Σκέψεις

Ο πατέρας μου προτιμούσε να χτυπάει τα πλήκτρα του πιάνου ή να βγάζει τα μάτια του πάνω από κάποιο μηχάνημα προς επισκευή, παρά να παρακολουθήσει αγώνα ποδοσφαίρου. Παλιότερα ίσως να έβλεπε λιγο basket. Μπορεί όμως να είναι και ιδέα μου, αφού η μόνη φορά που τον θυμάμαι να παρακολουθει αγώνα, και αυτό από ραδιόφωνο, ήταν εκείνο του Γκάλη, του Γιαννάκη και των άλλων παιδιών. Α ναι και ένα ακόμα, τελικός μουντιάλ Ιταλία-Βραζιλία με τον Ντιμπατζιο να χάνει πέναλτυ. Όλο το camping τον παρακάλαγε να συνδέσει την τηλεόραση, τι να κανε. Οποτε βλέπει τον Mot…boy τον ρωτάει αν ο Καρεμπέ ήταν καλός, τι λέει ο Ριβάλντο και διάφορα άλλα που έχει πάρει το αυτί του από τίποτα πελάτες. Ξέρω ότι κατα βάθος καρφί δεν του καίγεται για το πόσο κάνει ο Καστίγιο αλλά μάλλον από μια βαθιά ριζωμένη ανασφάλεια του κάνει προσπάθεια να δείξει έστω και ένα μικρό ενδιαφέρον. Μάλλον πάντα θα αισθάνεται «ο αυτός που δεν βλέπει ποδόσφαιρο».
Μου λείπει πολύ. Τώρα που γερνάει ξέρω ότι θα ήθελε να είναι κοντά μου. Ξέρω, όσο κακό και αν είναι αυτό, ότι οι γονείς μου με ξεχωρίζουν από την αδελφή μου. Η μάνα μου γιατί της μοιάζω, ο πατέρας μου γιατί έκανε μια κόρη που της αρέσουν τα κατσαβίδια, οι πένσες και οι εργαλειοθήκες. Και ξέρει σε ποιον θα αφήσει τα εργαλεία του όταν πεθάνει. Γερνάνε και οι δυό τους. Και δεν είμαι δίπλα τους. Ποτέ δεν είχα νιώσει υπεύθυνη για κάποιον άλλο, ίσως μόνο λίγο για την αδελφή μου. Τώρα φρικάρω στην σκέψη ότι ίσως ανάπηρος κάποιος από τους δύο θα με χρειαστεί και δεν θα μπορώ να είμαι κοντά του.
Δεν έχω και πολύ όρεξη να γράψω άλλο. Θα τους πάρω ένα τηλέφωνο.

12 comments:

  1. Κακά τα ψέμματα κάποια στιγμή πέρνουμε εμείς τα παιδιά το δρόμο μας για να γίνουμε και εμείς ίσως αργότερα γονείς και να καταλάβουμε οτι τα παιδιά μας όσο κι αν τα αγαπάμε πρέπει να τα αφήνουμε να ανοίξουν τα φτερά τους. Λύση για αυτο που αναφέρεις δεν ξέρω αν υπάρχει. Θα σου απαντήσω όταν το ζήσω κι εγώ. Σκέψου όμως οτι είναι τυχεροί οι γονείς σου που έχουν εσένα να τους σκέφτεσαι!

    ReplyDelete
  2. Άσε ρε τους ανθρώπους να ζήσουν τη ζωή τους. Κάνανε αμάν να μείνουνε και λίγο μόνοι τους! Όταν γεράσουν -μετά από καμιά δεκαπενταετία θα ζούμε μαζί τους.
    Και δεν με ρωτάει από ανασφάλεια ο πατέρας σου -ρωτάει γιατί είναι περίεργος και θέλει να τα μαθαίνει όλα, σα μικρό παιδί. Όλο τι είναι αυτό και τι είναι εκείνο -δεν τον ξέρεις; Από συνταγές μαγειρικής, μέχρι ποδόσφαιρο και σχεδιασμό σελίδας -παντού δε χώνεται ο πιτσιρικάς ο γέρος σου;

    ReplyDelete
  3. Σε καταλαβαίνω πλήρως - παρομοίως κι εδώ. Μολονότι η απόσταση μεταξύ μας είναι μόνο 100 χλμ. (σε μία ώρα είμαι εκεί), ωστόσο έχω μονίμως την αίσθηση ότι θα συμβεί αυτό που λες.

