Inside madness

Μόλις ξύπνησα. Ευτυχώς ή δυστυχώς για μένα δικαιολογίες «άμα δε πιω καφέ, δεν ανοίγει το μάτι μου» δεν ισχύουν. Δεν είναι ότι σιχαίνομαι τους καφέδες ή κάτι τέτοιο. Μάλλον είμαι φίλη με τα περισσότερα ροφήματα. Δηλαδή, αν το πρωί ξυπνήσω και μου έχεις μια κούπα έτοιμη, εγώ θα τη πιω. Γάλα θα είναι, πορτοκαλάδα θα είναι, ό,τι κέρατο και να είναι θα το τιμήσω. Αυτό με το οποίο έχω πρόβλημα είναι τα σφολιατοειδή μαγαζιού. Έτσι και μου μυρίσει πρωί τυρόπιτα χωριάτικη αναψυκτηρίου, πάει ξέρασα.

Γράφω μαλακίες πρωινιάτικα. Από τότε που είμαι εκτός δουλειάς, σιγά σιγά χάνω την επαφή με την πραγματικότητα. Έχω γίνει υπερευαίσθητη, κάνω τα μικρά μεγάλα, συνθλίβομαι και καταθλίβομαι που λέει μια φίλη. Ή κάπως έτσι. Μιλάω για φαγητά. Αυτό και μόνο είναι τρομακτικό. Μέσα σε όλη τη φρίκη, έχω και τη ζυγαριά που μου κάνει ψυχρό πόλεμο. Αντιπροχθές 65, προχθές 66, χθες 67, χθες βράδυ τίποτα. Ανησυχητικό. Πέρασα το όριο της ζυγαριάς. Μπα… Μάλλον της μετέδωσα τη φρίκη των ημερών και την έκανε για το μέρος εκείνο που πάνε οι μετρητές βάρους όταν πεθαίνουν.

«Τι είναι αυτή; Καινούρια;»

«Ναι ήρθε σήμερα. Δε πάει καλά».

«Ναι ε; Και από τι πήγε;»

«Ψυχολογικά. Είχε πολύ άγχος. Δε βλέπεις; Ο μετρητής της χοροπηδάει σα σεισμογράφημα».


Μάλλον νυστάζω ακόμα. Δεν κοιμάμαι καλά, δεν ξυπνάω καλά. Αν έχεις μάθει να αδειάζεις το κρεβάτι μαζί με τον άλλο και ξαφνικά εκείνος φεύγει πια νωρίτερα, μένεις μαλάκας. Τι να τον κάνεις τόσο χώρο;

Θα τη κάνω όμως τώρα. Θα πάω IKEA να πάρω ένα νέο γραφείο, αφού οι ντραμς που έρχονται χρειάζονται το δικό τους χώρο. Να δω πως θα τα στριμώξουμε όλα, μέσα σ’ αυτό το σπίτι. Σκέφτομαι ότι το να σπουδάζεις μουσική μπορεί να είναι καλό αλλά σίγουρα σε κάνει σιωπηλό και δε σε βοηθά να εκφραστείς με λόγια. Άμα μαλώνω και να θέλω να βρίσω, απλά δε μπορώ. Θα μου ήταν πιο εύκολο να παίξω κάτι εκνευριστικότατο στο πιάνο να του τσακίσω του άλλου τα αυτιά. Άραγε αυτό συμβαίνει στους πιανίστες μόνο; Π.χ. οι βιολιστές αισθάνονται να θέλουν να τρίξουν τις χορδές μέχρι που να σου σηκωθεί η πέτσα ή απλά θέλουν να σου χώσουν το δοξάρι στον κώλο;

Έγραψα πέτσα και θυμήθηκα. Χθες άκουσα ένα παιδί να λέει ότι η θεία του, του είπε ότι τα πατατάκια τα φτιάχνουν από πέτσα ανθρώπων. Σοβάρα. Μα τι άνθρωποι υπάρχουν...

