Πατώντας το pause.

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες ανοίγω το word και βλέπω για δέκα λεπτά μια λευκή σελίδα. Προσπαθώ να γράψω κάτι, γράφω μια παράγραφο, αλλάζω γνώμη, τη σβήνω. Θέλω να γράψω για πράγματα που έγιναν, για πράγματα που σκέφτηκα, για αυτά που ελπίζω αλλά δεν. Δεν έχω όρεξη. Νομίζω ότι δεν υπάρχει λόγος.

Μου αρέσει να λέω ιστορίες. Σε παρέες παλιές ή νέες. Δεν υπάρχει λόγος να μείνουν γραμμένες στο διαδίκτυο. Η thel σχολίασε στο “Λευκό Θόρυβο” με κάτι που της είπε κάποιος γνωστός της.
«Ένας φίλος που γράφει καταπληκτικά -κατά τη γνώμη μου- όταν επιχείρησα να τον πείσω να φτιάξει blog, μολονότι διχασμένος στο αν τελικά θα το κάνει, μου απάντησε:"Blog φτιάχνουν πολλοί που πάσχουν από το σύνδρομο της Άννας Φρανκ κι ως γνωστόν εγώ είμαι με τους Παλαιστινίους". Φοβάμαι ότι το blog -αναφέρομαι στους διαθέτοντες ιδιαίτερη φαντασία κι ευαισθησία συμπεριλαμβανομένου και εσού αν και δε σε γνωρίζω προσωπικά- αποτελούν κάποιες φορές άλλοθι στη μη-δράση καλλιτεχνική, κοινωνική και πολιτική».

Νομίζω ότι ήταν από τα καλύτερα σχόλια που είδα τελευταία.
Αυτό το διάστημα αρκούμαι στο να προσφέρω βοήθεια στo blog με τα ταξίδια, να διαβάζω άλλα blog και πρέπει να στρωθώ να κάνω κάτι για το νέο blog με τα καλαμπόκια που στην τελική ίσως να βοηθήσει κάποιους ανθρώπους που έχουν ανάγκη.

Δεν γράφω αυτό το post για να εισπράξω σχόλια συμπάθειας και συμπαράστασης. Έτσι και αλλιώς ό,τι γράφω απευθύνεται πρώτα από όλους σε εμένα, γίνεται για δική μου εκτόνωση και όχι με σκοπό την προβολή του συγγραφικού μου ταλέντου (το τελευταίο είναι σαφώς αστειάκι).
Αποτέλεσμα, το blog μου διάλεξε να πάει διακοπές κάποιων ημερών.
Καλή τύχη.

0 comments: