Αυτό το blog είναι σαν εξοχική κατοικία

Αυτό το blog είναι σαν εξοχική κατοικία. Όχι από αυτές που αναγκάζουν τον ιδιοκτήτη να πηγαίνει εκεί συνέχεια και τα παιδιά του να γκρινιάζουν που θέλουν έστω ένα Σάββατο να μείνουν στην πόλη. Όχι. Είναι από αυτά που επισκέπτεσαι λίγο το καλοκαίρι, λίγο το χειμώνα, κάποιες φορές δεν είναι καν δικά σου, ανήκουν σε ένα φίλο ή μια ξαδέλφη και εσύ πας ,τα καθαρίζεις, τα αερίζεις, πίνεις καφέ στη βεράντα, ανάβεις το τζάκι τους το χειμώνα αλλά στο μπάνιο έχει πάντα μια αράχνη και οι ντουλάπες πάντα μυρίζουν κλεισούρα. Εσύ όμως το αγαπάς και το προσέχεις και όταν κοιμάσαι εκεί βλέπεις τα πιο όμορφα όνειρα.

Κάπως έτσι είναι αυτό το blog. Δεν το ανανεώνω συχνά αλλά πάντα φροντίζω να είναι καθαρό. Και αν ψάξω λίγο παραπάνω βρίσκω πράγματα που πότε φοβάμαι και πότε με κάνουν με μελαχγολώ. Αλλά κάθομαι λίγο, ίσα να θυμηθώ.

Τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι το πατρικό της μάνας μου δίπλα στο δάσος. Το κάτω μέρος, 2 μεγάλα δωμάτια είχε γίνει σαν αποθήκη. Ζητούσαμε το κλειδί με τη πράσινη μπίλια από τη γιαγιά και περνούσαμε ώρες εκεί. Το έγχρωμο άλλαζε σε ασπρόμαυρο με το γύρισμα του κλειδιού. Παλιές κούκλες μέσα στη σκόνη, πεταμένα πατσαβούρια, μια χαλασμένη τηλεόραση, η τεράστια δρύινη ντουλάπα, τα ξύλικα σεντούκια. Όλα γκρι. Οχι, δεν βρίσκαμε παλιά φορέματα, μόνο γράμματα από άγνωστους αποστολείς σε άγνωστους παραλήπτες. Δε θυμάμαι πια την εξήγηση. Θυμάμαι όμως το δέρμα φιδιού που είχε το σεντούκι και τη γιαγιά που άφηνε πάντα πιατάκια με φαγώσιμα για τα φίδια. Τρελόγρια! Εμείς στο πρώτο σκουλήκι που έκανε την εμφάνιση του εξαφανιζόμασταν.

Το σπίτι πια δεν υπάρχει. Και ο άσπρος μισότυφλός γάτος της γιαγιάς που τον φώναζε παρά τις παρακλήσεις όλων Haydi, πέθανε εδώ και χρόνια μαζί με την γιαγια. Η τεράστια συκιά που το κάλυπτε, ξηλώθηκε. Και εγώ μεγάλωσα. Δεν έχω παλιό πατρικό να χαντακώνω τα παλιοπράγματα, μόνο ένα παλιοκέφαλο που δε λέει να ξεχάσει.

(Για τη Ντίνα που βαρέθηκε να να βλέπει το ίδιο post συνέχεια)

9 comments:

  1. Κι εμείς είχαμε βαρεθεί!



    Καλημέρεζ

    ReplyDelete
  2. Καλημέρες και σε σένα Μανταλενάκι! Και μη μου φουρκίζεσαι με κάθε βλάκα, καλά?

    ReplyDelete
  3. Νάτα μας! Και ποστ παραγγελιές βγάζουμε τώρα;
    Δεν ξέρω για το παλιό σπίτι της γιαγιάς σου, αλλά εγώ πάντα ένιωθα "σπιτικά" στο μπλογκ σου.
    Και όταν μπαίνω και βλέπω γνωστές φάτσες να λένε καλημέρα -με πιάνει η αραγματίαση και δεν λέω να ξεκολλήσω.

