Εκδόσεις Ωρόρα.

Πρέπει να ήμουν γύρω στα δέκα ή έντεκα, λίγο πριν πεθάνει ο θείος μου, όταν στο σπίτι εμφανίστηκαν κάτι περίεργα βιβλία. Ο θείος που πάλευε με τον καρκίνο χρόνια, και είχε καταλάβει ότι δε θα πήγαινε για πολύ ακόμα, είχε αφιερώσει τις τελευταίες του μέρες στην ανάγνωση βιβλίων περί μετενσάρκωσης (καλά, σε αυτή πίστευε από πριν), επαφής με νεκρούς, παραψυχολογία και κάτι λίγο από ανατολίτικες φιλοσοφίες. Αφού λοιπόν η Γλώσσα και τα Μαθηματικά με άφηναν παγερά αδιάφορη, μέχρι τα δώδεκα είχα εξαντλήσει θέματα όπως «Το Τρίγωνο των Βερμούδων», «Το νησί του Πάσχα» και κάτι καταπληκτικά βιβλία των εκδόσεων Ωρόρα όπως «Το Τάο και η φύση». Αυτές οι απίστευτες εκδόσεις Ωρόρα είχαν και το βιβλίο-ορόσημο, Παραψυχολογία το έλεγαν, που είχε και φωτογραφίες με εκτοπλάσματα (που στη συνέχεια της ζωής μου έμαθα πως οι περισσότεροι τα μπερδεύουν με τα καταπλάσματα). Το θέμα είναι ότι μέσα σε όλες αυτές τις μπούρδες που το μόνο που κατάφεραν είναι να κάνουν το μυαλό μου πολτό, θυμάμαι ακόμα ένα κείμενο. Υποτίθεται ότι είχε σχέση με το πώς μπορούμε να κάνουμε τον εαυτό μας καλύτερο και κατά συνέπεια τον κόσμο όλο και έχωνε μέσα βουδισμούς, ινδουισμούς, τροπικούς προορισμούς μπορεί και ιονισμούς. Μέσα σε όλο το τουρλουμπούκι λοιπόν, ο συγγραφέας έλεγε το εξής.

Μόνο όταν ο άνθρωπος μπορέσει να απαλλαγεί τελείως από τον εγωισμό του, όταν μπορέσει να δει το σώμα του σαν να είναι έξω από αυτό, τότε θα έχει φτάσει στο σημείο να επιτύχει την απόλυτη ευτυχία.

Το θέμα του εγωισμού το σκέφτηκα από τότε πολλές φορές σε διάφορες φάσεις της ζωής μου. Τελικά το τεράστιο εγώ μας δεν μας αφήνει ποτέ να δούμε πιο πέρα. Σχεδόν πάντα πιστεύουμε ότι όλα κινούνται γύρω από τον εαυτό μας και αρνούμαστε να ανοίξουμε έστω και ένα μικρό παραθυράκι. Μπορεί να λέω και βλακείες.

Χθες είδα το μισό ντοκιμαντέρ για το Woodstock στη Νέα Υόρκη. Σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ λοιπόν, οι τύποι που το οργάνωσαν είχαν φαλιρίσει και το ήξεραν από τη πρώτη μέρα του φεστιβάλ. Και είχαν ένα τεράστιο χαμόγελο επιτυχίας. Χωρίς φράγκο στη τσέπη αλλά με 300.000 κόσμο που τους ενώνει η μουσική. Και αυτό τους έφτανε. Με εντυπωσίασε.


5 comments:

  1. Μια χαρά το πήγαινες με τα εκτοπλάσματα και τα καταπλάσματα. Αυτό το Woodstock που στο διαόλο σου προέκυψε στο τέλος;

    ReplyDelete
  2. Της κάνω μαθήματα χιπισμού. Μετά θα ακολουθήσει το Τελευταίο Βαλς, το The song remains the same, το Μόντερεϊ ποπ και όταν ενηλικιωθεί θα δούμε την περιοδεία των Πίστολς στην Αμερική.

    Καλό πράγμα ο εγωισμός. Σε κάνει να κερδίζεις πάντα και να έχεις πάντα δίκιο. Γιατί να απαλλαγεί κάποιος από αυτόν. Για να αρχίσει τις συγνώμες;

    ReplyDelete
  3. Μα κάθεσαι και προσπαθείς να καταλάβεις πως συνδέω τα ασύνδετα βρε pikei;
    Γράφω ψιλό αυτόματα και ότι μου έρθει εκείνη την ώρα στο μυαλό. Ουδεμία σχέση λοιπόν το ένα με το άλλο. Μόνο που με εντυπωσίασαν το ίδιο, κάθε πράμα στον καιρό του :)

    Σωστά moto...boy, μόνο που μένει μόνος του στο τέλος με τη γκρίνια του.

    ReplyDelete
  4. summertime&girlSat Dec 22, 05:25:00 PM 2007

    Να μην ξεχάσετε να δείτε το rock n roll circus, to tommy και το isle of wright ή κάπως έτσι.
    Εγωίσταρε μοτοσακέ εσύ ξεπέρασες και το δικαστή Ντρεντ("εγώ είμαι ο νόμος", "απαγορεύεται να τα βάζεις με τον νόμο", "θα γίνει αυτό που λέω εγώ", σπουδαίο comic

    ReplyDelete
  5. Μένει μόνος του ΤΒ, αλλά δεν φταίει αυτός. Οι άλλοι φταίνε. Τι να γίνει λοιπόν; Αυτός είναι ρατσιστής; Οι άλλοι είναι μαύροι!

    Sum, το circus το έχω -γίνε καλά να το δούμε παρέα, το tommy την έβαλα να το δει με το ζόρι το καλοκαίρι, το "κάπως έτσι" που λες, κι εγώ δεν το θυμάμαι. Είναι εκείνο που λέει ο Burdon το Paint it black φορώντας μια κουβέρτα;
    Τοπ στις επιλογές μου το Ziggy Stardust και το Still life των Stones.
    "Το ήξερα οτι θα το πεις αυτό", που έλεγε ο Δικαστής.
    Φιλιά στο κορίτσι.

    ReplyDelete

I absolutely love to read your comments even though I don't get to respond to all of them. Still, I promise to hop over for a visit...