Κυριακάτικες σκέψεις περί blogging

Σπανίως γράφω για το blogging. Όταν το σκέφτομαι, οδηγούμαι σε δαιδαλώδεις διαδρόμους και τελικά δεν ξέρω τι να πρωτογράψω.
Ξεκίνησα, όπως πολλοί άλλοι, σαν απλή αναγνώστρια, αφήνοντας comment χωρίς id. Ήμουν πολύ τυχερή που το πρώτο blog που διάβασα ήταν του Averel. Κάνοντας συχνά πυκνά αναζητήσεις με το όνομα του αγαπημένου μου έλληνα συγγραφέα έπεσα σε κάτι comment σχετικά, και σιγά σιγά κόλλησα με το blog του. Tότε ο motorcycle boy άνοιξε blog σε άλλη πλατφόρμα (πιο family type) με αποτέλεσμα σύντομα να γνωρίσω πολλούς άλλους blogger. Απέδειξα ακόμα μια φορά στον εαυτό μου ότι δεν είμαι πραγματική internet freak αφού με ενδιαφέρει περισσότερο το άτομο πίσω από το blog. Κατά ένα μεγάλο ποσοστό η άποψη μου για το blog ήταν και η ίδια που σχημάτισα και για τον ιδιοκτήτη. Ελάχιστα ήταν τα άτομα που καταφέρνουν να βγάζουν τις πτυχές του χαρακτήρα τους με ένα τελείως διαφορετικό τρόπο, μέσω του blog. Η μεγαλύτερη μου ευχαρίστηση πάντως τόσο καιρό ήταν η ανακάλυψη διαμαντιών. To monitor, και κάθε είδους monitor, το σιχαίνομαι. Δεν αλλάζω σε καμία περίπτωση την αλίευση από comment σε comment blog που έχω κολλήσει, με οποιαδήποτε λίστα δημοφιλών ιστιολόγων. Άλλωστε τα γούστα μας δεν συμπίπτουν αφού κανένα από τα, κατα τη γνώμη μου, αξιόλογα blog δεν ανήκει σε τέτοιες λίστες. Τελικά αυτή η συνήθεια που να σερφάρω από comment σε post και από post σε blog αποδείχτηκε εκπληκτική, αποκαλύπτοντάς μου ανθρώπους beyond imagination.


Τελευταία το hobby μου αυτό έχει χάσει το ενδιαφέρον του. Ίσως έχασα εγώ το κουράγιο να ψάχνω. Με χαλάει να μπαίνω σε blog με πραγματικό ενδιαφέρον και να βλέπω comment που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα, αλλά γίνονται μόνο για "κοινωνικούς" λόγους π.χ. την ίδια μέρα που βλέπω σχόλιο σε φίλο μου από blogger που δεν γνωρίζω, μπαίνω στο blog του και σχολιάζω κάτι ξεκάρφωτο για να με κάνω γνωστή. Οι συγγραφείς τέτοιων σχολίων κάποιες φορές είναι τόσο θρασείς που ούτε καν ασχολούνται με το θέμα του post αλλά μόνο παραπονούνται πως ο ιδιοκτήτης ποτέ δεν τους τίμησε με την επισκεψή του στο δικό τους blog (να ορίστε εγώ ήρθα στο blog σου, ενώ εσύ τίποτα. Ούτε σχόλιο).
Anyway, my point is πως το blog μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και πιο βαρετό. Από τη μια, με το κλείσιμο του monitor εμφανίστηκαν σαν τα μανιτάρια ένα σωρό aggregators, ή όπως αλλιώς στο διάολο τα λένε, με σκοπό την ενημέρωση μας για τα πιο δημοφιλή, πιο επιδραστικά, πιο wow blog*. Από την άλλη απίστευτες κατινιές που νόμιζα ότι υπήρχαν μόνο στα chat to 1999, όταν ένα ban έκανε τους chatters να διαδίδουν φήμες περί κλειστών κύκλων που οργανώνουν όργια (άλλη δουλειά δεν είχαμε). Ατέλειωτες συζητήσεις γιατί ο τάδε blogger δεν πήρε μέρος στην τάδε αντιπαράθεση. Όσο πάει γίνεται και χειρότερο.
Αυτό που θέλω να πω είναι don't count me in. Θα συνεχίσω να σερφάρω στα blog του 0-1 σχολίων και σε μετρημένα στα δάχτυλα των παραπάνω. Και άμα θέλετε να πιστεύετε πως πίσω από όλα αυτά βρίσκονται συνομωσίες, μίση και πάθη, δείτε καλύτερα το the "bold and the beautiful" σε επανάληψη.

