Αποτύπωση

Θα ήθελα τα μάτια μου να ήταν φωτογραφικές μηχανές. Με ένα κλείσιμο τους να αποθηκεύουν στο μυαλό την εικόνα που θέλω και με κάποιο μαγικο τρόπο να μπορώ να τις μεταφέρω σε χαρτί. Είναι τόσα που θέλω να θυμάμαι, που και πάλι κάτι θα έχανα.
Η ψηφιακή μου μηχανή με εκνευρίζει. Προτιμώ την παλιά μου pentax. Που γύριζα τους τροχούς της και άκουγα τα γραναζάκια να γυρνάν. Δεν μου αρέσουν οι φωτογραφίες που βγάζει η νέα μηχανή. Και έτσι κρατάω τις εικόνες μόνο στο μυαλό μου. Κρατάω όμως και πράγματα που δεν θέλω, υπερφορτώνω το δίσκο και μετά ξεχνάω αυτά που θέλω.
Αν μπορούσα να κάνω διαγραφή των άχρηστων εικόνων για αυτό το καλοκαίρι, θα επέλεγα να κρατήσω μόνο τα παρακάτω.

Τον Tony, να κάνει πως μαλώνει κουνώντας το δάχτυλο του μια φανταστική κατσαρίδα, που αν την πατήσει θα γεμίσει τον τόπο με αυγά, λέγοντας «δε θα σε σκοτώσω, να φύγεις όμως από το σπίτι. Ειναι πράματα αυτά να πρέπει να σε πατήσω και να με γεμίσεις κατσαριδάκια. Άντε φύγε γρήγορα καλα;»
Για να θυμάμαι πως το χιούμορ ξεπερνά κάθε δυσκολία.

Το βράδυ και η βόλτα με το Lada, έξω από την εκκλησία του Αγιου Φραγκίσκου. «Εγώ την πριγκίπισσα Diana μου την έχω στο διπλανό κάθισμα» από τον Tony για την γυναίκα του Diana.
Για να θυμάμαι πόσο όμορφο είναι συνεχίζεις να αγαπάς τον σύντροφό σου ακόμα και αν είναι 60 ετών.

Δύο παιδιά έντεκα χρονών με τεράστιους σταυρούς στο στήθος και επίσης τεράστιες αλυσίδες στους ευτραφείς λαιμούς τους. Δυό παιδιά «σαρωτές» που από όπου περνάν καταστρέφουν τα πάντα, ρίχνουν καρέκλες, κλωτσάν γατιά, φωνάζουν και κλαίνε όσο οι γονείς κοιτούν απαθείς την μπουγάτσα τους.
Για να θυμάμαι πως είναι τα γαιδούρια όταν είναι μικροί και ποιος φταίει γι’αυτο.

Τον πατέρα μου να πίνει ρετσίνα στην ταβέρνα. Η μαμά μου να κλείνει πονηρά το μάτι.
Για να θυμάμαι, να θυμάμαι.

Μια παρέα πέντε ατόμων κάτω απο 2 ομπρέλες. Πόδια στον ήλιο, πετσέτες βρεμμένες με κολλημένη άμμο, νύστα και πείνα. Ο αέρας γυρνάει τις ομπρέλες και τις κάνει χωνιά. Η άλλη Βάσω που προσπαθεί απεγνωσμένα να μαυρίσει το λευκό κορμί της. Ο άλλος Θανάσης έχει κάποιες τούφες με μακρυά μαλλιά και κάποιες με κοντά. Ο Στέφανος έχει τη δική του ηλιοπροστασία.
Για να θυμάμαι τι είναι καλοκαιρινή παρέα.

Τα μαύρα μου πόδια από το ξύλινο μπαράκι αφού αρνούμαι να πατήσω σε beach bar με παντόφλα.
Για να μου θυμίζει πόσο ελεύθερη ήμουν μικρή.

Το πρόσωπο του όταν θύμωσε. Και ας με κάνει να χάνω το κόσμο κάτω από τα πόδια μου.
Για να θυμάμαι πως δεν γίνεται χώρια.

Η πλατεία Αριστοτέλους τα βράδυα του Ιούλη. Αφόρητη ζέστη. Όμορφα φώτα.
Για να θυμάμαι να γυρίσω.

26 comments:

  1. Μάλλον δεν την χρειάζεσαι τη μηχανή!
    Για να θυμάσαι...

    ReplyDelete
  2. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  3. Τελικά, θα με παντρευτείς;

    ReplyDelete
  4. ...
    περιμένω...
    ...
    δεν φεύγω με τίποτα...
    ...

