λάγνες ματιές και τη μωρουδίστικη μαγκιά του και έπειθε τον κόσμο που είδε στο πρόσωπό του τον νέο Μπράντο πως ήταν ηθοποιός κλάσης και απαιτήσεων. Είχε την τύχη να παίξει δίπλα σε μεγάλους ηθοποιούς και να ταυτιστεί με καλούς σκηνοθέτες όπως ο Κόπολα, αν και όχι στην πιο δημιουργική τους φάση. Η φούσκα έσκασε γρήγορα, κατά σύμπτωση μετά την πιο καλή του ερμηνεία, στο Δαιμονισμένο Άγγελο - οι υπόλοιπες ήταν στο The Pope of Greenwich Village και στην Έξαψη…] […Ο Ρουρκ είναι επιτέλους ξύπνιος και πονάει ή τουλάχιστον βρήκε τα αποθέματα ηθοποιίας που έκρυβε τόσα χρόνια. ..] […Μια θλιβερή ιστορία τελειώνει αμφίσημα…] Θ.Κουτσογιαννόπουλος

Αυτά θυμάται ο Κουτσογιαννόπουλος. Rumble Fish ίσως; Johnny Handsome; Francesco; Barfly; Μπα όχι, τα 5 λεπτά της Έξαψης του έμειναν του Θοδωρή. Μετά βέβαια, του Rourke του ήρθε η επιφοίτηση και έγινε στα 56 του ηθοποιός. Όσο για το αμφίσημα, yes sure man. Τελειώνει ή νεκρός ή πεθαμένος. Πιο από τα 2 απλά δεν ξέρουμε.

[…Κάποια στιγμή μάλιστα, όταν έπειτα από μεταμόσχευση καρδιάς…] Ν.Φενέκ Μικελίδης

Για ποια ταινία μιλάμε; Α ναι, τότε που μετά ήρθαν και οι εξωγήινοι.

Και το κορυφαίο!
[…Τον παίρνει από πίσω καθώς εκτελεί τα καθημερινά του καθήκοντα, χωρίς ποτέ να δείχνει το πρόσωπο του...] Δέσποινα Παυλάκη

Φτού σου κοπέλα μου, γράφεις και κριτικές!

11 comments:

  1. Μα γιατί τα λες όλα αυτά βρε; Δεν είναι προικισμένος σκηνοθέτης ο Αρανόφσκι; Δεν θαύμασες την τεχνική του "τσίτα τα προβόλια να γαμήσουμε το πλάνο;" Είναι άποψη ξέρεις -"κάνουμε την ταινία ρεαλιστική σε στυλ ντοκυμαντέρ για να μην απασχολείται ο θεατής με τα τριγύρω -να κεντράρει μόνο στο θέμα". Τώρα, τι ρεαλισμός είναι αυτός που υπερφωτίζεις το κάδρο (σαν πάγκο χασάπικου)... ας μας το εξηγήσουν γιατί δεν το πιάνουμε.

    Επίσης, θαύμασα τις σκηνοθετικές οδηγίες προς τον Μίκυ Ρουρκ, ο οποίος στο μισό έργο τράβαγε την προφορά του σε στυλ Μπρούκλιν (καθότι το επώνυμό του ιρλανδόφερνε), αλλά μετά αναγκάστηκε να το γυρίσει σε Ανατολική Ευρώπη, επειδή αποκαλύφθηκε οτι το πραγματικό του επώνυμο ήταν Κερατόφσκι, ξέρω ΄γω... Αυτό θα πει να καθοδηγείς τους ηθοποιούς σου!

    Η Τομέι, απίθανη -τόσο καλή που θα το χάσει σίγουρα το Όσκαρ, για να μη χάσουν οι άλλες (λέγε με Γουίνσλετ) τη δουλειά τους.

