Οι μέρες της ανεργίας σας είναι μετρημένες

Οι δικές μου πάντως είναι ελάχιστες. Δε φτάνουν ούτε τα δάχτυλα του ενός χεριού. Και είμαι πολύ πολύ χαρούμενη γι’ αυτό.

Είμαι άνθρωπος αγχώδης. Που δεν ευχαριστιέται τα πράγματα που του συμβαίνουν. Έχω μπροστά μου ένα ωραίο φαγητό, οι πρώτες μπουκιές είναι εκπληκτικές αλλά στη μέση περίπου έχω αρχίσει να σκέφτομαι πόσο θα έρθει ο λογαριασμός. Και όταν έρθει, θα χαρώ που θα είναι οκ αλλά θα έχω ήδη να αγχώνομαι για το αν θα βρούμε ένα καλό μέρος για καφέ. Και αν θα έχει πάρκινγκ.

Με τις μέρες της ανεργίας ήμουν κάπως έτσι. Αντί να χαρώ για την πρώτη φορά που θα είχα ελεύθερο χρόνο για να κάνω ό,τι δεν έκανα τα πέντε χρόνια που είμαι στην Αθήνα, είχα αϋπνίες. Αντί να συγχαρώ τον εαυτό μου που πήρε την απόφαση να παραιτηθεί από μια δουλειά που θεωρεί απαίσια, γλοιώδη και ανήθικη (aka τράπεζα) όταν άλλοι θα έμεναν να γκρινιάζουν και να ξεφυσάνε από φόβο, εγώ έλεγα ότι είμαι μαλάκας που δε βρήκα πρώτα κάτι νέο για να παραιτηθώ μετά. Και παρ’ όλες τις διαβεβαιώσεις φίλων ότι έκανα το σωστότερο και ότι σίγουρα θα βρω κάτι πολύ καλύτερο αφού πήρα τέτοιο ρίσκο (tx Χρίστο!) ήμουν σίγουρη ότι δε θα βρω τίποτα απολύτως.

Οι δύο πρώτες συνεντεύξεις που είχα ήταν πολύ καλές. Χωρίς καμία διάθεση ωραιοποιήσης, οι διευθυντές προσωπικού ήταν πολύ ενθουσιασμένοι μαζί μου. Και με διαβεβαίωναν ότι θα υπάρξει και νέα συνέντευξη γιατί τους ενδιέφερα. Και υπήρξε και δεύτερη συνέντευξη, σε ίδιο κλίμα με τη διαφορά ότι πλέον θα με ειδοποιούσαν το συντομότερο για να δούμε πότε θα ξεκινήσουμε. Από κει και μετά ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Μεγάλοι τραπεζικοί όμιλοι. Millenium και Creditcom. Μη χέσω. Που μιλάν για “approval rate” γιατί η λέξη «εγκρισιμότητα» θα τους χαλάσει το μεγαλοτραπεζικό προφίλ τους. Που έχουν “HR manager” γιατί το «Διευθυντής προσωπικού» είναι φαίνεται ποταπό. Ότι οι σωστοί τρόποι διαχείρισης προσωπικού αναφέρουν πως θα πρέπει να ενημερώνεις όλους τους υποψήφιους για την θετική ή αρνητική απόφασή σου, μάλλον ήταν γραμμένο σε αγγλικά που δεν πολυκαταλάβαιναν. Στο μεταξύ μέσα στις βαρύγδουπες αγγελίες για junior, senior, team leader και heads υπήρξε και μια αγγελία καλογραμμένη από μια εταιρία που κάτι μου έλεγε το όνομά της. Έδειχνε ενδιαφέρουσα και τελικά το όνομα το ήξερα γιατί τα γραφεία είναι μόλις πέντε λεπτά από το σπίτι μου! Έστειλα βιογραφικό και με πήραν τηλέφωνο στα γενέθλιά μου, για να συναντηθώ με δύο πολύ συμπαθητικούς κομπιουτεράδες που χαμογελούσαν πολύ και έδειχναν να με συμπαθούν. Με διαβεβαίωσαν ότι θα με καλέσουν όπως και να έχει με το νέο έτος, όποια και αν είναι η απάντησή τους. Τουλάχιστον έδειχναν τυπικοί. Και με πήραν τηλέφωνο να ξαναπάω. Καθίσαμε δύο ώρες για να μου εξηγούν το αντικείμενο(που μου άρεσε πολύ τελικά) και μου είπαν ότι θα με πάρουν πια τηλέφωνο για να μου πουν οριστική απάντηση. Στο μεταξύ με παίρνουν και από την Hellas Finance για μια θέση που έμοιαζε στο αντικείμενο με αυτό που έκανα και στη προηγούμενη δουλειά μου. Οι τύποι ήταν τόσο μαλάκες, με εγωισμούς τόσο φουσκωμένους που φεύγοντας θυμήθηκα γιατί παραιτήθηκα. Για να μην έχω πάρε δώσε με τόσο γλοιώδεις τύπους. Μάλλον όταν διαχειρίζεσαι ξένα λεφτά αποκτάς μια γλίτσα στους τρόπους σου και ξεχνάς ότι αυτό που κάνεις είναι ακριβώς ξένα λεφτά. Ίσως να φταίνε οι στενές γραβάτες στα κοστούμια τους που τους κάνουν τόσο μαλάκες. Το θέμα είναι ότι αν και στιγμιαία χάρηκα που συνειδητοποίησα ότι έκανα το σωστότερο που έφυγα από αυτό το περιβάλλον μετά φυσικά έπεσα, σκεπτόμενη ότι δε θα βρω ποτέ μια δουλειά που να μου αρέσει. Και το απόγευμα με πήραν τηλέφωνο οι κομπιουτεράδες για να πάω για τρίτη φορά, τώρα όμως για να μου κάνουν οικονομική πρόταση. Γιούπιιιιι!!!!