    ReplyDelete
  5. Mboy την απάντηση την ξέρεις

    αντε, σαχλα το κάναμε εδώ μέσα..

    sigmund, χαχαχαχαχα :)

    ReplyDelete
  6. δεν θα το πω ποτέ!
    Θα πάρω το μυστικό στον τάφο μου ακόμα και αν με βασανίσουν.

    να σου πω ρε sigmund, από οσο το κόβω πήζεις στη δουλειά ε? :P

    ReplyDelete
  7. Δεν μπορείς να φανταστείς το τι δουλειά έχω...
    Απλά είμαι σχετικά μόνος και δεν χάνω χρόνο σε τηλέφωνα και άλλες τέτοιες βλακείες που σου τρώνε όλο το χρόνο...
    Ε, θα μας πιάσει και το βαθύ βράδυ...
    Καταλαβαίνεις...

    ReplyDelete
  8. prosferw & neo perivallon gia na yperfortwseis mnimi.
    sas perimenw sto xwrio ton avgousto,arkei
    a)na eisai pio katheti me tis katsarides
    b)na mi thymwsei
    c)na ton stefanwtheis-etsi tha ton exeis spitwmeno??
    XXXXXXXXXXXXXXXX:)

    ReplyDelete
  9. MMG!!!
    EPITELOUS!!!
    EXEI DIKTYO!!!

    ReplyDelete
  10. kopelitsa fovero post..ki egw to xw skeftei etsi..matia=photocamera, alla apo tin alli to pws ta thymomaste diaferi apo tin pragmatikotita tis fwtografias.. einai oi aisthiseis kai ta synaisthimata ekeinis tis stigmis poy kanoyn monadiki ti stigmi..ayta prepei kai theloyme exalloy na thymomaste..

    ReplyDelete
  11. den exw logia! boreis na postareis kathe mera, parakalw polu????

    ReplyDelete
  12. marirena εχεις απόλυτο δίκιο. οσο έγραφα σκεφτόμουν ότι αυτό που χρειάζομαι είναι μια μηχανή αποτύπωσης στιγμών με πιστή αναπαραγωγή 5 αισθήσεων. Μάλλον ανέφικτο..
    frosoula thanks, but no thanks :D

    ReplyDelete
  13. Μετά από το τελευταίο σου σχόλιο, η επιστημονική μας ομάδα θα προσπαθήσει να κατασκευάσει την εν λόγο μηχανή.
    Επίσης μια απορία: Τελικά μαύρισες?

    ReplyDelete
  14. βρε montressoraki! έχω εγώ λευκό κορμί?
    όχι αν έχω, να το πεις σε όοοολους του αυτούς που τόσα χρόνια γυφτάκι με ανεβάζουν, μαυροτσούκαλο με κατεβάζουν.

    ReplyDelete
  15. Τους λέω λοιπόν οτι εσύ σε σχέση με τα αραπάκια εσύ είσαι λευκή σαν το γάλα! οκ?
    Βέβαια αυτό με κάνει να πέσω στην κατηγορία λευκή σαν φάντασμα... but nevermind!

    ReplyDelete
  16. Παρατηρώ οτι το άνωθεν σχόλιο έχει ενα πρόβλημα στην σύνταξη, αλλά πιστευώ να βγαίνει νόημα!

    ReplyDelete
  17. Προσκυνώ!!!
    Άντε βρε, μου έφτιαξες το κέφι.

    ReplyDelete
  18. Kαλημέρα tomboy και καλημέρα σε όλους!

    Ed: Do you own a video camera?
    Renee: No. Fred hates them.
    Fred: I like to remember things my own way. ... Not necessarily the way they happened.

    (David Lynch, 'Lost Highway')

    ReplyDelete
  19. nice to see you again Litsa!

    καλημέρα π! ωραίο το κομματάκι. ετσι ακριβώς.
    "Not necessarily the way they happened"

    ReplyDelete
  20. Καλά περάσατε, καθάρματα!

    ReplyDelete
  21. Κι εγώ θα ήθελα να σε παντρευτώ με αυτά που γράφεις;)))

    ReplyDelete
  22. π ωραιο το σχόλιο!

    ReplyDelete
  23. καλά περάσαμε summertime, δεν έχω παράπονο :)

    annanias αμα περιμένεις τον αχαιρευτο σώθηκες, μέχρι και εμένα πιθανότερο είναι να με παντρευτείς.
    Και matrix εχω άλλωστε, δε θα σου κάνει διαφορα :P

    ReplyDelete
  24. Γεια χαρά!
    ευχαριστώ για το μέιλ/πρόσκληση/επεξήγηση :-)

    ReplyDelete

I absolutely love to read your comments even though I don't get to respond to all of them. Still, I promise to hop over for a visit...