    ReplyDelete
  4. Tomboy, μου άρεσε αυτό το ποστ, αλλά δε μπορώ να εξηγήσω γιατί. Μου άρεσε ο παραλληλισμός μεταξύ ενός ιστολογίου με ένα εξοχικό σπίτι. Τελικά είσαι αισιόδοξο άτομο. (Με έβαλες σε σκέψεις. Για μένα τα μπλογκς είναι κάτι άλλο)

    ReplyDelete
  5. ότι αγαπάς και προσέχεις σε αγαπάει κι αυτό βρε... καλησπέρα σου

    ReplyDelete
  6. Τι μου έβγαλες τώρα...
    Αναμνήσεις από δυο πατρικά. Οι μυρωδιές και οι ήχοι.
    Στης μητέρας μου... η στόφα να σιγοκαίει και να μαγειρεύει το φαγητό, η βροχή να χτυπάει στον τσίγκο, το κοπάδι ενός θείου που ποτέ δεν έμαθα γιατί είμαστε συγγενείς, ο φρεσκοψημένος καφές στο κουζινάκι...
    Στου πατέρα μου... ο γάιδαρος ενός γείτονα που με ξύπναγε κάθε πρωί, τα καφενείο που γέμιζε με αργόσχολους, τα παιδιά που πέρναγαν με χαρτάκια στα ποδήλατα για να κάνουν θόρυβο, το λάδι όταν άνοιγα το βαρέλι για να μαγειρέψει η γιαγιά...

    Ξανά για κατάθλιψη το πάω. Την πήγα πάλι στο σταθμό για να φύγει άλλη μία φορά. Δε θέλω τίποτα άλλο.

    ReplyDelete
  7. τι θα ήμασταν χωρίς τις αναμνήσεις μας;

    ReplyDelete
  8. Και post παραγγελιά και ό,τι θέλω θα κάνω ρε. Σπίτι μου είναι άμα θέλω του βάζω φωτιά και το καίω. Αμάν. :p

    Numb φυσικά και το blog έχει διαφορετική σημασία για τον κάθε ιδιοκτήτη. Δεν ξέρω πως μου ήρθε εκείνη τη στιγμή και το σκέφτηκα έτσι. Ειλικρινά σε άλλες φάσεις λειτουργεί τελείως διαφορετικά. Όσο για το αισιόδοξο, ρώτα τον μοτοσακό καλύτερα να σου πει που τραβάει τις μαυρίλες μου :D

    Φίλε λύκε αυτό ισχύει με όλα. Καλησπέρα και σε σένα :)

    Jo my friend που μεγάλωσες? Στη βηθλεέμ? αυτά με τις στόφες και τους τσίγκους εγώ τα φοβάμαι. Και τι θα πει θείος χωρίς να είστε συγγενείς? Πως λέμε στον κυλικειάρχη "Θείο πιάσε μια τυρόπιτα"? Έτσι ξεκίνησε και ο άλλος με τη μάνα που γέννησε χωρίς να έχει κάνει sex και είδες που καταλήξαμε. Πάντως για αυτό με τις αποστάσεις έχει πιάσει φλέβα κατάθλιψης trust me i know. 2 χρόνια στο πήγαινε έλα ήταν αρκετά. Μάζεψα τα μπογαλάκια μου και πήγα μαζί του. No other way. Μη καταθλίβεσαι και συνθλίβεσαι που λέει μια φίλη μου. Κάνε κάτι γι'αυτό.
    Τιποτα pastaflora αρκεί να μη το παρακάνουμε :)

    ReplyDelete
  9. tomboy που να έβλεπες πόσο τα φοβόμουν εγώ. Καράκεντρο Αθήνα γεννήθηκα, μεγάλωσα, και πήγα τα σχολεία μου. Αλλά κανείς Αθηναίος δεν είναι από την Αθήνα. Το ίδιο απόγευμα της μέρας που έκλειναν τα σχολεία έφευγα για ένα από τα χωριά των γονιών μου. Δεν έχεις κανένα ιδιαίτερο έλεγχο των διακοπών σου όταν είσαι 10. Δε θυμάμαι κανένα καλοκαίρι στην Αθήνα.
    Όσο για εκείνο το θείο ακόμα δεν καταλαβαίνω γιατί έπρεπε να τον λέω έτσι αφού μετά που πέθανε η γυναίκα του, που ήταν συγγενής μου, παντρεύτηκε άλλες δύο φορές.

    ReplyDelete

I absolutely love to read your comments even though I don't get to respond to all of them. Still, I promise to hop over for a visit...