    ReplyDelete
  4. Βρήκες μερες να γράψεις το ποστ!
    Να ναι καλά και να σε χαιρονται οι ανθρωποι
    Μboy τί υποκριτής που είσαι:"Άσε ρε τους ανθρώπους να ζήσουν τη ζωή τους."...χε χε να αφησουν κι εσας να ζησετε τη δικιά σας ετσι;:))

    ReplyDelete
  5. ναι λιτσα δε φτανει που σχολιαζεις μια στο τόσο το κάνεις και ταυτοχρονα με μας ααααααααα...
    ΥΓ:μαλλον θα ερθω Κρήτη 1 Σεπ

    ReplyDelete
  6. Ρε ευ-άγγελε, δεν παθαίνουν τίποτα οι γονείς, γενικότερα. Άκου κι εμένα που έχω τους γεροντότερους γέρους από όλους σχεδόν τους υπόλοιπους (αν υπολογίσουμε την ηλικία των παιδιών -έτσι;)
    Οι γονείς της Tomboy περιμένουν να πάρουν σύνταξη γιατί ονειρεύονται να αγοράσουν αυτοκινούμενο και να κάνουν το γύρο της Ευρώπης. Ε, είναι πολύ υποκριτικό να λέω -άστους να το γλεντήσουν τώρα που μπορούν;

    ReplyDelete
  7. κι εγώ τα ίδια νιώθω-εγώ νιώθω και ανασφάλεια γιατί δεν έχω αδέρφια και αν τους χάσω κάποια στιγμή θα είμαι ολομόναχη-φρικάρω με αυτό.κι εμένα ο πατέρας μου θέλει να τα μαθαίνει όλα-αλλα κυρίως θέλει να κοιτάει τη θάλασσα.

    ReplyDelete
  8. Ο πατέρας σου Tomboy μάλλον μοιάζει πολύ με τον δικό μου όσο για τα κατσαβίδια και τα εργαλεία,μοιράζονται το ίδιο καμάρι για τις κόρες τους..Από την άλλη εμένα με πιάνουν ενοχές όταν δεν τους μιλάω για μέρες.

    ReplyDelete
  9. καλα ρε mboy μη βαρας μια πλάκα καναμε...:))
    μακαρι οι ανθρωποι να ναι καλα να κάνουν ότι ονειρευονται...

    ReplyDelete
  10. Ο πατέρας σου μου θυμίζει λίγο εμένα. Το ποδόσφαιρο δε μου αρέσει καθόλου, τα κατσαβίδια τα έχω στην καρδιά μου. Και η περιέργεια αλλά και η παρατηρητικότητα είναι πάντα stand by.
    Μη στεναχωριέσαι όμως, κάθε εποχή και κάθε ηλικία έχει τα δικά της καλά.
    Να 'ναι καλά οι άνθρωποι πάντως, μη τους ματιάσουμε κιόλας!

    ReplyDelete
  11. ΤομΜπόυ, σε αντιλαμβάνομαι όσο δεν φαντάζεσαι. Αλλά, δεν υπάρχει ούτε μια λέξη που να πορεί να γράψει κάποιος και να μην είναι "τυφλή" στο δικό σου κομμάτι όταν αισθάνεσαι έτσι.
    Η ζωή είναι ένα πολύ εσχατολογικό πράγμα. Έχει αρχή, μέση και τέλος. Ότι και να κάνουμε, γαμώ τη βεβαιότητά μας...
    "Γεννημένοι για να πεθάνουμε" που έλεγε και ο Κέρουακ.

    ReplyDelete
  12. Για να μη λέει ο ευ-αγγελος ότι είμαι ακατάδεκτη, σας ευχαριστώ ολους για τα σχόλια σας.
    Οντως μετά το τηλέφωνο, η πρώτη μου σκέψη ήταν "Α, καλά αυτοί δεν έχουν ανάγκη".
    Παραμένει ο φόβος μόνο γιατί είναι πολλά χιλιόμετρα μακρια.
    Για τα μοναχοπαίδια τα πράγματα πρέπει να είναι ακόμα πιο δύσκολα. Φοβάσαι για τους γονείς, φοβάσαι και μη μείνεις μόνος.
    Οσο για το "αρχή, μέση και τέλος" αυτό είναι μεγάλη κουβέντα και θέλει άλλο post :)

    ReplyDelete

I absolutely love to read your comments even though I don't get to respond to all of them. Still, I promise to hop over for a visit...