    Κατά τα άλλα, ο Κόπολα δεν ήταν στην πιο δημιουργική του φάση την εποχή που έκανε Ραμπλ Φις, Ουάν φρομ δε Χαρτ, Κότον Κλαμπ, Αουτσάιντερς -σύμφωνα με τον Κοτσογιαννόπουλο ε; Ωραίος ο μάγκας! Από που ψωνίζει απόψεις, να πάω να ψωνίσω υαλοβάμβακα;
    Και βεβαίως ο Μίκυ Ρουρκ είχε την τύχη να παίξει δίπλα σε μεγάλους ηθοποιούς τους εξής κάτοθι:
    Ματ Ντίλον, Τζον Λον, Ελίζαμπεθ Μακ Γκόβερν, Κιμ Μπάσιντζερ, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ! Μιλάμε για σεξπηρικούς τώρα -όχι τίποτα σαπάκια!

    Να υπενθυμίσω οτι έπαιξε και με Μπομπ Χόσκινς, Μόργκαν Φρίμαν, Φόρεστ Γουάιτεκερ, Φέι Ντάναγουεϊ και Ρόμπερτ Ντε Νίρο -όλοι αυτοί σε δεύτερο ρόλο, ενώ ο ατάλαντος Μίκυ πρωταγωνιστής!

    Αλλά εμένα με προβλημάτισε η τελευταία ατάκα κριτικής που δημοσίευσες, λες να ξέρει κάτι παραπάνω αυτή η Παυλάκη και να τον παίρνει τελικά ο Μίκυ;

    Ρε τι μαθαίνει κανείς από τις κριτικές ταινιών!

    Υ.Γ.: Απολύτως τίποτα για την ταινία.

    ReplyDelete
  2. Θα'ναι επειδή περιμένω περίοδο και έχω τα νεύρα μου...

    Δεν είναι η Ελενα Μπόναμ Κάρτερ σεξπηρική?? Με τόσους μαύρους κύκλους βάψιμο στις τελευταίες τις ταινίες, ίδιο το φάντασμα του πατέρα του Αμλετ είναι. Που θα μου πεις εσύ τώρα.

    ReplyDelete
  3. Δεν είναι Σεξπηρική -Σεξ Σπυρική είναι η Έλενα. Δηλαδή, μπορεί και να τη βρεις σέξυ, αν σε λένε Σπύρο.

    ReplyDelete
  4. Για την ταινία δε θα πω τίποτα γιατί δεν την έχω δει. Και μάλλον δε θα την κατεβάσω (ούτε λόγος για να τη δω στο σινεμά) γιατί απ' όσα έχω διαβάσει, το σενάριο όντως είναι κλισεδιάρικο (άνοδος -πτώση- ή πτώση-άνοδος, ουφ τα έχουμε ξαναδεί όλα αυτά σε πάμπολλες ταινίες- εκτός και αν υπάρχει άλλο σεναριακό μοτίβο, γιατί όπως είπα την ταινία δεν την έχω δει).
    Και εδώ τίθεται το θέμα: ο Αρονόφσκι φταίει ή ο σεναριογράφος;
    Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί όλοι μιλάνε για την απόλυτη επαναφορά του Ρουρκ. Κατά την αποψή μου, ο καλός ηθοποιός επανήρθε παίζοντας στο "Σιν σίτι" (φοβερή ταινία)
    Τα έχουμε συζητήσει και παλιά: ο Αρονόφκσι είναι από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες. Γούστα είναι αυτά.
    Για τους κριτικούς δεν έχω άποψη. Καμιά φορά διαβάζω το Δανίκα, μόνο και μόνο για να γελάω (αυτή η προφορικότητα στη γραφή του είναι ενίοτε ξεκαρδιστική)
    Πάντως, από όσα έχω δει φέτος μόνο το "slumdog millionaire" βρήκα κάπως ενδιαφέρον, αν και δεν είναι η καλύτερη δουλειά του Μπόιλ (το "Μικρά εγκλήματα μεταξύ φίλων" εξακολουθεί να είναι το αγαπημένο μου)
    Τέλος πάντων, εγώ μια καλησπέρα πέρασα να πω :)