* θα μου πείτε πως υπάρχουν λίστες που δεν "βαθμολογούν". Δε με ενδιαφέρει κανένας νέος ιστολόγος, που με το που ανοίγει blog κοιτά να το κάνει γνωστό βάζοντάς το σε λίστες, εκτός αν το θέμα του blog του δεν είναι προσωπικό αλλά πολιτικό.

20 comments:

  1. μάλιστα απ' ότι καταλαβαίνω λοιπόν εμένα δεν με διαβάζεις, γιατί είμαι και γαμώ τους διάσημους!

    ReplyDelete
  2. Εγώ μέχρι τώρα δεν σου άφηνα κοινωνικά σχόλια αλλά μετά από αυτό το εκπληκτικό δημοσίευμα αποφάσισα να κάνω την αρχή!

    ReplyDelete
  3. Σε ένα πράγμα συμφωνώ απόλυτα μαζί σου (κι ας μην το γράφεις ξεκάθαρα). Πως είναι τρομερή απογοήτευση να βλέπεις την κατινοσυμπεριφορά της τηλεόρασης να κυκλοφορεί και μέσα στα μπλογκς. Του κερατά δηλαδή -αν κάποιος είναι τόσο κρετίνος γιατί δεν τηλεφωνεί σε ένα κανάλι, παρά κάθεται και χαλάει το μανικιούρ του πληκτρολογώντας;
    Πάντως, αν μετρήσεις πόσους καταπληκτικούς τύπους γνώρισες μέσα στα μπλογκς -θα δεις πως αξίζει τον κόπο η ταλαιπωρία.
    Υ.Γ.: Η αχαριστία των ανθρώπωνε είναι τρομερή! Ο Στομάχης ξεχνάει να πει πως έγινε διάσημος μπλόγκερ επειδή μπαίναμε και τον σχολιάζαμε με 20 διαφορετικά id για να του δημιουργήσουμε κίνηση! Κι ο άλλος ο αποκάτω του ακόμα να μας ακουμπήσει τα φράγκα που συμφωνήσαμε για τη διαφήμιση που του έχουμε κάνει! ΤΕΛΙΚΑ, ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΧΩΡΙΣ Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΜΑΣ; Σ' έφαγα θρικιό!

    ReplyDelete
  4. το να με καρφώσεις Mboy δεν ήταν μέσα στην συμφωνία, τώρα θα δεις Τατιάνα που θα βρέξει!

    ReplyDelete
  5. Ένα έχω να πω: επιστροφή στη φύση.

    Φιλιά πολλά και στους δυο σας.

    ReplyDelete
  6. Αχ, να πούμε, αχ!
    (όλα τα άλλα ελπίζω να τα πούμε από κοντά. Μου αρέσει να συζητώ για τα μπλογκ με φίλους μπλόγκερ, όχι μέσα από το ίντερνετ, αλλά face-to-face πίνοντας μαζί τους μπίρες και κρασιά.)

    Έθιξες τόσα θέματα...Οι απαντήσεις είναι "εκεί έξω"..."Εδώ μέσα" παίζει πολύ τρέλα

    ReplyDelete
  7. Δεν νομιζω οτι παιζει τρέλα. αν επαιζε θα ειχε περισσοτερο ενδιαφέρον.
    Το αναφερθέν εργάκι παίζει παντου και απλα βρήκε και νεο μεσο εκφρασης, νέο γηπεδο για να παιξει μπαλα.
    Πάλι δεν ειναι θέμα προσωπικης στάσης και ευθυνης;
    Τωρα αν καποιοι την προσωπικοτητα και την ευθυνη την καταργούν και ενα βήμα γίνεται σακούλα εμετου και καδος σκουπιδιών, αυτός εισαι, αυτό σου αξίζει.
    Συμφωνω με τον κουμπαρο μου.
    Κι αν αξίζει η καρφίτσα, ας φας κι όλα τα άχυρα στη μαπα.