Αποδείχτηκε ότι τα λεφτά είναι καλύτερα από πριν, θα είμαι σε πέντε λεπτά σπίτι μου, θα έχω το γραφείο μου σε χώρο μη καπνιζόντων (σέβονται τους καπνιστές!) και θα δουλεύω με τους κομπιουτεράδες. Δε μπορώ δυστυχώς να γράψω ποια θα είναι η δουλειά μου, γιατί είναι πολύπλοκη - η περιγραφή που μου έδωσαν είναι 2 σελίδες! Μ’ αρέσει πάντως. Και με υποδέχτηκαν όλοι πολύ καλά και έδωσαν την εντύπωση ότι έχουν πολύ καλές σχέσεις μεταξύ τους. Οκ είναι πολύ νωρίς για να κρίνω αλλά συνήθως οι πρώτες μου εντυπώσεις βγαίνουν σωστές.

Δευτέρα ξεκινάω. Άντε να δούμε.

11 comments:

  1. Και μόνο που έφτιαξες καινούργια ετικέτα για το συγκεκριμένο ποστ -εμένα μου φτάνει!
    Επαναλαμβάνω βέβαια (επειδή δεν έχω ούτε στο ελάχιστο τη θετική σκέψη του Χρίστου) πως "αν η δουλειά ήταν ευχαρίστηση, δεν θα σε πλήρωναν για να την κάνεις". Και επισημαίνω πως η συγκεκριμένη δήλωση είναι σοφιστεία (επειδή τυγχάνω μονίμως μπερδεμένος).

    Καλή καλή αρχή λοιπόν.

    Άλλωστε, ξεκινάς με ένα θετικό -οτι θα δουλεύεις 2 ώρες λιγότερο κάθε μέρα (τόσο χρειαζόσουν να πας και να γυρίσεις από την προηγούμενη δουλειά σου).

    ReplyDelete
  2. Καλή αρχή κι απο μένα

    Ειδες τι συμπαθητικά παιδιά που είμαστε οι κομπιουτεράδες?

    Χιχιχιχιιχχ

    ReplyDelete
  3. Μοτο ελπίζω να παραμείνει η ετικέτα για πολύ καιρό ακόμα!
    Δύο ώρες λιγότερες είναι τρομερό πράμα τελικά.

    Ολλανδέζα :) ευχαριστώ ρε. Και με τα οικονομικά που λέγαμε από το τηλ πήγε πολύ καλά τελικά. Είσαστε άξια παιδιά οι κομπιουτεράδες τελικά :D

    ReplyDelete
  4. Χαίρομαι πάρα πολύ που βρήκες κάτι που σου ταιριάζει.Χαίρομαι επίσης που είναι δίπλα στο σπίτι, είναι τρομερή πολυτέλεια αυτό στην τερατούπολη που αναγκαστήκαμε να ζούμε.

    Καλή αρχή λοιπόν και σου εύχομαι να μην χρειαστεί ποτέ ξανά ούτε σαν σκέψη να σου έρθει η παραίτηση αλλά να γυρίζεις σπίτι με φωτισμένο πρόσωπο και με την ικανοποίηση οτι παρήγαγες έργο και ικανοποίησες και τον εαυτό σου.

    ReplyDelete
  5. να το τυπωσεις το ποστακι και να το εχεις παντα στην τσεπη σου για να το τσεκαρεις καθε φορα που αντι να μασαμπουκιαζεις το ωραιο φαγητο που παρηγγειλες, σκεφτεσαι τον λογαριασμο που θα πληρωσεις. το αυτο επιθυμώ και δι'ημας.

    αντε ΚΑΙ καλη αρχη στην νεα εμπειρια...

    ReplyDelete
  6. δευτερα ειπαμε εε?
    αντε λοιπον καλη αρχη...και μακαρι παντα να εχεις στη ζωη σου labels i DONT hate....

    ReplyDelete
  7. Eυχαριστώ πολύ ρε παιδιά!!

    Οι απόστασεις Βασίλη ήταν ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετώπισα στην Αθήνα. Στην αρχή έκανα 3 ώρες στο πήγαινε έλα για τη δουλειά αφού ήταν στην άλλη άκρη της Αθήνας. Άμα είχα και υπερωρίες άστα να πάνε!

    Αυτή η ιδέα marquee μου φαίνεται πολύ καλή και ίσως και να την εφαρμόσω, αλήθεια. Αν και φέτος προαισθάνομαι ότι πολλά θα άλλαξουν στο πως βλέπω τα πράγματα. Η επέλαση των 30 μου φαίνεται ότι φταίει χε χε

    In the sky καλώς σε βρήκαμε στα μέρη μας :) Δευτέρα ναι, περιμένω πως και πως. Και που'σαι. Βγάζεις ωραίες φωτόγραφίες μη σε παίρνει από κάτω :p

    ReplyDelete
  8. φτου φτου φτου φτου!

    :)

    Μόνο "μπράβο" έχω να πω !

    μουτς

    ReplyDelete
  9. Όλα θα πάνε καλά μικρή!
    Ελπίζω σήμερα να μη ξεφυσήξεις καθόλου!Φιλιά!

    ReplyDelete
  10. Και πολύ καλά θα κάνεις να φτύσεις, μη με ματιάσουν μανταλένα μου :)

    Όλα καλά πήγαν τελικά, θα γράψω όταν βρω χρόνο αναλυτικότερα :)
    Φιλιά και σε σένα ampot!!

    ReplyDelete

I absolutely love to read your comments even though I don't get to respond to all of them. Still, I promise to hop over for a visit...