    ReplyDelete
  5. To story έχει γράψει ο Siegel, o ίδιος που έγραψε και το Requiem for a dream αλλά στο τελικό σενάριο έχει επέμβει και ο ίδιος ο Αρανοφσκι. Από το μισό "Requiem for a dream" (παραπάνω δεν άντεξα) τουλάχιστον μου έμειναν κάποιες εικόνες (σκηνοθετικά). Από αυτό, θα το ξαναπώ, το μόνο που έμενε ήταν ο θεϊκός Μίκι.
    Και ναι έχεις δίκιο για την επαναφορά του. Και στο Domino καλός ήταν (επίσης πρόσφατο).
    Θα σε δούμε ποτέ;

    ReplyDelete
  6. σύντομα θα με δείτε. θα τλφ να βρεθούμε

    ReplyDelete
  7. Τελειώνει ή νεκρός ή πεθαμένος

    HAHAHAAHHHHHH
    Tainia me ti Winslet den xanavlepo pou na mou kopei to xeri!

    ReplyDelete
  8. ΝΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΩ ΚΑΤΙ:
    Το οτι η ταινία είναι για τον πούτσο, σκηνοθετικά και για τον Ξανθόπουλο σεναριακά, ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ οτι δεν πρέπει να πάτε να τη δείτε. Ο Μίκυ Ρουρκ είναι τόσο τεράστιος που την κάνει ταινιάρα την πατάτα. Τρεις ηθοποιοί μονΆΧΑ τα κάνανε αυτά. Τζίμυ Ντιν, Μάρλον Μπράντο και ο Μίκυ. Γκαραντί μιλάμε!

    Φουτούρ, είδα τη Γουνίσλετ σε κάτι απονομές βραβείων και πολύ τον λυπήθηκα τον άντρα της τον Μέντες. Μέχρι εγώ σκέφτομαι να του κάτσω μπας και κάθει τι εστί παθιασμένο σεξ.

    ReplyDelete
  9. nah, emena h tainia mou arese. h mallon na to 8esw kalytera, o mickey mou arese. parakmh uber alles kai tis antavgies tou poly 8a h8ela na tis petuxaina ki egw etsi wraies.

    p.s. oso gia thn kate winslet, pera ap to holy smoke de vlepontai oi tainies ths alla ola ki ola einai gkomenara.

    ReplyDelete
  10. Ο Mickey αρέσει σε όλους (εκτός του Κουτσογιαννόπουλου μάλλον).
    Το μαλλί ήταν θεϊκότερο των θεϊκών.

    Έπρεπε να την δεις στα SAG awards. A πα πα πα. Φλαταδούρα και χαζογκομενίαση σε άπειρο βαθμό.

    ReplyDelete
  11. Η Γουίνσλετ γκομενάρα; Η ΓΟΥΙΝΣΛΕΤ; Χρυσό μου, αν η Κέιτ είναι γκομενάρα, η Μαρίζα Τομέι είναι το 8ο θαύμα της φύσης!

    Υ.Γ.: Πάντως, για να επανέλθω στην ταινία, και μόνο για τις δυο ατάκες του Μίκυ, αυτή με το μουνάκι τον Κομπέιν και την άλλη που του πρήζει τ΄αρχίδια η Τομέι με τα πόσα τράβηξε ο Χριστός στην ταινία του Μελ Γκίμπσον και πόσο καρτετικά υπέμενε τα βασανιστήρια ο Κύριος ημών -και λέει βαριεστημένα ο Μίκυ "Tough dude"... αξίζει να τη δει κανείς.

    ReplyDelete

I absolutely love to read your comments even though I don't get to respond to all of them. Still, I promise to hop over for a visit...