    ReplyDelete
  8. tomboy, γιατί η πραγματικότητα των blogs να είναι διαφορετική από την καθημερινότητα; μήπως τα κουσούρια του καθενός - ευαισθησία, ορθός λόγος, κομπλεξισμός - ξεχνιώνται online; Ίσα-ίσα, που γίνονται πιό έντονα μιά και δεν μας βλέπουν...

    mboy, η προσπάθεια σου να με κάνεις διάσημο δεν πέτυχε...εγώ συνεχίζω να σε διαβάζω πάντως, και ας με απογοήτεψες...

    και τώρα άντε να με διαβάσετε και να αφήσετε κανένα σχόλιο, μπας και γίνω διάσημος και βγάλω και κάτι τελικά από το blogging! :)

    ReplyDelete
  9. Έχω να δηλώσω ότι ΕΧΕΙΣ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ να έρθεις από μένα (να είναι επειδή ξέφυγα από 0-1 και φτάνω τα 16-20;;;;;)
    ΥΓ. Δεν θέλω να σχολιάσω σοβαρά - τα έχουμε πει πολλές φορές :)))

    ReplyDelete
  10. @στομάχη
    Γαμώ τους διάσημους δε λες τίποτα! Ούτε που πατάω σε τέτοιο blog :p
    Σοβαρά τώρα, δεν μπορώ να σχολιάσω, ιδιαίτερα σε κάποια κείμενα σου. Μένω άγραφη (κατά το άφωνη).
    @ο διάολος προτιμά ρούμι κάπου στο New Orleans
    άντε φύγε ρε που θα μας αφήσεις και σχόλιο! όταν ανακαλύφθηκε το chat εσύ είχες ήδη blog, γερόσιχαμένε :)
    @Moto..boy
    αυτό ακριβώς είναι που εννόω όταν λέω ότι δεν ξέρω τι να πρωτογράψω (η δαχτυλογράφηση με μανικιούρ είναι πιο trendy βρε).
    @mindstripper
    exactly, my point! Πίσω στις μέρες της αγνής basic. Φιλιά και σε σένα.
    @numb
    με κρασιά και φαγητά βεβαίως βεβαίως. Δεν είναι τρέλα αυτό που παίζει numb, όπως λέει και ο godot. Η τρέλα έχει και το ακαταλόγιστο. Άκρατη κατινιά παίζει.
    @godot βλέπε παραπάνω. Δε μετανιώνω για όσους γνώρισα. Απεναντίας. Μόνο που τώρα φαίνεται ότι οι "καλοί" σπανίζουν.
    @καλέ λύκε
    δε μου φαίνεται περίεργο. Καθόλου περίεργο. Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι με ελάχιστες εξαιρέσεις η πραγματικότητα των blogs να είναι διαφορετική από την καθημερινότητα. Απλά μου τη δίνει που χρησιμοποιούμε ένα "νέο" μέσο με τον ίδιο τρόπο. Τώρα τρέχω για σχόλιο μιλάμε.
    @Λίτσα
    Ισχύει ότι για το Στομάχη. Διαβάζω αλλά δεν μπορώ να σχολιάσω. Υπόσχομαι όμως ότι δε θα ξαναπατήσω το πόδι μου, άμα ξεπεράσεις τα 50 comments κατά μέσο όρo :P Πάντως αν ποτέ μπεις σε λίστα και είσαι μέσα στη πρώτη 5άδα τότε το post αυτό το σβήνω με τη μία.

    ReplyDelete
  11. Μμμμ..
    Το μέσο δεν αλλάζει το χρήστη του. Αν η κατινιά είναι εκεί έξω, θα βγει και στο τσατ, θα βγει και στο blog, θα βγει οπουδήποτε. wtf και ffs που λέμε κι εμείς τα ιντερνετοφρικιά (aka geeks)
    Θα διαφωνήσω πάντως σε ένα σημείο: δε ρήαλ φρικς πάντα ψάχνουν τον άνθρωπο πίσω από τα ηλεκτρονικοτέτοια. The rest just look at the surface.