10 comments:

  1. Καλημέρα.
    Πάντα μα πάντα, μέσα από τη στεναχώρια και την πικρία των κειμένων σου βγάζεις χιούμορ.
    Πάρε θέση δίπλα στο πιατίνι και κοπάνα μαζί με την μικρή, φιλενάδα.
    τρίκαλα τρίκαλα κιλκιςςς

    ReplyDelete
  2. Να πας ΙΚΕΑ, να πας -γιατί αν πάμε μαζί πάλι θα γκρινιάζω. Τελικά, θέλω να δω ποιος θα ξεχαρμανιάζει περισσότερο με τη ντραμς! Άσε που περιμένω και το χριστουγεννιάτικο κονσέρτο του κουτσού κιθαρίστα, του ηλεκτρονικού πιανίστα και της βασίλισσας των ντραμς! Όταν υπάρχουν τέτοιες προοπτικές, βλέπεις εσύ πολλούς λόγους να κατσουφιάζεις;


    Υ.Γ.:Χαχα, άψογος ρυθμός Ampot!

    ReplyDelete
  3. Να ερθω κι εγω να παιξω ντραμς ;;;
    Εεεε καλε κυρία;;;

    Ελαααααααααααα,
    γιατι στο σχολείο δεν με παίζουν τα παιδακια !

    ReplyDelete
  4. Καλά καλά αυτό λέγεται αχαριστία! Δηλαδή θα προτιμούσες να μυρίζεις το τηγανητό μπέικον, το λουκανικάκι και το αυγουλάκι για πρωινό; Α! Μην ξεχάσω και τα φασόλια!! Τυρόπιτα-Μίλκο και Πάσης Ελλάδος (μόνο)!
    Επίσης θα ήθελα να δηλώσω συμμετοχή στο κοντσέρτο. Χορεύω και τραγουδάω συνάμα τον μοναδικό χορό του ταράνδου (δικής μου εμπνέυσεως και άρα χορογραφίας!)

    ReplyDelete
  5. Φιλενάδα, δε βγαίνει διαφορετικά. Ή χιουμοράκι ή το κεφάλι στα τύμπανα. Του'πα του παπα, του'πα του παπά, παπά.

    Μόλις μπήκα σπίτι.
    Οδηγούσα με το Highway Star των Deep Purple στο τέρμα και δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο καλά ένιωσα!

    Και ναι moto, μάλλον θα τα δοκιμάσω και εγώ αυτά τα παλιοντραμς και κάτι μου λέει πως θα μου αρέσει πολύ.

    Balidor, όποτε θέλεις :)

    Yeap, φουρφουράκι. Θα το προτιμούσα. Μέχρι και παπουτσάκια έχω φάει για πρωινό. Αλλά εντάξει το ομολογώ. Τοστάκι ναυαρίνου με κακάο (άκου μίλκο!!!) το χτυπάω άνετα.

    ReplyDelete
  6. Τυρόπιτα -Μίλκο! Δεν είμαι καλά! Συμφωνώ με το Φουρφούρι, δεν είμαι καλά σου λέω!

    Βαλίδορε, η ΤΒ σε αφήνει -η μικρή με τα ροζ περικάρπια λες να σε αφήσει; Σε βλέπω κολλημένο στο τζάμι σα μυγάκι αν μάθει οτι άγγιξες τη ντραμς!

    ΤΒ να τα δοκιμάσεις -γιατί να μην τα δοκιμάσεις; Μήπως μένει και κανένας άλλος στο σπίτι εκτός από σένα και τη μικρή; Κι αν δείτε κανέναν να κυκλοφορεί τρεκλίζοντας με διαλυμμένα ακουστικά τύμπανα -μη δίνετε σημασία! Είπαμε -δεν μένει και κανένας άλλος στο σπίτι! Ε;

    ReplyDelete
  7. λολ άκου πέτσα. θα μου πεις βέβαια η γιαγιά μου που μας έλεγε όταν ήμασταν μικρά οτι η κόκα κόλα έχει μέσα τριμμένα κόκκαλα και το σαλάμι φτιάχνεται από αυτιά γαϊδάρου, ήταν καλύτερη;

    ReplyDelete
  8. Καλά, αν δεν αφήσει τον Βαλίδορο που είναι και αγοράκι, τότε σιγά μην αφήσει βάζελο παράφρονα να χτυπηθεί. Όταν λείπει θα έρχομαι!

    ReplyDelete
  9. Μπα ... εσένα θα σε αφήσει. Η μικρή είναι μεγαλόψυχη με τους δευτεροτρίτους.

    Υ.Γ.: Αααα -από το φόρουμ στη φύλαγα!

    ReplyDelete
  10. Συνεχίζεις τον πόλεμο;;
    Ετοιμάσου να πεθάνεις! Αργκκκκ

    ReplyDelete

I absolutely love to read your comments even though I don't get to respond to all of them. Still, I promise to hop over for a visit...