    ReplyDelete
  12. A, χα, χα, προβλέπω (διότι είμαι και μάντισσα) ότι αυτό το post δεν θα σβηστεί ποτέ!
    Το σχόλιο by RaZz έθεσε το ζήτημα επί τάπητος.
    Καλημέρα.

    ReplyDelete
  13. Η razz δίνει αφορμή για 2 θέματα.
    α)Ο χρήστης και το μέσο.
    βου)δε ρήαλ φρικς πάντα ψάχνουν τον άνθρωπο πίσω από τα ηλεκτρονικοτέτοια

    Ιδιαίτερα το βου θα ήθελα πολύ να το αναλύσουμε.

    ReplyDelete
  14. Χουμ χουμ...
    All the fuss about the net [in general] is sharing + communicating. Πέρα από τους όποιους παράπλευρους σκοπούς που αναπτύσσονται στην πορεία, αυτά κατ' εμέ το στηρίζουν.
    Τώρα, ο καθένας αντιλαμβάνεται το μοίρασμα και την επικοινωνία διαφορετικά -κι επίσης έχει διαφορετικά πράγματα να πει- γι' αυτό και το νετ (και κατ' επέκταση η -god i HATE this term- μπλογκόσφαιρα) δεν είναι το ήσυχο γαλατικό χωριουδάκι αλλά μάλλον ένα καζάνι που σιγοβράζει στρουμφάκια ογκρατέν.
    Όσοι το καταλαβαίνουν αυτό, επικοινωνούν με ανθρώπους χρησιμοποιώντας ένα σχετικά βολικότερο για την εποχή μας μέσον. Όσοι πάλι όχι, ασχολούνται με comments, ποσταρίσματα και διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ "bloggers".

    PS. Σποτ δε "φρηκζ" ιν δι αμπόβ σένντενσις εντ γουήν ε γραντ πράηζ!!!

    ReplyDelete
  15. RaZz - τα ρέστα μου.
    (Ένα καλοκαίρι κάναμε αναλύσεις επί αναλύσεων και δος του σεντονοειδή post βαθυστόχαστα και τα είπε σε τρεις γραμμές - άσε που έβαλε μέσα και τη μισή ιστορία των κόμικς)

    ReplyDelete
  16. Αυτο ΔΕΝ ειναι κοινωνικο σχολιο

    Ειδες γιατι την εκανα με ελαφρα πηδηματακια; Για τον αυτισμο κατι τετοιων τυπων. Να ειστε καλα.

    ReplyDelete
  17. Ρε κωλόπαιδο θα σε τσακίσω! Που έχεις χαθεί γαμώτο;

    ReplyDelete
  18. Είδες τι παιδί είναι η Razz Λίτσα μου. Νέα γενιά. Καθόμαστε εμείς και αναλύουμε και αυτή το έχει ξεπετάξει σε 2 γραμμές. Και φυσικά συμφωνώ απόλυτα με αυτά που λέει.

    Εx-Averel σιγά σιγά καταλαβαίνω απόλυτα τους λόγους σου. Μου τη σπάει βέβαια να σταματά ένας γαμάτος να γράφει επειδή 5 μαλάκες την έχουν δει να'ουμ αλλα κατανόω πλέον γιατί φτάνει κάποιος στο σημείο να απορρίπτει το μέσο. Still θα συνεχίσω να ψάχνω μπας και ποτέ ανοίξεις νέο δοχείο. Φιλιά πολλά και σε σένα.

    ReplyDelete
  19. Μη με τσακισεις, θα τα πουμε συντομα. Φιλια

    ReplyDelete
  20. Να το δω και να μην το πιστέψω. Αλλά να το δω πριν με πάρει ο Κύριος μαζί του στον Μεγάλο Λαχανόκηπο -έτσι;

    ReplyDelete

I absolutely love to read your comments even though I don't get to respond to all of them. Still, I promise to hop over for a visit...